Πέντε χρόνια χωρίς τον Γιώργο Καραϊβάζ

Του Γιάννη Σταμούλη

Επίτιμου Προέδρου ΕΑΠΣ.

Πέντε χρόνια πριν, μια τέτοια μέρα, η ζωή του εξαίρετου δημοσιογράφου  Γιώργου Καραϊβάζ κόβεται απότομα από εγκληματικά χέρια που ακόμη μέχρι και σήμερα δεν έχουν συλληφθεί.

Ένα στυγερό έγκλημα που όπως σημειώνει σήμερα με ανακοίνωσή της η ΕΣΗΕΑ "Όσο παραμένει ανεξιχνίαστη η δολοφονία Καραϊβάζ, θα αποτελεί αγκάθι στη νομιμότητα και το Κράτος Δικαίου."

Και θα συμπληρώσω, ένα αγκάθι κυρίως για την φαμίλια του, αλλά και για όσους τον γνωρίσαμε.

Με το Γιώργο γνωριστήκαμε κάπου αρχές του 2000, στην αρχή του συνδικαλιστικού μου βίου, και συνεχίσαμε με ειλικρινή φιλία για πάνω από δύο δεκαετίες, μέχρι που τα εγκληματικά χέρια τον πήραν από κοντά μας.

Μαχητικός δημοσιογράφος, ακέραιος άνθρωπος, κοινωνικά ευαίσθητος  και φίλος που η γνώμη του ήταν ουσιαστική όταν χρειαζόταν.

Στην διάρκεια των ετών της συνδικαλιστικής μου πορείας, ο Γιώργος ήταν πάντα δίπλα, ο πρώτος που θα διάβαζε τις ανακοινώσεις του σωματείου και θα τις αναρτούσε  στο μαχητικό Bloko του.

Η συζήτηση μαζί του απολαυστική, κοφτερό μυαλό, ιδιαίτερο χιούμορ, ιδιαίτερη συναίσθηση. Δε "μάσησε " ποτέ, μας στήριξε στους αγώνες μας, ειδικά όταν το χάλκεον χέρι της εξουσίας έστεκε απειλητικά πάνω μας. "Κύριε Πρόεδρε....αυτά έχουν τα υψηλά αξιώματα", όπως σημείωνε. 

Ο Γιώργος με μια εξαιρετική αρχοντιά αντιμετώπιζε το δύσκολο χώρο της "ασφάλειας", δεν ήταν λίγες οι φορές που κάναμε πλάκα, για τους τυχόν εντεταλμένους ωτακουστές μας...."καλό είναι, όπως λέγαμε, έχουμε και κάποιους να μας ακούν και να μας προσέχουν..."

Το θλιβερό άγγελμα, μου το έδωσε εν πλώ για Σάμο, μια κοινή φίλη και συνάδελφος, που και η ίδια είναι πλέον  κοντά του....Δεν μπορούσα να το συλλάβω, ο Γιώργος μου φαινόταν άτρωτος, άλλωστε δε νομίζω ότι τον έχω εικόνα ως απόντα. 

Πιστεύω ότι θα μου απαντήσει....και με τον εκλεκτό τρόπο  του, θα συνομιλήσουμε....

Η ελληνική πολιτεία, οφείλει την εξιχνίαση του στυγερού εγκλήματός του, πρωτίστων στην οικογένειά του, αλλά και σε όλη την κοινωνία.

Γιώργο μας λείπεις.

Τα πρόσωπα του εμπρησμού. Ένα σκοτεινό ταξίδι στις εγκληματικές υποθέσεις φονικών πυρκαγιών.

 Στο βιβλίο αυτό, από ανοικτές πηγές, φωτίζουμε το έγκλημα και τον δράστη του εμπρησμού, δείχνοντας πόσο πολύπλευρο είναι το δολοφονικό όργανο της πυρκαγιάς στα χέρια του δράστη. Πάθη, συμφέροντα, διαταραχές, ιδεολογία, πολιτική, ή και συνδυασμός αυτών χρησιμοποίησαν την ανεξέλεγκτη πορεία της φωτιάς ως καταστρεπτικό και πολλές φορές δολοφονικό έργο. 

Σε μια χρονική συγκυρία, όπου οι καταστροφές από τις πυρκαγιές, τείνουν να γίνουν «κανονικότητα» μαζί με την παραφιλολογία περί των υπαιτίων της, κάνουμε μια επιλεκτική παρουσίαση μορφών που πράγματι συγκλόνισαν με το καταστρεπτικό τους πύρινο έργο. 

 Προσπαθούμε με αυτόν τον τρόπο, να δώσουμε πρόσωπο στον «εμπρηστή» που όπως έγραφε δεκαετίες πριν, το 1950, ένας πολυγραφότατος Αξιωματικός του Πυροσβεστικού Σώματος, ο Ηλίας Μπέτσιος: «Ο εμπρηστής κατά γενικήν αντίληψην είναι κακούργος» και ότι «ο άνθρωπος του λαού δεν δύναται συχνά να εννοήση ότι ο εμπρηστής είναι εγκληματίας, επιζήμιος εις τον λαόν, ότι προς το συμφέρον της ολότητας πρέπει να τιμωρήται και ότι ουχί η ασφάλεια, αλλά η ολότης πληρώνει την ζημίαν». 

Από τις φωτιές των μαγισσών μέχρι τους εμπρηστές των δασών, από τον τελετουργικό εμπρησμό μέχρι την ψυχοπαθολογία του πυρομανή, ο εμπρησμός είναι ένα ιδιαίτερα επαχθές έγκλημα, μια βουβή πράξη που καταλήγει σε ένα ιδιαίτερα θορυβώδες φρικιαστικό θέαμα. 

Ο εμπρηστής συχνά παρακολουθεί τη φωτιά που άναψε, μένει κοντά, τρέφεται από το ίδιο του το έργο. Στην ψυχολογία των διεστραμμένων εμπρηστών, στην εικόνα των φλογών που μεγαλώνουν, ο δράστης βλέπει τη δύναμη, τον έλεγχο, την απόλαυση της καταστροφής. 

 Σε πολλές περιπτώσεις, μετά το έγκλημα, επιστρέφει στο σημείο του εμπρησμού, ανακατεύεται με το πλήθος, που τρομαγμένο παρακολουθεί, μερικές φορές συμμετέχει στις επιχειρήσεις κατάσβεσης. 

 Τα πρόσωπα που παρελαύνουν στις σελίδες του βιβλίου, από τα μυθικά μέχρι τα πραγματικά, έσπειραν θάνατο, φόβο, δημιούργησαν συλλογικό τραύμα στην κοινωνία. 

 Κάποια από αυτά χάραξαν την εγκληματολογική μνήμη, άλλωστε οι πυρκαγιές είναι σημαντικό σύμβολο της κοινωνικής ευθραυστότητας. Μέσα από την βιογραφική ανάγνωση των προσώπων, διακρίνουμε λίγο την ψυχολογική τους σκιά. 

 Σε πολλούς από αυτούς μελετώντας τη ζωή τους, πίσω από την ίδια την εγκληματική τους διαταραχή, διακρίνουμε ότι είναι εσωτερικά ασταθείς, και ψυχικά αδύναμοι να ισορροπήσουν στο θυμό τους ή την απόρριψη που υπέστησαν. 

 Μέσα από την κάλυψη των φλογών εκδικούνται, καθαίρονται και ορθώνουν λίγο το ανάστημά τους.

 Σε μερικούς άλλους, τους κατά συρροή εμπρηστές, διακρίνουμε ότι μέσα στην φρενίτιδα του μυαλού τους, είχαν σχέδιο και μεθοδικότητα. Αυτοί οι “serial arsonists” παρακολουθούν, προετοιμάζουν σενάριο, μελετούν τα μοτίβα του ανέμου, γνωρίζουν τη συμπεριφορά της φωτιάς, όπως και οι πυροσβέστες που θα κληθούν να τη σβήσουν. 

 Τα πρόσωπα του εμπρησμού, είναι εκδικητικά, μυστικιστικά, άλλοτε είναι κοινωνικά αποκλεισμένα, άλλοτε επαγγελματίες της φωτιάς, άλλοτε κερδοσκόποι, άλλοτε άρρωστοι πυρομανείς.

 Βλέπουν με διαφορετικό βλέμμα τις φλόγες που κατατρώγουν τα πάντα στο πέρασμά τους. 

Κάθε μία από αυτές τις μικρές ιστορίες είναι μια αφήγηση ενός εγκλήματος που από τις στάχτες του διακρίνονται τόσο ο εμπρηστής όσο και η κοινωνία που τον ανέθρεψε και πολλές φορές ήταν ο επιταχυντής για την πράξη του. 

Κάθε ιστορία είναι μια πυρκαγιά, κατατρώει ότι βρίσκει γύρω της, αλλά αφήνει ίχνη, που μιλάνε ξεκάθαρα για το έγκλημα, τον υπαίτιο και τα αίτια που του όπλισαν το καταστρεπτικό χέρι του.

Το βιβλίο είναι των εκδόσεων "Γρηγόρη", διατίθεται από τα κεντρικά βιβλιοπωλεία και στο τηλ.(210 2116606).

Πολιτική Άμυνα και κοινωνική ετοιμότητα σε μια εποχή νέων κινδύνων

 

Του ε.α. Αντιστρατήγου  Π.Σ. Γιάννη Σταμούλη

Το σκληρό  και αποκρουστικό πρόσωπο του πολέμου που εμφανίστηκε απειλητικό σχεδόν κοντά μας, με επίκεντρο το Ιράν, υπενθυμίζει για άλλη μια φορά,  ότι η διεθνής ασφάλεια παραμένει εύθραυστη και ότι  το περιβάλλον μας, εξακολουθεί να χαρακτηρίζεται  από αυξανόμενη αβεβαιότητα.

Και ενώ οι εικόνες του πολέμου με τις προειδοποιητικές σειρήνες, έρχονται στα σπίτι μας μέσω των τηλεοπτικών οθόνων, σαν ταινία δράσης, οι περισσότεροι νομίζω των συμπολιτών έχουν ξεχάσει,  η μάλλον  αγνοούν τι σημαίνει "Πολιτική Άμυνα".  

Η ¨Πολιτική Άμυνα"  αποτελεί οργανικό  και αναπόσπαστο μέρος της εθνικής άμυνας, με σκοπό, την προστασία του άμαχου πληθυσμού και τη διασφάλιση της συνέχειας της κοινωνικής και οικονομικής ζωής σε περιόδους κρίσης ή πολεμικών γεγονότων. Περιλαμβάνει μέτρα πρόληψης, ετοιμότητας και προστασίας των πολιτών από κινδύνους που απορρέουν από πολεμικές επιχειρήσεις, υβριδικές απειλές, διαταραχές κρίσιμων υποδομών ή γενικευμένες καταστάσεις έκτακτης ανάγκης. 

 Στην Πολιτική Άμυνα μετέχουν οι δημόσιες και ιδιωτικές πολιτικές δυνάμεις της χώρας και γενικά το "μη ένοπλο" δυναμικό της.

Με την Πολιτική Σχεδίασης Εκτάκτου Ανάγκης (ΠΣΕΑ), η Πολιτική Άμυνα της χώρας, αποβλέπει στην επιβίωση των Πολιτικών Δυνάμεων της Χώρας στον πόλεμο ή σε έκτακτες ανάγκες στην ειρήνη και στη συμβολή τους στην από κοινού διασφάλιση της Εθνικής Άμυνας.

Ο σκοπός αυτός εξασφαλίζεται μέσω: 

 α) Της οργάνωσης, καθοδήγησης και κινητοποίησης των Πολιτικών Δυνάμεων, από τον καιρό της ειρήνης, για την αντιμετώπιση πάσης φύσεως καταστροφών και της προστασίας της χώρας από εχθρικές ενέργειες. 

 β) Της ομαλής, άρτιας και πλήρους μετάπτωσης των Πολιτικών Δυνάμεων από την ειρηνική σε πολεμική κατάσταση ή σε κατάσταση αντιμετώπισης εκτάκτων εν ειρήνη αναγκών.

 Τα όργανα της Πολιτικής Άμυνας  είναι από όλα τα επίπεδα της κρατικής οντότητας με το Κυβερνητικό Συμβούλιο Εξωτερικών και Άμυνας (ΚΥΣΕΑ) στην κορυφή και μια κάθετη διαστρωμάτωση που  φθάνει μέχρι και τις Τοπικές Μονάδες Πολιτικής Άμυνας.

Στη περίοδο της ειρήνης, όλος αυτός ο μηχανισμός, σύμφωνα με τα  θεσμικά κείμενα...πρέπει να προετοιμάζουν την ανθεκτικότητα και την επιβίωση του εσωτερικού της χώρας στην περίπτωση της πολεμικής  σύρραξης ή άλλης σοβαρής έκτακτης ανάγκης. Σε αυτή την προετοιμασία περιλαμβάνεται η εκπαίδευση και διαφώτιση του άμαχου πληθυσμού σε θέματα Πολιτικής Κινητοποίησης και Πολιτικής Άμυνας, η θεωρητική και πρακτική εκπαίδευση των στελεχών των Ενόπλων και Πολιτικών Δυνάμεων της χώρας στο χειρισμό και αντιμετώπιση θεμάτων ΠΣΕΑ, σε όλα τα κλιμάκια διοικήσεως, η προετοιμασία για τη διασφάλιση  εφοδιασμού, μεταφοράς και υγειονομικής περίθαλψης της χώρας. 

Η ελληνική ιστορική εμπειρία επιβεβαιώνει τη σημασία της ετοιμότητας. Κατά τον Ελληνοϊταλικό Πόλεμο οργανώθηκαν καταφύγια και μέτρα προστασίας των αμάχων, ενώ κατά την Κατοχή της Ελλάδας η κοινωνική συνοχή και η αλληλεγγύη αποδείχθηκαν ζωτικές για την επιβίωση του πληθυσμού. 

Η εγρήγορση του πληθυσμού αποτελεί βασική προϋπόθεση αποτελεσματικής πολιτικής άμυνας. Οι πολίτες καλούνται να γνωρίζουν βασικές οδηγίες αυτοπροστασίας, να προετοιμάζουν οικογενειακά σχέδια έκτακτης ανάγκης, να προβλέπουν βασικά αποθέματα και να συμμορφώνονται με τις οδηγίες των αρχών.

 Παράλληλα, η κοινωνική αλληλεγγύη και η συμμετοχή σε δομές εθελοντικής συνδρομής ενισχύουν τη συλλογική ανθεκτικότητα.

Η Πολιτική Άμυνα δεν ενεργοποιείται μόνο σε στιγμές κρίσης· οικοδομείται διαρκώς μέσω ενημέρωσης, εκπαίδευσης και συνεργασίας κράτους και κοινωνίας. Στις  μέρες που ζούμε.. εποχή   διεθνούς αβεβαιότητας, η προετοιμασία δεν αποτελεί λόγο φόβου, αλλά έκφραση θεσμικής ωριμότητας, συλλογικής ευθύνης και συνειδητής συμμετοχής στην εθνική ασφάλεια και άμυνα

Σε έναν κόσμο αυξανόμενων απειλών, η ετοιμότητα της κοινωνίας δεν είναι επιλογή — είναι όρος επιβίωσης και εθνικής συνέχειας.»

Ατομική εικαστική έκθεση Γιάννη Σταμούλη

 Μια εικαστική έκθεση του Γιάννη Σταμούλη με τίτλο " Αν οι μεγάλοι της Τέχνης ζωγράφιζαν φιγούρες του θεάτρου σκιών".  

Γνωστοί πίνακες μεγάλων ζωγράφων μεταμορφώνονται σε φιγούρες θεάτρου σκιών, εμπνευσμένες από την τεχνική και τη μορφή του Καραγκιόζη.

 Οι μορφές απλοποιούνται, αποκτούν έντονο προφίλ, υπερβολικά χαρακτηριστικά και αρθρωτά μέλη, ώστε να μπορούν να «παίξουν» πάνω στον μπερντέ. 

Το θέατρο σκιών είναι μια λαϊκή τέχνη που βασίζεται στη γραμμή, στη σιλουέτα, στο φως και τη σκιά. 

Φανταζόμαστε τους μεγάλους ζωγράφους να σκαρφίζονται φιγούρες του θεάτρου σκιών και να κάνουν ιστορίες με τους ήρωες στην εποχή τους.

Η έκθεση πραγματοποιείται σε αίθουσα στο Δημαρχείο Κηφισιάς. Στα εγκαίνια παραβρέθηκε ο Δήμαρχος Κηφισιάς Β. Ξυπολιτάς, ο Υπαρχηγός του Π.Σ. Αντιστράτηγος Α.Παππάς, ο Πρόεδρος της ΕΑΠΣ, Κ.Τσίγκας, ο Πρόεδρος της ΕΕΑΠΣ Π.Βελής,

Η τήρηση της πυροπροστασίας στις βιομηχανικές- βιοτεχνικές εγκαταστάσεις, οφείλει να είναι πρωταρχικό μέλημα της λειτουργίας τους.

 

Γιάννης Σταμούλης

ε.α.Αντιστράτηγος Π.Σ.

(δημοσιεύτηκε στη Βραδυνή της 1/2/2026)

Το 2024, σε βιομηχανικούς – βιοτεχνικούς χώρους στην χώρα μας εκδηλώθηκαν 337 πυρκαγιές, το 2023 εκδηλώθηκαν 355,το 20022,352 και το 2021 εκδηλώθηκαν 356 πυρκαγιές.

Οι συγκεκριμένοι χώροι, λόγω της φύσης των παραγωγικών διαδικασιών, της ευφλεξιμότητας ή και εκρηκτικότητας των πρώτων υλών τους σε συνδυασμό  με τον  μηχανολογικό εξοπλισμό υψηλής ισχύος και των σύνθετων  ηλεκτρικών  συστημάτων τους, εμφανίζουν μια εγγενή επικινδυνότητα, που  την κατατάσσει στις πλέον σημαντικές απειλές της πολιτικής προστασίας.

Δυστυχώς πολλές φορές αυτές οι απειλές εκδηλώθηκαν με τραγικά αποτελέσματα, όπως το τελευταίο τραγικό συμβάν στα Τρίκαλα.

Όλα αυτά τα τραγικά περιστατικά στους βιομηχανικούς – βιοτεχνικούς χώρους, αναδεικνύουν την υποχρέωση των ιδιοκτητών- υπευθύνων σε μια ολιστική εφαρμογή τόσο των νομικών υποχρεώσεων για την πυροπροστασία  και την ασφάλεια των εγκαταστάσεων,  όσο και επιπλέον αυτών που σαν «καλές πρακτικές» να έρχονται να ελαχιστοποιήσουν τους κινδύνους  που προκύπτουν από την καθημερινότητα.

Σε αυτή την ολιστική  υλοποίηση πυροπροστασίας- ασφαλείας- πέρα από την εφαρμογή των προβλεπόμενων μέσων και μέτρων πυρασφαλείας (μόνιμο υδροδοτικό πυροσβεστικό δίκτυο, σύστημα ανίχνευσης, σύστημα αυτόματης κατάσβεσης,  φορητά πυροσβεστικά κ.λ.π.) πρέπει να  συνυπάρχει και  η ευλαβική τήρηση και μια σειράς από προληπτικά μέτρα όπως:

Όταν οι πλημμύρες σκοτώνουν...

 Του ε.α. Αντιστρατήγου Π.Σ. Γιάννη Σταμούλη

Τον Σεπτέμβριο, του 2024 η καταιγίδα Μπόρις. είχε ως αποτέλεσμα τη δημιουργία φονικών πλημυρών που   έπληξαν εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους, με θανάτους και ζημιές σε περιοχές της Γερμανίας, της Πολωνίας, της Αυστρίας, της Ουγγαρίας, της Τσεχίας, της Σλοβακίας, της Ρουμανίας και της Ιταλίας.

Τον Οκτώβριο της ίδιας χρονιάς, στην Ισπανία,   ακραίες βροχοπτώσεις προκάλεσαν πλημμύρες με καταστροφικές επιπτώσεις και θανάτους  στη Βαλένθια και τις γειτονικές περιοχές. Τουλάχιστον 232 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους στη Βαλένθια, και  στις επαρχίες Αλμπαθέτε, Κουένκα και Μάλαγα. Οι ζημίες στις υποδομές και οι οικονομικές απώλειες αποτιμήθηκαν  περίπου 16,5 δισ.

Το 2025 ξεκίνησε θυελλώδες, με σφοδρούς ανέμους να σαρώνουν τμήματα της Γαλλίας. Περιοχές στον βορρά, όπως η Σαρλεβίλ-Μεζιέρ, η Σαλόν-αν-Σαμπάν και το Μπαρ-λε-Ντικ, επλήγησαν περισσότερο, με συχνές ριπές που έφταναν έως και τα 110 km/h.

Την άνοιξη, τα ακραία φαινόμενα έπληξαν πολλές ευρωπαϊκές χώρες. Δεκάδες άνθρωποι απομακρύνθηκαν από περιοχές στην κεντρική και βόρεια Ισπανία λόγω της καταιγίδας Μαρτίνιο, ενώ οι χειρότερες πλημμύρες των τελευταίων τριών δεκαετιών παρέλυσαν το ιστορικό ορυχείο αλατιού Πράιντ στη Ρουμανία. Εκατοντάδες κάτοικοι απομακρύνθηκα , με τα σπίτια τους να υφίστανται ζημιές ύστερα από ημέρες καταρρακτώδους βροχής και ισχυρών ανέμων.

ΠΡΟΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΒΙΒΛΙΟΥ Στρατηγική Πυροσβεστολογία

«Η κατάσβεσις του πυρός είναι μια επιστήμη βασιζομένη θεμελιωδώς επί αρχών και νόμων σαφώς προσδιορισμένων. Εξ ίσου θεμελιώδης είναι μία τέχνη απαιτούσα δεξιότητα ευφυΐαν, πείραν και ορθήν κρίσιν… Η κατάσβεσις του πυρός είναι μια κρίσιμος απασχόλησις, εφ ής η Πυροσβεστική Υπηρεσία και ο μεμονωμένος πυροσβέστης βασίζονται ζωτικώς. Η ζωή πολλών ατόμων και γενικότερον η ευημερία αυτών στηρίζεται καθημερινώς εις τον πυροσβέστην και το έργον του συνοδεύεται υπό σημαντικού προσωπικού κινδύνου.»

Με αυτά τα  λόγια, μιας συμπτυγμένης θεωρίας, το 1965, προλόγιζε το βιβλίο του, «Επιστημονική Πυροσβεστολογία»,  ο εξαιρετικός Αξιωματικός του Πυροσβεστικού Σώματος, Ηλίας Μπέτσιος. Ένα βιβλίο μοναδικό και πρωτοπόρο για την εποχή του, που θεμελίωσε την πυροσβεστική τέχνη  στην χώρα, εξοπλίζοντας τα στελέχη του Πυροσβεστικού Σώματος με ένα  θεωρητικό εργαλείο - εφόδιο για την αποτελεσματικότητα  της διοίκησης του πυροσβεστικού οργανισμού.

Η επιστήμη της πυροσβεστικής τέχνης και  στρατηγικής και διοικητικής – ηγεσίας, αποτελούν τα σημαντικότερα εφόδια στο πολύπλοκο και απαιτητικό πυροσβεστικό επάγγελμα.

Μια  πυροσβεστική επιστήμη, που   πρέπει να ακολουθεί τις  εξελίξεις στην τεχνολογία,  την αλλαγή των παραγωγικών μεθόδων, και υλικών, αλλά και τις  εξελίξεις  στα πυροσβεστικά μέσα, μηχανήματα και υλικά. Η πυροσβεστική στρατηγική σε επίπεδο κεντρικής ηγεσίας, η διοικητική τακτική  και κυρίως η διεύθυνση των πυροσβεστικών και διασωστικών επιχειρήσεων που συγκροτούν τον  βασικό  κορμό  του Πυροσβεστικού Σώματος, αντικειμενικό σκοπό έχουν την  προστασία της ζωής και της περιουσίας των πολιτών, αλλά και την προάσπιση  του εθνικού φυσικού πλούτου από της κινδύνους των πυρκαγιών και των υπόλοιπων απειλών, φυσικών ή ανθρωπογενών. 

Ο Πυροσβέστης, μετά την αποχώρηση από την ενεργό υπηρεσία.

Του ε.α. Αντιστρατήγου Π.Σ. Γιάννη Σταμούλη

Η πολυετής  επαγγελματική δραστηριότητα των πυροσβεστικών στελεχών  συνδέεται αναπόφευκτα, με υψηλή έκθεση  τους σε τραυματικά γεγονότα, με το ανάλογο  ψυχολογικό φόρτο.

Αναζητώντας έρευνες στη διεθνή  βιβλιογραφία, υπάρχουν αρκετές  που εξετάζουν τις ψυχικές επιπτώσεις αυτής της έκθεσης στους εν ενεργεία πυροσβέστες, και κάποιες, ελάχιστες,  που να ερευνούν το φαινόμενο στους Πυροσβέστες μετά την συνταξιοδότησή τους.

Το πυροσβεστικό επάγγελμα, εν γένει, συγκροτεί μια επαγγελματική ομάδα με αυξημένη έκθεση σε ακραία, απρόβλεπτα και συχνά θανατηφόρα συμβάντα. Η βιβλιογραφία επιβεβαιώνει ότι η χρόνια έκθεση σε τραυματικά γεγονότα συνδέεται με υψηλά ποσοστά άγχους, κατάθλιψης και Διαταραχή Μετατραυματικού  Στρες (PTSD) (Stanley et al., 2017).

Είναι προφανές ότι όποιες δυσάρεστες συνέπειες  αυτές της εργασιακής εμπειρίας συνεχίζουν να «συντροφεύουν» τον Πυροσβέστη  ακόμη και μετά τη συνταξιοδότηση.

Η επαναλαμβανόμενη έκθεση σε περιστατικά υψηλής απειλής έχει τεκμηριωθεί ως ισχυρός παράγοντας κινδύνου για PTSD. Διεθνώς, μελέτες έχουν δείξει ότι οι συνταξιούχοι πυροσβέστες παρουσιάζουν αυξημένα ποσοστά PTSD σε σχέση με τους εν ενεργεία συναδέλφους τους. Σε αυστραλιανή έρευνα, το ποσοστό πιθανής PTSD στους συνταξιούχους ανήλθε στο 18%, έναντι 8% στους ενεργούς πυροσβέστες (Bryant et al., 2020).

Ο Πυροσβέστης, μετά την αποχώρηση από την ενεργό υπηρεσία.

 Άρθρο μου στο περιοδικό της ΕΑΑΠΣ« Η συνταξιοδότηση δεν πρέπει να είναι μια ψυχρή έξοδος, αλλά μια νέα αρχή, με στήριξη, αναγνώριση και προοπτική¨... μιας και στα χρόνια της ενέργειας ....Μας μαθαίνουν πώς να μπαίνουμε στη φωτιά, αλλά όχι πώς να βγαίνουμε από την υπηρεσία.»...

Τις καλύτερες ευχές για υγεία, ειρήνη, ασφάλεια

 

ΣΤΗ ΜΝΗΜΗ ΤΩΝ ΗΡΩΩΝ ΠΥΡΟΣΒΕΣΤΩΝ

Του ε.α. Αντιστρατήγου Π.Σ. Ιωάννη Σταμούλη

12 Νοέμβρη 1942, ξημερώματα, ο Πυροσβέστης Β΄ Τάξης Κωνσταντίνος Πούλιος μαζί με άλλους Πυροσβέστες, σπεύδει να κατασβήσει ένα φλεγόμενο κτίριο στο κέντρο της Θεσσαλονίκης.

Η πυρκαγιά έχει πάρει διαστάσεις και στην προσπάθεια κατάσβεσης της, ο Πούλιος καταπλακώνεται από μέρος του κτιρίου που γκρεμίζεται. Ανασύρεται σοβαρά τραυματισμένος από συναδέλφους του, μεταφέρεται στο Νοσοκομείο και μετά από λίγο σβήνει, ξεκινώντας να θεμελιώνει με τη θυσία του, το ΗΡΩΟΝ ΤΟΥ ΠΥΡΟΣΒΕΣΤΙΚΟΥ ΣΩΜΑΤΟΣ.

Ο Κωνσταντίνος Πούλιος θα δώσει την σκυτάλη της θυσίας, στον αγώνα της προσφοράς και του καθήκοντος, σε δεκάδες άλλους συναδέλφους του Πυροσβεστικού Σώματος, που θα βάλουν το κορμί τους ασπίδα στην πολιτική προστασία της χώρας.

Απλοί Ήρωες της Καθημερινότητας, που θα δώσουν άλλη σημασία στο «καθήκον», που θα διδάξουν με την πολύτιμη προσφορά ζωής, ότι τούτη η χώρα επιζεί και στηρίζεται από «ευσυνείδητους λειτουργούς» που ζουν και εργάζονται στο λεπτό νήμα που χωρίζει την ζωή από την απώλειά της.

Όλη αυτή η τρομακτική θυσία από τους Έλληνες Πυροσβέστες, κατά την παρουσία του Πυροσβεστικού Σώματος στο δημόσιο βίο της χώρας, το καθιέρωσε σε έναν αξιόπιστο και αξιόμαχο δημόσιο φορέα που δίνει καθημερινά ένα δύσκολο αγώνα παλεύοντας με τα στοιχεία της φύσης και τις ακραίες εκφράσεις τους, την αστοχία των κατασκευών και των ανθρωπίνων δραστηριοτήτων, καθώς και των εγκληματικών πολλές φορές πράξεων συνανθρώπων μας. 

Σε αυτόν τον πόλεμο, πολλές φορές δυστυχώς η ασπίδα που θέτει το Πυροσβεστικό Σώμα, εμπεριέχει και τις ίδιες τις ζωές Πυροσβεστών που χάνουν τη ζωή τους κατά την ώρα της εκτέλεσης του καθήκοντος. 

Αναδεικνυόμενοι στους «Ήρωες της Ειρήνης», στους «Ήρωες της προστασίας της χώρας και των πολιτών της. » Αυτούς τους "Ήρωες" δυστυχώς για πολλά χρόνια, η Πολιτεία  δεν είχε προχωρήσει στην απότιση επισήμως του πρεπούμενου φόρου τιμής. 

Χαρακτηριστικά το 2006 σε άρθρο μου στο περιοδικό της ΕΑΠΣ ¨"Πυροσβεστικό Γίγνεσθαι" είχα επισημάνει αυτήν την μέγιστη παράλειψη και πρότεινα τότε την καθιέρωση Ημέρας επίσημου εορτασμού των Πεσόντων Πυροσβεστών. Ειδικότερα πρότεινα τότε ως ημερομηνία την 12η Νοεμβρίου, ημέρα θυσίας του Δοκίμου Πυροσβέστη Β΄ Τάξης Κων/νου Πούλιου, (το 1942 κατά τη διάρκεια κατάσβεσης αστικής πυρκαγιάς), πρώτου συναδέλφου που έπεσε στο καθήκον, σύμφωνα με την επίσημη ιστορία του Πυροσβεστικού Σώματος. 

Η πρόταση εισακούστηκε και έστω μετά από τόσες δεκάδες χρόνια από την ίδρυση του Π.Σ.,  με το άρθρο 22 του Ν.3511/2006 καθιερώνεται η 12^η Νοεμβρίου ως μέρα μνήμης πεσόντων Πυροσβεστών.

Σε αυτούς τους  συναδέλφους που έπεσαν στο καθήκον είναι αφιερωμένο αυτό το μικρό βιβλιαράκι.

ΠΑΤΕΙΣΤΕ ΕΔΩ ΓΙΑ ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΑΝΑΓΝΩΣΗ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ

Τα όπλα στην Ελλάδα

Oι Έλληνες έχουν το δικαίωμα να συνέρχονται ήσυχα και χωρίς όπλα. (Σύνταγμα της Ελλάδας)

Του ε.α. Αντιστρατήγου Π.Σ. Γιάννη Σταμούλη

Σύμφωνα με το ινστιτούτο Small Arms Survey, το 2017, βρίσκονταν στην κατοχή ιδιωτών, κατά προσέγγιση, 857 εκατομμύρια πυροβόλα όπλα, σε 230 χώρες. Σύμφωνα με τα ίδια στοιχεία, στην Ελλάδα υπολογίζεται ότι ο αριθμός αυτός ανέρχεται σε 1.920.000 συνολικά όπλα.

Σύμφωνα με την έκδοση του 2025 του Global Initiative Against Transnational Organized Crime, η Ελλάδα είναι "κυρίως χώρα διέλευσης για παράνομα όπλα από τη Μέση Ανατολή, την Τουρκία και τα Βαλκάνια, και οι παράνομες εξαγωγές κατευθύνονται στην Τουρκία, το Ιράκ και τη Συρία. Η εγχώρια αγορά παράνομων όπλων μεταξύ των εγκληματιών συγκεντρώνεται σε αστικά κέντρα όπως η Αθήνα και η Θεσσαλονίκη, αν και η παράνομη οπλοκατοχή είναι ευρέως διαδεδομένη (με την Κρήτη να αποτελεί ιδιαίτερο κέντρο για την παράνομη οπλοκατοχή από πολίτες).

Οι μεταχειρισμένες καραμπίνες, τα κυνηγετικά τυφέκια και τα αστυνομικά όπλα είναι τα πιο συχνά κατεχόμενα «παραδοσιακά» όπλα, τόσο στην ηπειρωτική χώρα όσο και στα νησιά, και συχνά μεταβιβάζονται ως οικογενειακά κειμήλια. Σύμφωνα με στοιχεία του Υπουργείου Προστασίας του Πολίτη, κυκλοφορούν σήμερα στην Ελλάδα περίπου 800.000–1.000.000 παράνομα πυροβόλα όπλα. Άλλες πηγές εκτιμούν ότι από τα 1.920.000 πυροβόλα όπλα στην Ελλάδα, περίπου 1.110.000 είναι μη καταχωρημένα. Άλλες πηγές εκτιμούν ότι από τα 1.920.000 όπλα στη χώρα, περίπου 1.110.000, ή το 57%, είναι μη καταχωρημένα. Πολλά από αυτά είναι κυνηγετικά όπλα που φυλάσσονται από μεμονωμένους ιδιοκτήτες, αλλά άλλα είναι πιο εξελιγμένα όπλα που προέρχονται από αλβανικά στρατιωτικά αποθέματα που κλάπηκαν το 1997."

ΠΥΡΟΣΒΕΣΤΕΣ ΣΕ ΑΠΕΡΓΙΑ ΠΕΙΝΑΣ

  Του ε.α. Αντιστράτηγου Π.Σ. Γιάννη Σταμούλη

Οκτώβριος του 1935. Ογδόντα χρόνια πριν, στην Αθήνα, οι Πυροσβέστες, του νεοσύστατου Πυροσβεστικού Σώματος, βιώνουν μια εξαιρετικά δύσκολη καθημερινότητα.

Εργαζόμενοι σε ιδιαίτερα δύσκολες συνθήκες, χωρίς κανένα σχεδόν εργασιακό δικαίωμα, με πενιχρότατο μισθό και σχεδόν καμία ασφαλιστική ή συνταξιοδοτική πρόβλεψη.

Η αγανάκτηση όμως αρχίζει να ξεχειλίζει τον Ιούνιο του ίδιου έτους μετά από ένα σοβαρότατο τραυματισμό, συναδέλφου κατά τη διάρκεια κατάσβεσης πυρκαγιάς, ο οποίος μένει ανάπηρος, κρίνεται ανίκανος για εργασία και απολύεται από το Πυροσβεστικό Σώμα χωρίς να δικαιούται σύνταξη ή ασφαλιστική κάλυψη.

Η είδηση ξεσηκώνει τους Πυροσβέστες των Αθηνών, οι οποίοι προχωρούν σε εκδηλώσεις διαμαρτυρίας με αποκορύφωμα να οργανώσουν απεργία

πείνας στις 29 Οκτωβρίου του 1935, σε μια απέλπιδα προσπάθεια να ευαισθητοποιήσουν την τότε κυβέρνηση της εποχής.

Η πράξη τους θα προκαλέσει ιδιαίτερη αίσθηση στην ελληνική κοινή γνώμη, αλλά θα περάσει πολύς καιρός για να αποφασίσει η ελληνική πολιτεία να ασχοληθεί με το ζήτημα και να θεσμοθετήσει ασφαλιστικά και συνταξιοδοτικά δικαιώματα στο πυροσβεστικό προσωπικό.

Το 2013, σε ένα μικρό e-book,έκδοση της Ένωσης Αξιωματικών Πυροσβεστικού Σώματος, συγκέντρωσα τα πρώτα εύκαιρα στοιχεία για το λησμονημένο αυτό γεγονός της πυροσβεστικής ιστορίας.

Μετά από έρευνα σε αρχεία εφημερίδων και χρησιμοποιώντας κομμάτια από την ανέκδοτη ιστορία (1972) του αείμνηστου ε. α. Πυράρχου Βασίλειου Ζαφειρόπουλου, που έζησε τα γεγονότα, συμπληρώνω και φωτίζω ακόμη καλύτερα τα γεγονότα εκείνων των ταραγμένων ημερών.

Ογδόντα χρόνια μετά, σήμερα, μια αναδρομή στη πρώτη αυτή «συνδικαλιστική δράση» των Πυροσβεστών έχει ξεχωριστή σημασία.

Στέλνει το διαχρονικό μήνυμα της αναγκαιότητας του «αγώνα» ως σταθερής για τη διεκδίκηση λύσεων στα προβλήματα και τα αδιέξοδα.

Προβάλει την πολύτιμη παρακαταθήκη ότι το αύριο, το κάθε αύριο δεν χαρίζεται, αλλά κερδίζεται.

Το βιβλίο είναι ελεύθερο, πατώντας εδώ

Ο Πυροσβέστης.. μετά τη συνταξιοδότηση

 «Μας μαθαίνουν πώς να μπαίνουμε στη φωτιά, αλλά όχι πώς να βγαίνουμε από την υπηρεσία.»

Του ε.α. Αντιστράτηγου Π.Σ. Γιάννη Σταμούλη

Το πυροσβεστικό επάγγελμα είναι δύσκολο και παράλληλα συναρπαστικό. Ο Πυροσβέστης από τη πρώτη μέρα της ανάληψης υπηρεσίας, δεν ξεκινά απλά μια απασχόληση, μπαίνει σε μια οικογένεια, σε μια καινούργια παράλληλη ζωή, ή οποία θα κρατήσει, θεού βοηθούντος και ασφαλιστικού επιτρέποντος, τρείς έως και τέσσερις και κάτι δεκαετίες. Όταν όμως έρχεται η ώρα της αποχώρησης, ο πυροσβεστικός υπάλληλος βρίσκεται αντιμέτωπος με μια από τις πιο δύσκολες μεταβάσεις της ζωής τους: τη συνταξιοδότηση.

Από τη μια περατώνει έναν βαρύ εργασιακό κύκλο, απίστευτης έντασης, κινδύνου, διοικητικών και πολλές φορές δικαστικών επιπλοκών, απαλλάσσεται από ένα διαρκές στρες, και μια κόπωση που πολλές φορές τον φθάνει στην εξουθένωση.

Από την άλλη, μέσα σε λίγες ώρες από την κατάσταση της απόλυτης έντασης περνά στην απόλυτη «νηνεμία». Από τη μια στιγμή στην άλλη, περνά από το απόλυτο της δράσης στο απόλυτο της ησυχίας της αφυπηρέτησης.

Και ενώ η μετάβαση στον απομαχικό βίο σηματοδοτεί την παύση της σωματικής καταπόνησης, ψυχολογικής πίεσης, παράλληλα σηματοδοτεί και την απώλεια ταυτότητας και ρόλου.

Για το θέμα, μελέτες στην πατρίδα μας, δεν υπάρχουν, οπότε χρησιδανειζόματε από το εξωτερικό. Τα στοιχεία τα παίρνουμε από μια μελέτη του Πανεπιστημίου της Δυτικής Αυστραλίας, μια έρευνα της Ψυχολογικής Εταιρείας του Μέριλαντ των ΗΠΑ, καθώς και μια έρευνα του εκπαιδευτικού οργανισμού των δημόσιων συνταξιοδοτικών ταμείων του Ιλινόις των ΗΠΑ.

Η Εκπαίδευση των μαθητών Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης σε ζητήματα πολιτικής προστασίας

 Του ε.α. Αντιστρατήγου Π.Σ. Γιάννη Σταμούλη

Περισσότερο από κάθε άλλη εποχή, τα θέματα Πολιτικής Προστασίας αναδεικνύονται όχι απλώς ως επίκαιρα αλλά ως ταυτοποιημένα με τις σύγχρονες κοινωνίες.

 Οι πυρκαγιές, οι φυσικές καταστροφές και τα τροχαία δυστυχήματα, σε συνδυασμό και με την κλιματική αλλαγή, έχουν διαμορφώσει «κοινωνίες κρίσεων».

Το νέο περιβάλλον διαβίωσης απαιτεί τρόπους προσαρμογής, ώστε αφενός να υπάρξει διαχείριση των ποικίλων και πολλαπλών κρίσεων και αφετέρου να προστατευθεί η ανθρώπινη ζωή και να διασωθεί η ανθρώπινη κληρονομιά. 

Η εκπαίδευση θεωρείται πυλώνας διασφάλισης της πρόληψης, της ασφάλειας και της διαχείρισης των θεμάτων που άπτονται του πεδίου της Πολιτικής Προστασίας.

Ιδιαίτερα, εξάλλου, η εκπαίδευση των νέων ανθρώπων, των μαθητών και μαθητριών της Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης, των μελλοντικών πολιτών που θα κληθούν να αναλάβουν δράση και να έχουν πρωταγωνιστικό ρόλο στην κοινωνία του μέλλοντος, είναι κομβικό πεδίο αναφοράς και διαμόρφωσης των νέων συνθηκών της ανθρώπινης ζωής, οι οποίες έχουν ήδη αναδυθεί.

Το συγκεκριμένο πόνημα, βασίστηκε στην μεταπτυχιακή μου εργασία, όπου προσπάθησα να μελετήσω τον βέλτιστο τρόπο για να γίνει αυτή η εκπαίδευση στο σχολικό περιβάλλον.

Το βιβλίο είναι ελεύθερο, πατώντας εδώ

9-10-2003 ΟΤΑΝ Η ΚΡΑΤΙΚΗ ΒΙΑ ΓΙΑ ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ ΣΤΡΑΦΗΚΕ ΣΤΟΥΣ ΕΝΣΤΟΛΟΥΣ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΕΣ, ΠΥΡΟΣΒΕΣΤΕΣ-ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΟΥΣ-ΛΙΜΕΝΙΚΟΥΣ

 Του επίτιμου προέδρου της ΕΑΠΣ ε.α.Αντιστρατήγου Π.Σ. Γιάννη Σταμούλη

Πίσω στο χρόνο, πάνω δύο δεκαετίες, το συνδικαλιστικό κίνημα των ένστολων στα Σώματα Ασφαλείας, δίνει έναν από τους σημαντικούς αγώνες του, προσπαθώντας να πείσει την τότε κυβέρνηση Σημίτη για το αυτονόητο, την αναγνώριση του επαγγέλματος ως επικίνδυνου και ανθυγιεινού.

Μετά από μια ένστολη μαζική συγκέντρωση  των ένστολων πυροσβεστών, αστυνομικών και λιμενικών το απόγευμα της 8ης Οκτωβρίου του 2003 στα Προπύλαια ακολουθεί  πορεία προς το Υπουργείο Οικονομικών στο Σύνταγμα.

Τα Προεδρεία των Σωματείων αποφασίζουν  να παραμείνουν έξω από το Υπουργείο  όλη τη νύχτα  μέχρι να συναντηθούν με τους κυβερνητικούς ιθύνοντες. 

Η κυβέρνηση, θέλοντας να καμφθεί το φρόνημα των ένστολων που είχαν διαμορφώσει όλο τον προηγούμενο διάστημα,  μια  συνεχή και δυναμική συνδικαλιστική δράση, εκδίδει μια ιδιαίτερα «δημοκρατική» αστυνομική διάταξη  για να διαλύσει  της συγκέντρωση  και  τα ξημερώματα της 9^ης Οκτωβρίου,  με  βία και χημικά  χτυπάει τους ειρηνικά διαμαρτυρόμενους ένστολους στην είσοδο του υπουργικού κτιρίου και  τους καταδιώκει στους δρόμους της Αθήνας. Η  πολιτική επιλογή της τότε κυβέρνησης συναντάει την γενικευμένη κατακραυγή των πολιτικών δυνάμεων και της κοινωνίας. Το συνδικαλιστικό κίνημα δυνάμωσε  και συνέχισε τον αγώνα του το επόμενο διάστημα.

Τελευταία πράξη της τότε κυβέρνησης Σημίτη, της  οποίας το κόμμα  ηττήθηκε στις εκλογές τον επόμενο χρόνο, ήταν να επιβάλλει στις ηγεσίες των Σ.Α. τη διενέργεια Ε.Δ.Ε για τις τυχόν ευθύνες των συνδικαλιστών, που δέχθηκαν την βία και τα χημικά…..

Η μέρα πραγματικά είναι ένας σταθμός στην πορεία του ένστολου συνδικαλισμού. Έδειξε ότι οι κυβερνήσεις τρέμουν την αγωνιστική διάθεση και το φρόνημα του ένστολου εργαζόμενου. Έδειξε επίσης ότι για την εξουσία δεν υπάρχουν ιδιαίτερες δημοκρατικές ευαισθησίες όταν αισθάνεται  ενοχλητική την διεκδίκηση των εργαζομένων. Τέλος έδειξε ότι η κρατική αυθαιρεσία ενυπάρχει ακόμα στην σύγχρονη Ελληνική Δημοκρατία.

Τότε τον Οκτώβριο του 2003,για πρώτη φορά, οι ένστολοι πολίτες της χώρας μας νιώσαμε το «χάλκεον χέρι της κρατικής βίας» και νιώσαμε την αντιδημοκρατική   επιλογή, του «χτυπήματος της ελεύθερης συνδικαλιστικής έκφρασης» μας και δράσης.

Όπως έγραφα στο βιβλιαράκι που το 2013, εκδόθηκε από την ΕΑΠΣ για τα γεγονότα, ήταν η αρχή της καταστολής απέναντι στον ένστολο συνδικαλισμό και αυτό θα συνεχιζόταν.

Στον πρόλογο εκείνης της έκδοσης του 2013  σημείωνα:

«Δέκα  χρόνια μετά στην Ελλάδα του Μνημονίου, η κρατική αυθαιρεσία και καταστολή συνεχίζει  να επιζεί και να αποτελεί το διαχρονικό όπλο επιβολής. Είναι χαρακτηριστικό ότι πέρσι,  λίγες μέρες  πριν την επέτειο των γεγονότων, έξω από τον Εθνικό κήπο, οι δυνάμεις καταστολής έριξαν χημικά σε ολιγομελή αντιπροσωπεία  των Προεδρείων των σωματείων αστυνομικών-πυροσβεστών-λιμενικών, που είχαν σκοπό να επιδώσουν ψήφισμα στο πρωθυπουργικό γραφείο διαμαρτυρόμενοι για το νέο σχεδιαζόμενο σφαγιασμό του πενιχρού εισοδήματος τους…. Και πάλι διατάχθηκε Ε.Δ.Ε. εναντίον συνδικαλιστικής δράσης. Και πάλι, κατά τραγική ειρωνεία, την επέτειο εκείνης της μαύρης ημέρας, εκδόθηκε αστυνομική απαγόρευση συναθροίσεων ενόψει της επίσκεψης της  γερμανίδας καγκελαρίου.»

Με εκείνη την αρχική έκδοση και με την τωρινή, ανασύρω από την ιστορική  μνήμη και, τα στοιχεία και τα ντοκουμέντα, της σκοτεινής εκείνης στιγμής για τον δημόσιο βίο της πατρίδας μας.

Τα γεγονότα τα έζησα από κοντά με την ιδιότητα τότε του  Γενικόύ Γραμματέα  του Δ.Σ. της Ένωσης Αξιωματικών Πυροσβεστικού Σώματος και σήμερα με την πολυτέλεια  τόσο της χρονικής απόστασης, όσο και της αφυπηρέτησής μου από τις τάξεις του Πυροσβεστικού Σώματος, μπορώ να ξαναδιαβάσω τα γεγονότα της περιόδου, και να τα ξαναμοιραστώ με τους νέους συνάδελφους, που οι περισσότεροι δεν τα γνωρίζουν. Πέρα από ένα ιστορικό σημείο στην ζωή των συνδικαλισμού των ενστόλων, αποτελεί και μια παρακαταθήκη που δείχνει ότι μπορεί οι καιροί να αλλάζουν, αλλά χωρίς αγωνιστική φρόνηση και συνδικαλιστική διεκδίκηση λίγα κερδίζονται και πολλά μπορεί να χαθούν.

Τα γεγονότα εκείνης της σκοτεινής νύχτας του Οκτώβρη του 2003 έδειξε ότι δεν υπάρχουν «χαϊδεμένοι» εργαζόμενοι από την εξουσία-εργοδοσία. ¨Όταν η φωνή είναι ενοχλητική, απλά χτυπιέται…

Και αυτή η έκδοση είναι αφιερωμένη στους συναδέλφου συνδικαλιστές που βρεθήκαμε τότε δίπλα-δίπλα, σε κάτι πρωτόγνωρο για την ιστορία του συνδικαλισμού στα Σώματα Ασφαλείας.

Το βιβλίο είναι ελεύθερο στο σύνδεσμο

ΟΜΑΔΙΚΗ ΕΙΚΑΣΤΙΚΗ ΕΚΘΕΣΗ "ΤΡΑΥΜΑΤΑ: Το πιο βαθύ σου τραύμα"

αλγωδίες

Του Γιάννη Σταμούλη

Με ένα εικαστικό μου έργο, με τον τίτλο ΑΛΓΩΔΙΕΣ (ακρυλικό σε καμβά), συμμετέχω στην ομαδική έκθεση "ΤΡΑΥΜΑΤΑ: Το πιο βαθύ σου τραύμα" στο χώρο τέχνης ArteVisione gallery Πηλίου 5, Πλατεία Κολιάτσου, Αθήνα.

Στην έκθεση οι εικαστικοί που συμμετέχουν προσπαθούν να αποδώσουν με το χρωστήρα και τα χρώματά τους την αποτύπωση των τραυμάτων στον άνθρωπο.

Τραύματα με πληγές φανερές ή όχι, τραύματα στο κορμί ή στην ψυχή, τα αποτελέσματα της κοινωνίας του τραύματος και της διακινδύνευσης

Οι εκφράσεις αποδίδουν τον πόνο, την αγωνία, την θλίψη την μοναξιά για τις απώλειες, τις ήττες, αλλά και την ανασύνταξη για να προχωρήσουμε στην επόμενη σελίδα της αποκατάστασης. Και στην πιο δύσκολη στιγμή, άλλωστε παραμένει το παράθυρο της ελπίδας για την ανάταξη, για την συνέχιση σε καλύτερο δρόμο.

Η επιμελήτρια της έκθεσης Νικολένα Καλαϊτζάκη- Ζούνη σημειώνει: «Σύμφωνα με τον πατέρα της Ψυχανάλυσης, Sigmund Freud, ως ΤΡΑΥΜΑ ορίζεται: “η

εμπειρία ενός συμβάντος που καθιστά τον άνθρωπο συγκλονισμένο και αβοήθητο” πλήττοντας συθέμελα τον ψυχισμό του. Γνωρίζουμε πως ένα τραυματικό γεγονός μπορεί να συμβεί στη ζωή ενός ατόμου “απρόοπτα”. Υπάρχει όμως και η περίπτωση του τραύματος που γεννάται και εξελίσσεται σταδιακά με την πάροδο του χρόνου - όπως για παράδειγμα τα τραύματα που συνδέονται με την παιδική ηλικία -.

Οι παράγοντες που καθορίζουν τον βαθμό της τραυματικής εμπειρίας του ατόμου εμπίπτουν σε τρεις κατηγορίες: (α) αφενός εξετάζεται ο παράγοντας “άτομο” και η ικανότητα διαχείρισης από μεριάς του της τραυματικής εμπειρίας με βάση: την ηλικία, την προσωπικότητα, την ψυχική του ανθεκτικότητα, την ευαλωτότητα και τα γενικότερα μοναδικά χαρακτηριστικά που διέπουν το “άτομο” ως “ύπαρξη” σε συνδυασμό με την φάση ζωής του, (β) αφετέρου αξιολογείται: η ίδια η φύση του τραυματικού συμβάντος, η χρονική του διάρκεια και η πιθανή επαναληπτικότητα του καθώς και (γ) η αντίδραση και η υποστήριξη που λαμβάνει το άτομο από το περιβάλλον του σε σχέση με την αντιμετώπιση του τραυματικού γεγονότος που βιώνει.

Όλες αυτές οι παράμετροι που αναφέρονται ανωτέρω λειτουργούν: είτε βοηθητικά προς το άτομο παρακινώντας το να επουλώσει σιγά σιγά τις πληγές του και να καταφέρει να θεραπευτεί, είτε ενισχύουν ακόμα περισσότερο το τραυματικό βίωμα του. Σε κάθε περίπτωση, η εμπειρία του τραύματος για το κάθε άτομο συνιστά μια πολύπλευρη και καθαρά προσωπική υπόθεση που απαιτεί ειδικό χειρισμό, από το ίδιο το άτομο που το βιώνει, αλλά και από το περιβάλλον του, καθώς και από τους ειδικούς ψυχικής υγείας, των οποίων η παρέμβαση κρίνεται, σε πολλές περιπτώσεις, καταλυτική, αναγκαία και εξαιρετικά ωφέλιμη».

Η έκθεση θα διαρκέσει μέχρι και τις 17 Οκτωβρίου
(Τρίτη - Πέμπτη - Παρασκευή: 4 μ.μ. - 8 μ.μ. Τετάρτη & Σάββατο: 11 π.μ. - 3 μ.μ.)

Σχεδιάζοντας για την ασφάλεια και την πολιτική προστασία

Του ε.α.Αντιστρατήγου Γιάννη Σταμούλη

Προφητικά ίσως αρκετά χρόνια πριν το κτύπημα της 11/9 στους Δίδυμους Πύργους, ένας από τους σημαντικούς κοινωνιολόγους ο Ulrich Beck διατυπώνει, το 1986, την θεωρία του για την «Κοινωνία του Ρίσκου»

Σύμφωνα με αυτή, υποστηρίζεται ότι ζούμε σε μια κοινωνία όπου οι σύγχρονοι κίνδυνοι είναι παγκόσμιοι, απρόβλεπτοι και κατασκευασμένοι από τον ίδιο τον άνθρωπο.

Παραδοσιακά οι κοινωνίες αντιμετώπιζαν φυσικούς κινδύνους (σεισμοί, πλημμύρες). Σήμερα όμως, οι μεγαλύτεροι κίνδυνοι προκύπτουν από την τεχνολογία, τη βιομηχανία, τα χημικά, την πυρηνική ενέργεια και την κλιματική αλλαγή.

Οι κίνδυνοι αυτοί δεν γνωρίζουν σύνορα· μια πυρηνική διαρροή ή η υπερθέρμανση του πλανήτη επηρεάζουν την ανθρωπότητα συνολικά.

Ίσως το καλύτερο δίδαγμα από την τραγωδία της 9/11 είναι η  διαμόρφωση μιας νέας αντίληψης για τον σχεδιασμό των συστημάτων ασφάλειας και πολιτικής προστασίας. Μια  που να υπερβαίνει  την  λογική της κλασικής πρόβλεψης και του ελέγχου, και να στρέφεται σε πιο ευέλικτες, προσαρμοστικές και διεθνώς συνεργατικές δομές.

Οι εμπρηστές στην Πορτογαλία

Του ε.α. Αντιστράτηγου Π.Σ. Γιάννη Σταμούλη

Σύμφωνα με τον Ευρωπαϊκό Δορυφορικό Οργανισμό για τις Πυρκαγιές (EFFIS), μέχρι και τα μέσα Αυγούστου, στην Πορτογαλία έχουν καεί 2.610.000 στρέμματα, έκταση διπλάσια από την περσινή για το ίδιο διάστημα, θέτοντας τη χρονιά σε μια από τις χειρότερες από άποψη δασικών πυρκαγιών τα τελευταία χρόνια.

Επίσης θα πρέπει να σημειωθεί ότι ενώ ο αριθμός των εκδηλωθέντων πυρκαγιών είναι σχετικά χαμηλός (3.370 μέχρι τα μέσα Ιουλίου), οι καμένες εκτάσεις, είναι σε αριθμούς από τις υψηλότερες στην τελευταία δεκαετία (5η).

Είναι χαρακτηριστικό ότι σε πυρκαγιές σε τρεις περιοχές (Évora, Beja και Viana do Castelo) κάηκε το 56% της συνολικής καμένης έκτασης της χώρας.

Επίσης το πρόβλημα εντοπίζεται κυρίας στα Βόρεια (Viana do Castelo, Braga, Vila Real και Porto), όπου σημειώθηκαν το 53% των πυρκαγιών και κάηκε το 72 % της καμένης έκτασης της χώρας.

Στις αιτίες του, το 24% αποδίδεται σε εμπρησμό, το 13% σε εκτεταμένες καύσεις αγροτικών υπολειμμάτων και το 11% σε καύσεις γενικότερα.

Στην χώρα (μας) που ευδοκιμεί ανέκαθεν το έγκλημα του εμπρησμού

Του ε.α Αντιστρατήγου Π.Σ. Γιάννη Σταμούλη

Ιούνιος του 1961, πάνω από μισό αιώνα, ο  δημοσιογράφος Γ. Σπορίδης σε άρθρο του στην εφημερίδα "Ταχυδρόμο" περιγράφει με σκληρό και σκωπτικό τρόπο, την καταστροφή που συντελείται με τις πυρκαγιές των δασών και τους εμπρησμούς. Αν δεν υπήρχε η ημερομηνία θα μπορούσε να δημοσιευτεί αυτολεξεί σήμερα και να περιγράφει ακριβέστερα την ζοφερή πραγματικότητα:

"Λοιπόν δε μας χρειάζονται τα δάση! Πολλά φαίνεται έχουμε, πυκνότατα, καιρός να τα ξεκάνουμε, να ησυχάσουμε! Ας προελάσουν κατόπιν τούτου, τα τσεκούρια, ας προελάσουν οι αξίνες, και η φωτιά να τελειώσουμε μια ώρα αρχύτερα. Τα δάση: Ξύλα, κούτσουρα και ξυλοκάρβουνα...Ελάχιστο το πράσινο στον τόπο μας, το έφαγαν, το καμίνι, η αξίνα, ο εμπρηστής...Ελάχιστα τα δάση μας, φαλακρά τα βουνά μας, οι λόφοι τα υψώματα, Γιατί λοιπόν να μην ξεκάνουμε και ότι απέμεινε; Μόνο ο Ιμπραήμ στα 27 να έχει τη δόξα; Δυστυχώς είναι χαρακτηριστικό της νοοτροπίας και της ψυχολογίας του Έλληνος.

Αυτός ο πρωτοφανής εγωισμός που μας μαστίζει. Η κάθε γενιά έρχεται και πιστεύει τούτον εδώ τον τόπο απόλυτα δικό του και νιώθει ότι έχει δικαίωμα να κάνει ότι θέλει. Οτι ανήκει στα παιδιά και τα εγγόνια της δε το εσκέφθη ποτέ...Κτίζουμε και τις τρύπες, φτιάχνουμε δρόμους σα σφύδες, κόβουμε τα δέντρα, καταστρέφουμε τα δάση και δεν σκεφτόμαστε ότι για τρεις γενιές ή τέσσερις δεκαετίες είμεθα εμείς και κατόπιν θα έλθουν άλλοι., που δεν μας χρωστούν τίποτα να κληρονομήσουν χάλια και φαλακρά βουνά."

Με μια ματιά στα αρχείο της εφημερίδας τα επόμενα χρόνια, βρίσκουμε δεκάδες δημοσιεύματα για εμπρηστές, όλων των λογών και κινήτρων που κατακαίνε την  χώρα μας.