Του Γιάννη Σταμούλη ε.α.Αντιστρατήγου Π.Σ. επιτίμου Προέδρου ΕΑΠΣ
Για χρόνια, η εποχικότητα του πυροσβεστικού προσωπικού αντιμετωπιζόταν ως μια λογική απάντηση σε μια απειλή που, λίγο-πολύ, είχε… ημερολόγιο. Καλοκαίρι φωτιές, χειμώνας λήξη της αντιπυρικής περιόδου.
Μόνο που η πραγματικότητα έχει πάψει εδώ και καιρό να ακολουθεί αυτό το ημερολόγιο.
Τα στοιχεία δείχνουν ότι οι επιχειρησιακές ανάγκες του Πυροσβεστικού Σώματος αυξάνονται σταθερά. Από 66.617 συμβάντα το 2010, φτάσαμε στα 94.954 το 2024. Από 183 συμβάντα την ημέρα, στα 260.
Και το πιο ενδιαφέρον βρίσκεται ίσως εκεί που δεν κοιτάμε συνήθως: στους μήνες που οι εποχικοί πυροσβέστες δεν βρίσκονται πλέον στην υπηρεσία. Ιανουάριος, Φεβρουάριος, Μάρτιος, Νοέμβριος και Δεκέμβριος καταγράφουν πλέον εκατοντάδες ή και χιλιάδες δασικές πυρκαγιές, με εντυπωσιακές αυξήσεις σε σχέση με το παρελθόν.
Οι αριθμοί δεν κάνουν πολιτική. Δεν έχουν άποψη και δεν διεκδικούν τίποτα. Απλώς αποτυπώνουν μια πραγματικότητα που γίνεται όλο και δυσκολότερο να αγνοηθεί.
Η απειλή έγινε μόνιμη. Η ανάγκη για πυροσβεστική δύναμη έγινε δωδεκάμηνη. Γιατί, λοιπόν, ένα μέρος του προσωπικού εξακολουθεί να αντιμετωπίζεται ως εποχικό;
Η χώρα χρειάζεται ένα Πυροσβεστικό Σώμα με μόνιμο, επαρκές, εκπαιδευμένο και επιχειρησιακά διαθέσιμο προσωπικό όλο τον χρόνο.
Γιατί όταν η φωτιά δεν κοιτάζει ημερολόγιο, δεν γίνεται η Πολιτεία να κοιτάζει εποχές.