Στο τελευταίο τεύχος του STORYWITS, δημοσιεύεται το πρώτο διήγημά μου με τίτλο "Ο τελευταίος καμβάς".
Για την ζωή και την τέχνη, για την ζωή και τα.. όρια της...
Ο Τζόαν έβλεπε τις σταγόνες του Οκτώβρη να ξεπλένουν τη σκόνη του καλοκαιριού και άρχισε να μυρίζει το βρεγμένο χώμα και το χορό των κλαδιών από τον αέρα που άρχιζε να συνοδεύει στο βαλς τη φθινοπωρινή βροχή.
Είχε αποσυρθεί στο μικρό πατρικό του εξοχικό, σε ένα μικρό χωριουδάκι στην κορυφή του εθνικού δρυμού, ανάμεσα στα έλατα και τα νερά. Εδώ όλα αποπνέουν και μυρίζουν υγεία, αιωνιότητα και ρωμαλέα ζωή. Το βουνό ψηλό, αγέρωχο καταπράσινο, καταπίνει τα μικρά σχήματα και τις μικρές σκέψεις.
Είχε ξανανοίξει το μικρό πέτρινο σπιτάκι, εδώ και μερικά χρόνια, το είχε ανακαινίσει και ερχόταν περιστασιακά, τώρα που ο συντάξιμος βίος του επέτρεπε να μένει περισσότερες μέρες από τα «κλασσικά και οριοθετημένα Σαββατοκύριακα.
Στο διπλό παράθυρο στο πάνω χαγιάτι είχε στήσει το τρίποδο και τους καμβάδες, τα χρώματά του, τα χαρτιά του και τα πινέλα του.
Μουτζούρωνε, ερασιτεχνούσε τα τελευταία χρόνια μορφές και σχήματα, μια νέα ασχολία του, για να παλέψει τον άφθονο πλέον ελεύθερο χρόνο και την απειλή της φθοράς των ζωτικών σημείων. Ουκ μόνο έρχεται το γήρας όπως έλεγε, στοχευμένα ο φίλος του ο Νικ.
Είχε ξυπνήσει σχεδόν αχάραγα σήμερα, ετοίμασε τον διπλό espresso του και άρχισε να ρουφά τους ήχους και τις εικόνες της παρθένας φύσης.
Είχε έρθει εχθές στο χωριό, μετά από τρεις εβδομάδες απίστευτης πίεσης, που αποδιοργάνωσαν την καθομολογούμενη στωικότητα και ηρεμία του στην «διαχείριση κρίσεων»
Άλλωστε είναι εύκολο να διαχειρίζεσαι κρίσεις, μεγάλες ή μικρές, αρκεί να είναι «έξω από τα παπούτσια σου».