Ο Πρώτος ΗΡΩΑΣ του Πυροσβεστικού Σώματος. ΠΥΡΟΣΒΕΣΤΗΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΠΟΥΛΙΟΣ

Του ε.α. Αντιστρατήγου Π.Σ. Γιάννη Σταμούλη

 

Ξημερώματα της 12 ης Νοεμβρίου του παγωμένου Δεκέμβρη του 1942.

Στις 04.05 το τηλέφωνο πυρκαγιάς του Β΄ Πυροσβεστικού Σταθμού Θεσσαλονίκης, σχίζει την ησυχία, και η τηλεφωνική κλήση ειδοποιεί  για συμβάν πυρκαγιάς στο άνω τμήμα της πόλης, στην οδό Θεοτοκοπούλου 4 στην συνοικία Καφέ-Κουλέ.

Μετά από μερικά δευτερόλεπτα δύο αντλιοφόρα πυροσβεστικά οχήματα, τύπου FEDERAL, με το σύνολο του πυροσβεστικού προσωπικού της βάρδιας,  φεύγει από τον Πυροσβεστικό Σταθμό και στις 04.10 φθάνει στο συμβάν.

Ένα 2όροφο κτίριο, παλαιάς μικτής κατασκευής, με είδη καταστήματος ψιλικών, κουρείου και οικιακών έχει παραδοθεί στις φλόγες.

Οι Πυροσβέστες επιχειρούν με μια ομάδα   να προσβάλει απευθείας τη φωτιά, ενώ με δεύτερη ομάδα προσπαθούν να εμποδίσουν την εξάπλωσή της στα παρακείμενα παλιά κτίρια, ενώ έχουν κινητοποιηθεί  και άλλες πυροσβεστικές δυνάμεις από τους υπόλοιπους τρείς πυροσβεστικούς σταθμούς της πόλης.

Υποπυραγός Γιάννης Λεμονίδης, τίμησε τη στολή του και έπεσε στο πυροσβεστικό καθήκον

Του ε.α.Αντιστρατήγου Π.Σ. Γιάννη Σταμούλη

Μια τέτοια μέρα σαν και τούτη, 20 Μαΐου 1996, ο Υποπυραγός Λεμονίδης Ιωάννης, σε επιχείρηση διάσωσης αγνοούμενου, που είχε παρασυρθεί από τα νερά του ποταμού Στρυμόνα, στη θέση Στρυμονικό, χάνει τη ζωή του στην εκτέλεση του καθήκοντος.

Ο Υποπυραγός Λεμονίδης, ήταν  από τα πλέον εξειδικευμένα στελέχη του Π.Σ. στον τομέα των διασώσεων. Ίδιο μήνα του 1955, γεννιέται στην Θεσσαλονίκη. Μαζί με τα γράμματα χτίζει και τη ρώμη του, ως αθλητής της Χ.Α.Ν. στην άρση Βαρών για μια εικοσαετία, πρωταθλητής Ελλάδος ανδρών και εφήβων. Κατατάσσεται στο Πυροσβεστικό Σώμα το 1979 και το 1987 εισάγεται στη Σχολή Αξιωματικών. Αγαπά με πάθος το πυροσβεστικό έργο μπαίνοντας μπροστά και όχι λίγες φορές ξεπερνά το "καλώς νοούμενο καθήκον", τιμώμενος με πέντε υλικές αμοιβές, πέντε εύφημες μνείες, επτά επαίνους, δύο ευαρέσκειες. 

H τέχνη δίπλα στην σκληρή πραγματικότητα

Μια εξαιρετική πρωτοβουλία του Κοσμήτορα της Ανωτέρας Σχολής Καλών Τεχνών, κ. Αγγελή Αντωνόπουλου, πήρε σχήμα, χρώμα και εξελίχθηκε σε δύο εξαιρετικές τοιχογραφίες στις εισόδους των κτιρίων του 1ου Πυροσβεστικού Σταθμού Πειραιώς και της  Διοίκησης Πυροσβεστικών Υπηρεσιών Πειραιώς.

Η πρωτοβουλία του κ. Αντωνόπουλου, έφερε σε επαφή μια ομάδα φοιτητών της ΑΣΚΤ, τους Ιωάννη Α.Τοβα,Νίκο Ξυλακη, Βλαδίμηρο Μητρόπουλο, με μιά σκληρή πλευρά της καθημερινότητας, αυτή της πυροσβεστικής ζωής και παράλληλα  έφερε σε επαφή τους Πυροσβέστες με την τέχνη που μπορεί με εξαιρετικό τρόπο να εμπνευστεί από αυτή, να την αποδώσει και να στείλει μηνύματα ευαισθητοποίησης. 

Ονόματα γραμμένα με αίμα, απλών ανθρώπων, ηρώων της καθημερινότητας μας

 Όταν υποκλίνεσαι στο Ηρώον των πεσόντων πυροσβεστών, αποδίδοντας τιμή στην θυσία τους, νιώθεις το ρίγος να σε διαπερνά, γιατί πίσω από κάθε όνομα, βλέπεις ένα συνάδελφο, έναν δικό σου άνθρωπο, που εύκολα θα μπορούσες να είσαι εσύ, ή οποιοσδήποτε της μεγάλης πυροσβεστικής οικογένειας.

Ήταν χρόνια πριν όταν ως νέος Αξιωματικός, συνεπικούρησα στην επικήδεια τελετή ενός από αυτούς, τους  "δικούς μας" ανθρώπους που  έχασε τη ζωή του στην εκτέλεση του πυροσβεστικού καθήκοντος.

Μιά εμπειρία ζωής, που δυστυχώς επαναλήφθηκε τα επόμενα χρόνια. Μια εμπειρία ζωής, γιατί είδα πέρα από το ηρωικό, από το δοξαστικό της στιγμής, όπου με κάθε επισημότητα αποδίδονται οι τιμές στον εκλιπών συνάδελφο, να υπάρχει η ανείπωτη θλίψη, των δικών του ανθρώπων, απλών φτωχών ανθρώπων που βιαίως  χάνουν τον δικό τους άνθρωπο, ζώντας τον δικό τους πλέον δράμα.

Στα αυτιά μου ηχεί ακόμα η φράση οικείου  ενός από τους ήρωές μας," κάθε φορά που ακούω την μπάντα να παιανίζει, θυμάμαι με συγκλονιστικό τρόπο την μέρα την εξόδιου ακολουθίας όσα χρόνια και να περάσουν.

Δε θα ξεχάσω παράλληλα ποτέ, την αγωνία της συζύγου του "δικού μας" ανθρώπου", μετά το πέρας των επισήμων τιμητικών στιγμών, για το πως θα καταφέρει να μεγαλώσει την φτωχή φαμίλια της και τους καθόλου τιμητικούς εράνους που κάναμε, τα προ του 2007 έτη, για να ενισχύσουμε μεταξύ μας τις οικογένειες.

Δεν θα ξεχάσω τον γιο του πρώτου καταγεγραμμένου επίσημα ήρωα του Π.Σ. Κ. Πούλιου, τον οποίο δεκαετίες μετά, καλέσαμε στην πρώτη τελετή Πεσόντων Πυροσβεστών, και του δώσαμε αντίγραφο από τον υπηρεσιακό φάκελο του πατέρα του,τον οποίο γνώρισε ελάχιστα.

Τέτοιες θυμίσεις, ήταν αυτές που  με κάναν να συνεισφέρω όσο μπορούσα με τον μικρό θεσμικό μου ρόλο, να βάλω ένα μικρό λιθαράκι, να αλλάξει ο τρόπος που αντιμετωπίζουμε οι εν ζωή, την επόμενη μέρα της θυσίας.

Να φτιαχτεί το Ταμείο Αλληλοβοηθείας ώστε να δίνεται άμεσα και όχι με έρανο ένα άμεσο βοήθημα στην οικογένεια, να υπάρχει επαγγελματική αποκατάσταση μέλους της οικογένειας, και το κυριότερο ως ηθικό  χρέος να καθιερωθεί η Ημέρα Μνήμης ως η συνέχιση της θύμησης της προσφοράς τους.

Δεν ξέρω αν κάτι από αυτά λειαίνει τον πόνο της απώλειας από τους οικείους, αλλά είναι το ελάχιστο χρέος μας απέναντι στους ¨Ήρωες μας.

Βέβαια το ουσιαστικό στέφανο τιμής, είναι ΤΟ ΚΑΘΗΚΟΝ ΜΑΣ ΝΑ ΜΗΝ ΕΧΟΥΜΕ ΑΛΛΟ ΝΕΚΡΟ ΠΥΡΟΣΒΕΣΤΗ ΣΤΟ ΚΑΘΗΚΟΝ.