Το μέλλον της κοινωνικής ασφάλισης στην Ελλάδα

Του ε.α.Αντιστρατήγου Π.Σ. Γιάννη Σταμούλη

Η συζήτηση και οι αναφορές για το θέμα δεν είναι στην επικαιρότητα συχνά. Όπως όλα τα δύσκολα και δυσεπίλυτα ζητήματα, συνήθως «ξορκίζονται» και παραπέμπονται στο μέλλον… Προφανώς, γιατί το ζήτημα για το μέλλον της κοινωνικής ασφάλισης στην Ελλάδα δεν θα κριθεί μόνο από τις όποιες αποφάσεις για τις συντάξεις, τις εισφορές ή τα όρια ηλικίας. Θα κριθεί κυρίως από τις εξελίξεις στον τομέα της ίδιας της εργασίας και, κυρίως, από τους δημογραφικούς δείκτες των επόμενων ετών.

Το ελληνικό ασφαλιστικό σύστημα έχει ήδη περάσει από μια μεγάλη περίοδο μεταρρυθμίσεων, αλλά πάντα υπό ένα πνεύμα κοντόφθαλμης διαχείρισης, χωρίς να φαίνεται να επηρεάζεται από τις προβολές του μέλλοντος, κυρίως του δημογραφικού.

Χαρακτηριστικά είναι τα συμπεράσματα τόσο από τα στοιχεία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, στον Ageing Report 2024, που εξετάζει την εξέλιξη των συνταξιοδοτικών δαπανών και της δημογραφίας έως το 2070, όσο και από την έκδοση Pensions at a Glance 2025 του ΟΟΣΑ, που δείχνει ότι η Ελλάδα συγκαταλέγεται στις χώρες όπου η γήρανση του πληθυσμού θα είναι ιδιαίτερα έντονη.

Το 2024 η Ελλάδα είχε από τα χαμηλότερα ποσοστά γεννήσεων στην Ευρωπαϊκή Ένωση: μόλις 6,6 γεννήσεις ανά 1.000 κατοίκους, έναντι 7,9 στην ΕΕ.

Την ίδια στιγμή, η γονιμότητα παραμένει πολύ χαμηλότερα από το επίπεδο αναπλήρωσης του πληθυσμού. Το επίπεδο που θεωρείται αναγκαίο για τη μακροχρόνια διατήρηση του πληθυσμού χωρίς μεταναστευτικές ροές είναι περίπου 2,1 παιδιά ανά γυναίκα. Η Ελλάδα βρίσκεται αρκετά χαμηλότερα.

Αυτό έχει άμεση σχέση με το ασφαλιστικό. Τα παιδιά που δεν γεννιούνται σήμερα είναι οι εργαζόμενοι που δεν θα υπάρχουν σε 20 ή 30 χρόνια για να εισφέρουν στο ασφαλιστικό σύστημα.

Ο ΟΟΣΑ εκτιμά ότι ο πληθυσμός ηλικίας 20–64 ετών στην Ελλάδα θα μειωθεί κατά περισσότερο από 30% στις επόμενες τέσσερις δεκαετίες. Παράλληλα, η αναλογία των ατόμων ηλικίας 65 ετών και άνω προς τον πληθυσμό εργάσιμης ηλικίας αναμένεται να αυξηθεί θεαματικά.

Πόσο κοστίζουν σήμερα οι συντάξεις;

Η σημερινή εικόνα δείχνει ήδη το μέγεθος της κοινωνικής ασφάλισης. Σύμφωνα με τα στοιχεία του Υπουργείου Εργασίας, τον Ιανουάριο του 2025 καταβάλλονταν συνολικά 4.663.001 συντάξεις: 2.860.686 κύριες, 1.370.227 επικουρικές και 432.088 μερίσματα.

Η συνολική μηνιαία δαπάνη ανήλθε σε περίπου 2,72 δισ. ευρώ. Από αυτά, περίπου 2,40 δισ. αφορούσαν κύριες συντάξεις.

Οι αριθμοί αυτοί δείχνουν ότι η κοινωνική ασφάλιση αποτελεί έναν από τους μεγαλύτερους μηχανισμούς αναδιανομής εισοδήματος στην ελληνική οικονομία.

Το ερώτημα, επομένως, δεν είναι εάν θα συνεχίσει να υπάρχει δημόσια σύνταξη. Το κρίσιμο ερώτημα είναι με ποιους πόρους και με ποια αναλογία εργαζομένων και συνταξιούχων θα χρηματοδοτείται στο μέλλον.

Οι προβολές της Ευρωπαϊκής Επιτροπής δεν δείχνουν μια απλή, γραμμική αύξηση της συνταξιοδοτικής δαπάνης στην Ελλάδα. Σύμφωνα με το βασικό σενάριο του 2024 Ageing Report – Economic and Budgetary Projections for the EU Member States (2022–2070), η ακαθάριστη δημόσια συνταξιοδοτική δαπάνη εκτιμάται στο 13,4% του ΑΕΠ το 2024, προβλέπεται να ανέλθει στο 14,0% το 2050 και στη συνέχεια να υποχωρήσει στο 12,0% το 2070. Οι δημογραφικές πιέσεις εξακολουθούν να αποτελούν σημαντικό παράγοντα κινδύνου.

Άρα, το ζητούμενο δεν είναι μόνο πόσο θα κοστίζουν οι συντάξεις στο κράτος, αλλά και τι σύνταξη θα μπορεί να εξασφαλίζει το σύστημα στον μελλοντικό συνταξιούχο.

Πονάει κεφάλι… κόβεις κεφάλι

Μία από τις απαντήσεις που ήδη ενσωματώνονται στις ευρωπαϊκές πολιτικές είναι η παράταση του εργασιακού βίου.

Ο ΟΟΣΑ επισημαίνει ότι η ηλικία συνταξιοδότησης στην Ελλάδα αναμένεται να αυξηθεί και ότι οι μεταβολές αυτές συμβάλλουν στη συγκράτηση της μελλοντικής συνταξιοδοτικής δαπάνης. Παράλληλα, όμως, υπάρχει περιθώριο μεγαλύτερης συμμετοχής των ηλικιωμένων στην αγορά εργασίας. Η απασχόληση των 55–64 ετών στην Ελλάδα παρέμενε στις αρχές του 2024 περίπου 9 ποσοστιαίες μονάδες χαμηλότερη από τον μέσο όρο του ΟΟΣΑ.

Το νέο μοντέλο

Το μέλλον πιθανότατα δεν θα στηριχθεί σε μία μόνο λύση. Η δημόσια κοινωνική ασφάλιση θα παραμείνει ο βασικός πυλώνας προστασίας, αλλά η σχέση κράτους, εργαζομένου και συνταξιούχου θα γίνεται περισσότερο πολυεπίπεδη.

Ήδη από το 2022, οι νέοι εργαζόμενοι που υπάγονται στην επικουρική ασφάλιση εντάσσονται στο ΤΕΚΑ, το Ταμείο Επικουρικής Κεφαλαιοποιητικής Ασφάλισης, ένα σύστημα κεφαλαιοποιητικού χαρακτήρα για την επικουρική σύνταξη. Ο ΟΟΣΑ εκτιμά ότι η αλλαγή αυτή μπορεί να περιορίσει μέρος των μακροχρόνιων δημογραφικών πιέσεων, αν και δημιουργεί μεταβατικό δημοσιονομικό κόστος.

Έτσι, το μελλοντικό συνταξιοδοτικό σύστημα είναι πιθανό να στηρίζεται περισσότερο σε έναν συνδυασμό δημόσιας κύριας σύνταξης, επικουρικής ασφάλισης και ατομικής αποταμίευσης ή επαγγελματικής ασφάλισης.

Το πραγματικό στοίχημα

Το ασφαλιστικό, τελικά, δεν είναι μόνο οικονομικό ζήτημα. Είναι και ζήτημα δημογραφίας, ανάπτυξης και κοινωνικής πολιτικής.

Δεν υπάρχει μόνο η λύση «δουλεύουμε περισσότερο»

Η βιωσιμότητα του ασφαλιστικού δεν χρειάζεται να στηριχθεί αποκλειστικά στην αύξηση των ορίων ηλικίας ή των εισφορών. Υπάρχουν και πολιτικές που ενισχύουν τα έσοδα του συστήματος χωρίς να μεταφέρουν όλο το βάρος στον εργαζόμενο: η αύξηση της απασχόλησης, ιδιαίτερα των γυναικών και των μεγαλύτερων ηλικιών, η καταπολέμηση της αδήλωτης εργασίας, η αύξηση της παραγωγικότητας και των μισθών, καθώς και κίνητρα για εθελοντική παραμονή στην εργασία.

Παράλληλα, η μερική ή σταδιακή συνταξιοδότηση και ο ευέλικτος συνδυασμός εργασίας και σύνταξης μπορούν να επιτρέψουν ομαλότερη μετάβαση από την εργασία στη συνταξιοδότηση. Σε μακροπρόθεσμο ορίζοντα, όμως, καθοριστική παραμένει η δημογραφική πολιτική, καθώς οι σημερινές γεννήσεις αποτελούν το αυριανό εργατικό και ασφαλιστικό δυναμικό της χώρας.

Πηγές

European Commission, 2024 Ageing Report – Economic and Budgetary Projections for the EU Member States (2022–2070), 2024.

OECD, Pensions at a Glance 2025 – OECD and G20 Indicators, OECD Publishing, Paris, 2025.

OECD, OECD Economic Surveys: Greece 2024, OECD Publishing, 2024.

ΤΕΚΑ, Ταμείο Επικουρικής Κεφαλαιοποιητικής Ασφάλισης, επίσημη ιστοσελίδα.

 

 Το άρθρο δημοσιεύτηκε στο τελευταίο τεύχος του περιοδικού της Ένωσης Αποστράτων Αξιωματικών Πυροσβεστικού Σώματος

Τα παιδιά είναι πιο ευάλωτα στις καταστροφές

 

Με την έναρξη κάθε σχολικής χρονιάς επανέρχεται, σχεδόν «επετειακά», το ζήτημα της ασφάλειας των παιδιών και, ειδικότερα, ο προβληματισμός για την ιδιαίτερη ευαλοτότητά τους όταν εκδηλώνεται ένα καταστροφικό γεγονός. Η ηλικία, η περιορισμένη εμπειρία, η εξάρτηση από τους ενήλικες και η δυσκολία άμεσης αξιολόγησης ενός κινδύνου καθιστούν τα παιδιά μία από τις πλέον ευάλωτες ομάδες του πληθυσμού. Η μελέτη των διαθέσιμων στοιχείων έρχεται να επιβεβαιώσει αυτή την πραγματικότητα.

Στις Ηνωμένες Πολιτείες, μόνο το 2023, έχασαν τη ζωή τους από πυρκαγιές 282 παιδιά ηλικίας 0–14 ετών. Από αυτά, 126 ήταν ηλικίας 0–4 ετών, 93 ηλικίας 5–9 ετών και 63 ηλικίας 10–14 ετών. Τα παιδιά ηλικίας 0–4 ετών παρουσίασαν και τον υψηλότερο δείκτη θνησιμότητας μεταξύ των παιδιών, με 6,8 θανάτους ανά εκατομμύριο πληθυσμού.

Όσον αφορά τους τραυματισμούς, την ίδια χρονιά καταγράφηκαν περίπου 13.350 τραυματισμοί πολιτών από πυρκαγιές. Τα παιδιά ηλικίας 0–4 ετών αντιπροσώπευαν το 4,0% των τραυματισμών, οι ηλικίες 5–9 ετών το 1,7%, οι ηλικίες 10–14 ετών το 2,6% και οι ηλικίες 15–19 ετών το 4,4%. U.S. Fire Administration (USFA).

Εξίσου συγκλονιστική είναι η διάσταση του εκτοπισμού και της αναγκαστικής μετακίνησης παιδιών εξαιτίας φυσικών καταστροφών και ακραίων καιρικών φαινομένων.

Η προετοιμασία των σχολείων στη χώρα μας για την αντιμετώπιση συμβάντων Πολιτικής Προστασίας

Του ε.α. Αντιστράτηγου Π.Σ. Γιάννη Σταμούλη

H ανάγκη εκπαίδευσης του πληθυσμού της χώρας μας σε θέματα Πολιτικής Προστασίας, υπό το βάρος του μεγάλου αριθμού καταστροφών και μέσα σε ένα διαρκώς μεταβαλλόμενο περιβάλλον κλιματικής κρίσης, προβάλλεται πλέον ως επιτακτική ανάγκη. Στο πλαίσιο αυτό, ιδιαίτερη προτεραιότητα πρέπει να δίνεται στις ομάδες ανηλίκων και, ειδικότερα, στους μαθητές και τις μαθήτριες, για μια σειρά από σημαντικούς λόγους:

➢ Οι ομάδες αυτές, λόγω ηλικίας και περιορισμένης εμπειρίας στη διαχείριση κινδύνων, είναι περισσότερο ευάλωτες σε περίπτωση εκδήλωσης μιας κρίσης ή καταστροφικού γεγονότος. Για τον λόγο αυτόν θα πρέπει να διαθέτουν τις απαραίτητες γνώσεις και δεξιότητες, ώστε να μπορούν να ανταποκρίνονται αποτελεσματικά σε αιφνίδια συμβάντα και να προστατεύουν τη ζωή και τη σωματική τους ακεραιότητα.

➢ Κατά τη διάρκεια της παραμονής τους στις εκπαιδευτικές μονάδες, μακριά από τη γονική φροντίδα και εποπτεία, θα πρέπει να είναι σε θέση να λειτουργούν με τρόπο αυτοπροστατευτικό, ακολουθώντας τις προβλεπόμενες διαδικασίες και τις οδηγίες των εκπαιδευτικών και των αρμόδιων αρχών.

Το πογκρόμ εναντίον του Ελληνισμού της Πόλης (1955)

Του ε.α.Αντιστρατήγου Π.Σ. Γιάννη Σταμούλη




Με την ονομασία «Σεπτεμβριανά» έμεινε στην ιστορία το οργανωμένο πογκρόμ της νύκτας της 6ης Σεπτεμβρίου 1955, στη Κωνσταντινούπολη. Ο καθοδηγούμενος τουρκικός όχλος προκάλεσε βίαια επεισόδια κατά των περιουσιών των Ελλήνων ομογενών και των Αρμένιων, πλην όμως Τούρκων υπηκόων, καθώς και άλλων μη μουσουλμανικών μειονοτήτων, λεηλατώντας και πυρπολώντας ελληνικά καταστήματα, σπίτια, σχολεία και βεβηλώνοντας εκκλησίες ακόμα και νεκροταφεία δημιουργώντας τρομοκρατία και ανασφάλεια για τις υφιστάμενες μειονότητες. Αφορμή έδωσε μια βομβιστική επίθεση στο πατρικό σπίτι του Κεμάλ Ατατούρκ στην Θεσσαλονίκη, που αποδείχτηκε στην συνέχεια ότι ήταν σκηνοθετημένη προβοκάτσια από την ίδια τη τουρκική κυβέρνηση[1].
«Tο σπίτι του Aτατούρκ μας υπέστη ζημιές από βόμβα». Είναι τίτλος της εφημερίδας «Εξπρές» που κυκλοφόρησε σε έκτακτη έκδοση το απόγευμα της 6ης Σεπτεμβρίου, λειτουργώντας ως σύνθημα για το ξεκίνημα των βιαιοπραγιών.

Φυσικές καταστροφές και διαχείριση ζώων

 

Του ε.α. Αντιστρατήγου Π.Σ. Γιάννη Σταμούλη

Το πρώτο παράδειγμα διαχείρισης των ζώων από καταστροφές μπορεί να βρεθεί στην βιβλική ιστορία του Κατακλυσμού του Νώε, όπου ο Νώε και η οικογένειά του γλίτωσαν από μια κατακλυσμική πλημμύρα από τον Θεό, αφού τους δόθηκε η εντολή να κατασκευάσουν μια Κιβωτό για να στεγάσουν τους εαυτούς τους και δύο από κάθε είδος ζώου.

Στο περιβάλλον μιας κρίσης εξαιτίας μιας καταστροφής, και το είδαμε αρκετές φορές φέτος στις μεγάλες δασικές πυρκαγιές, έχουμε να διαχειριστούμε και την διάσωση και μεταφορά σε ασφαλή τόσο των δεσποζόντων, όσο και των αδέσποτων ζώων συντροφιάς, και σε αρκετές περιπτώσεις οικόσιτων εργατικών ζώων και ζώων εξυπηρέτησης.

Σε μια πρώτη εκτίμηση υπολογίζεται ότι περισσότερα από 40 εκατομμύρια ζώα επηρεάζονται από καταστροφές ετησίως. Ενδεικτικά κατά την διάρκεια της εκδήλωσης του καταστροφικού τυφώνα Κατρίνα που έπληξε τις Η.Π.Α. πάνω από 50.000 κατοικίδια μείναν πίσω κατά τη διάρκεια της εκκένωσης της Νέας Ορλεάνης, και το 80-90% αυτών των κατοικίδιων έχασαν την ζωή τους. Αυτό σηματοδότησε για πρώτη φορά τη μεγαλύτερη επιχείρηση διάσωσης ζώων στην ιστορία των ΗΠΑ - μια επιχείρηση που διέσωσε περίπου15.000 κατοικίδια, με την υποστήριξη περίπου 5.000 εθελοντών.

Η κλιματική κρίση είναι μόνιμη. Το Πυροσβεστικό Σώμα δεν μπορεί να έχει προσωπικό εποχικό.

 Του Γιάννη Σταμούλη ε.α.Αντιστρατήγου Π.Σ. επιτίμου Προέδρου ΕΑΠΣ

Για χρόνια, η εποχικότητα του πυροσβεστικού προσωπικού αντιμετωπιζόταν ως μια λογική απάντηση σε μια απειλή που, λίγο-πολύ, είχε… ημερολόγιο. Καλοκαίρι φωτιές, χειμώνας λήξη της αντιπυρικής περιόδου.

Μόνο που η πραγματικότητα έχει πάψει εδώ και καιρό να ακολουθεί αυτό το ημερολόγιο.

Τα στοιχεία δείχνουν ότι οι επιχειρησιακές ανάγκες του Πυροσβεστικού Σώματος αυξάνονται σταθερά. Από 66.617 συμβάντα το 2010, φτάσαμε στα 94.954 το 2024. Από 183 συμβάντα την ημέρα, στα 260.

Και το πιο ενδιαφέρον βρίσκεται ίσως εκεί που δεν κοιτάμε συνήθως: στους μήνες που οι εποχικοί πυροσβέστες δεν βρίσκονται πλέον στην υπηρεσία. Ιανουάριος, Φεβρουάριος, Μάρτιος, Νοέμβριος και Δεκέμβριος καταγράφουν πλέον εκατοντάδες ή και χιλιάδες δασικές πυρκαγιές, με εντυπωσιακές αυξήσεις σε σχέση με το παρελθόν.

Οι αριθμοί δεν κάνουν πολιτική. Δεν έχουν άποψη και δεν διεκδικούν τίποτα. Απλώς αποτυπώνουν μια πραγματικότητα που γίνεται όλο και δυσκολότερο να αγνοηθεί.

Η απειλή έγινε μόνιμη. Η ανάγκη για πυροσβεστική δύναμη έγινε δωδεκάμηνη. Γιατί, λοιπόν, ένα μέρος του προσωπικού εξακολουθεί να αντιμετωπίζεται ως εποχικό;

Η χώρα χρειάζεται ένα Πυροσβεστικό Σώμα με μόνιμο, επαρκές, εκπαιδευμένο και επιχειρησιακά διαθέσιμο προσωπικό όλο τον χρόνο.

Γιατί όταν η φωτιά δεν κοιτάζει ημερολόγιο, δεν γίνεται η Πολιτεία να κοιτάζει εποχές.

Ακόμη και τώρα μπορούμε να κάνουμε δράσεις πρόληψης σε οικίες στην ύπαιθρο

 

Άλλο ένα καυτό καλοκαίρι, φέτος, με τις δασικές πυρκαγιές να ξεπερνούν ήδη τις 2.500 από την αρχή του έτους. Η Πολιτεία έχει θεσπίσει συγκεκριμένο πλαίσιο πυροπροστασίας, για ακίνητα που βρίσκονται εντός ή πλησίον δασικών εκτάσεων.

Ο Κανονισμός Πυροπροστασίας Ακινήτων προβλέπει μέτρα που αφορούν την αξιολόγηση και τη μείωση της τρωτότητας των ακινήτων, τη διαχείριση της βλάστησης και της καύσιμης ύλης, αλλά και παρεμβάσεις που αφορούν τα ίδια τα κτήρια.

Παράλληλα, Πυροσβεστικές Διατάξεις καθορίζουν μέτρα και μέσα για την πρόληψη και αποφυγή εκδήλωσης πυρκαγιών σε δάση, δασικές και άλλες εκτάσεις, και προληπτικά μέτρα πυροπροστασίας οικοπεδικών και λοιπών ακάλυπτων χώρων.

Προφανώς και η πρόληψη έχει περάσει από το στάδιο των υποδείξεων και συμβουλών σε νομική υποχρέωση.

Συνέντευξη στο STAR Κεντρικής Ελλάδος για το ανέξοδο ευχαριστώ του κ. Πρωθυπουργού στους Πυροσβέστες

 

Το παράδειγμα της Σάμου. Εθελοντισμός και εκπαίδευση του πληθυσμού, δράσεις πριν την καταστροφή

 

Μιλάμε  στην ΕΡΤnews για την επόμενη μέρα των μεγάλων πύρινων μετώπων, οι ανάγκες για αλλαγές

Η τριχοτόμηση των πυροσβεστών

Απόσπασμα από το αφιέρωμα  https://www.news247.gr

Η τριχοτόμηση των πυροσβεστών

O Γιάννης Σταμούλης, αντιστράτηγος ε.α. του Πυροσβεστικού Σώματος δήλωσε πρόσφατα πως «η τριχοτόμηση του πυροσβεστικού σώματος είναι ένα έγκλημα που έχει γίνει πάνω στη σάρκα του πυροσβεστικού σώματος.
Έχεις στο ίδιο αμάξι τρεις συναδέλφους, με διαφορετικό εξοπλισμό, διαφορετική εκπαίδευση, διαφορετικά καθήκοντα και ο ένας σε λίγους μήνες θα απολυθεί και θα πάει σπίτι του.
Αυτό προστίθεται στα πραγματικά κενά που πρέπει να ξεπερνούν τις 2.500 χιλιάδες και στις χιλιάδες απλήρωτες ώρες εργασίας (σσ οι υπερωρίες γίνονται ρεπό, όχι χρήματα) που έχουν συλλέξει οι άνθρωποι που υπηρετούν τώρα. Αν έκαναν χρήση των οφειλομένων αδειών και ρεπό, το σώμα θα “έπεφτε” στη μέση. Οι 18.000 θα γίνονταν 9.000.
Από το 1998 έως σήμερα, συζητάμε τα ίδια πράγματα».
«Οι πυροσβέστες πηγαίνουν με τα πόδια να παλέψουν με τα απόκοσμα μέτωπα. Βάζουν τις ζωές τους απέναντι στις φλόγες, την ώρα που το 112 διώχνει από τα ίδια τα σημεία τον κόσμο, για να είναι ασφαλής».

Η εύφλεκτη πλευρά της ανακύκλωσης

 

Του ε.α. Αντιστρατήγου Π.Σ. Γιάννη Σταμούλη

Άλλος ένας νέος μεταποιητικός κλάδος έχει αναπτυχθεί τα τελευταία χρόνια στη χώρα μας, με τη λειτουργία μεγάλων εγκαταστάσεων όπου συγκεντρώνονται, διαχωρίζονται, επεξεργάζονται και αποθηκεύονται σημαντικές ποσότητες ανακυκλώσιμων υλικών. Χαρτί, πλαστικά και μεταλλικά απόβλητα αποτελούν τον πυρήνα αυτής της δραστηριότητας.
Εγκαταστάσεις που συνεισφέρουν στην κυκλική οικονομία, μειώνουν με την ανακυκλωτική διαδικασία τα απορρίμματα, με ό,τι αυτό σημαίνει για το περιβάλλον, αλλά παράλληλα μπορούν οι ίδιες, αν δεν λάβουν τα κατάλληλα μέτρα ασφαλείας και πυροπροστασίας, να μετατραπούν σε υψηλές εστίες επικινδυνότητας.
Μια πυρκαγιά σε τέτοιες εγκαταστάσεις –και δυστυχώς το έχουμε δει να συμβαίνει αρκετές φορές στη χώρα μας–, παρουσιάζει ιδιαίτερα χαρακτηριστικά κινδύνου. Η πυρκαγιά αποκτά γρήγορα μεγάλες διαστάσεις και για την κατάσβεσή της απαιτείται πολύωρη ή ακόμη και πολυήμερη πυροσβεστική επιχείρηση.
Στις εγκαταστάσεις με κύριο υλικό το χαρτί, δημιουργείται σημαντικό πυροθερμικό φορτίο, ιδιαίτερα όταν αποθηκεύεται σε μεγάλους σωρούς ή συμπιεσμένα δέματα. Ειδικά όταν η φωτιά διεισδύσει στο εσωτερικό της αποθηκευμένης μάζας, δυσχεραίνεται η πλήρης κατάσβεση με αυξημένο κίνδυνο αναζωπυρώσεων.
Στις εγκαταστάσεις με πλαστικά, ανάλογα και με το είδος και τη μορφή του υλικού, κοινό γνώρισμα είναι η ταχεία ανάπτυξη της πυρκαγιάς, η υψηλή έκλυση θερμότητας και η παραγωγή μεγάλων ποσοτήτων πυκνού καπνού, που εκτός από τις δυσκολίες στην πυρόσβεση, δημιουργούν μεγάλους περιβαλλοντικούς και υγιεινολογικούς κινδύνους.

Γ. Σταμούλης για τα πύρινα μέτωπα: Μοιάζει με επιχείρηση πολέμου – Είναι ένα δύσκολο επιχειρησιακό παζλ που πρέπει να επιλυθεί άμεσα

Το καλύτερο μνημόσυνο για τα θύματα είναι να μη μπει άλλη φωτιά από αμέλεια ή πρόθεση» δήλωσε στο ΕΡΤnews ο αντιστράτηγος ε.α. του Πυροσβεστικού Σώματος

Για τις εξαιρετικά δύσκολες συνθήκες που αντιμετωπίζουν οι πυροσβεστικές δυνάμεις στα πύρινα μέτωπα, αλλά και για την ανάγκη να αποτραπούν νέες πυρκαγιές από ανθρώπινη αμέλεια ή πρόθεση, μίλησε στο ΕΡΤnews ο αντιστράτηγος ε.α. του Πυροσβεστικού Σώματος, Γιάννης Σταμούλης.

Για μια «επιχείρηση πολέμου» με αντίπαλο τη φωτιά, τις ακραίες καιρικές συνθήκες και τη δύσβατη μορφολογία του εδάφους έκανε λόγο στην εκπομπή Newsroom ο αντιστράτηγος ε.α. του Πυροσβεστικού Σώματος, δηλώνοντας στον παρουσιαστή της εκπομπής, Γιώργο Σιαδήμα ότι «δεν πρόκειται για μια απλή πυροσβεστική επιχείρηση, αλλά για μια επιχείρηση πολέμου, με έναν αντίπαλο που αποτελείται από το καιρικό φαινόμενο, τη μορφολογία του εδάφους και τη φλόγα». Και όπως χαρακτηριστικά σημείωσε: «Όταν αυτά συνδυάζονται σε μια τόσο δύσκολη ημέρα, δημιουργείται το χειρότερο δυνατό σενάριο».

Μιλώντας ο κ. Σταμούλης για την απώλεια των δύο πυροσβεστών που έχασαν τη ζωή τους εν ώρα καθήκοντος, τόνισε ότι η μεγαλύτερη τιμή στη μνήμη τους είναι η αποτροπή νέων πυρκαγιών που προκαλούνται από ανθρώπινη υπαιτιότητα. «Αν θέλουμε να είμαστε πραγματικά αλληλέγγυοι στις οικογένειες των συναδέλφων μας που χάθηκαν, το ζητούμενο είναι σήμερα και όλο το καλοκαίρι να μην εκδηλωθεί άλλη πυρκαγιά από εγκληματική αμέλεια ή από πρόθεση. Αυτό θα είναι το καλύτερο μνημόσυνο που μπορούμε να κάνουμε στους ανθρώπους που έχασαν τη ζωή τους στην εκτέλεση του καθήκοντος», υπογράμμισε.

Δύσκολη μάχη στο Ρέθυμνο

Αναφερόμενος στις επιχειρήσεις κατάσβεσης στο Ρέθυμνο, ο αντιστράτηγος ε.α. έκανε λόγο για περιοχή με ιδιαίτερα δύσκολη μορφολογία, την οποία γνωρίζει από την επιχειρησιακή του εμπειρία.

Όπως εξήγησε, κρίσιμος παράγοντας είναι η δυνατότητα επιχειρήσεων από τα εναέρια μέσα, καθώς σε περίπτωση που οι καιρικές συνθήκες δεν επιτρέψουν τις πτήσεις, το βάρος πέφτει αποκλειστικά στις επίγειες δυνάμεις.

«Οι πυροσβέστες καλούνται αφενός να επιτηρούν τις ήδη καμένες εκτάσεις, όπου υπάρχουν εστίες που μπορούν να προκαλέσουν αναζωπυρώσεις λόγω των ισχυρών ανέμων, και αφετέρου να αναχαιτίσουν την πορεία της πυρκαγιάς», ανέφερε.

Παράλληλα, σημείωσε ότι η κατάσταση γίνεται ακόμη πιο σύνθετη λόγω της τουριστικής περιόδου, καθώς η πυρκαγιά απειλεί περιοχές με αυξημένη επισκεψιμότητα. «Είναι ένα εξαιρετικά δύσκολο επιχειρησιακό παζλ, ένα στοίχημα που πρέπει να κερδηθεί τις επόμενες ώρες», κατέληξε.

Ποιος νόμος θα μπορούσε να υποχρεώσει σε Θυσία;

To μνημείο Πεσόντων στο Πυροσβεστικό Μουσείο

Του ε.α.  Αντιστρατήγου  Π.Σ. Γιάννη Σταμούλη

Για τους  Πυροσβέστες, τους ήρωες   της  καθημερινότητας μας.*

"Εξόρμηση αγωνιστών στου φρικαλέου θανάτου το στόμα. Εκεί σε ύψη ή βάθη σε πατάρια δηλαδή ή σε υπόγεια καμιά φορά. Εκεί είναι οι φλόγες σαν θηρία αχόρταγα, εκεί οι δηλητηριώδεις καπνοί. Εκεί καραδοκούν ύπουλα οι ξαφνικές εκρήξεις. Ναι. Είναι εφοδιασμένος ο Πυροσβέστης με κατάλληλα πυρομάχα εφόδια του. Αλλά τι ικανότητες και τι δυνάμεις σωματικές και ψυχικές απαιτεί ο χειρισμός των."

 Έτσι αποτύπωνε το πυροσβεστικό επάγγελμα ο δημοσιογράφος και συγγραφέας Πέτρος Πικρός, σε ένα ρεπορτάζ εποχής το 1950. 

Επάγγελμα που όπως έγραφε ο Αξιωματικός του Π.Σ. Αντ. Τσιρογιάννης την ίδια εποχή σε ένα μικρό αφιερωματικό βιβλίο για τα 20 έτη του Σώματος, χαρακτηρίζεται :

 "από την παράδοξη ζωή του πυροσβέστου. Είναι η μοίρα των ανθρώπων του Σώματος τέτοια, να πολεμούν πάνα τη φωτιά, άλλοτε να τη νικούν και άλλοτε να νικώνται. Πάντα όμως να την πολεμούν αποφασιστικά, επίμονα, ανοικτίρμονα... Άλλοτε πάλι η αποστολή τους ξεπερνάει τα όρια της συνηθισμένης υπαλληλικής δράσεως. Παίρνει δραματικότερο και πλατύτερο κοινωνικό περιεχόμενο. Σε στιγμές ομαδικού κινδύνου εκατοντάδων ψυχών. Σε περιστατικά που μόνη η τέλεια αυταπάρνηση, η αυτοθυσία, ή έξαρσις πάνω από τα γήινα θα φέρουν το ποθούμενο, τη διάσωση της ζωής και των αγαθών." 

Θερμές εργασίες: Μία σοβαρή επικινδυνότητα, που χρειάζεται ευλαβική τήρηση μέτρων ασφαλείας

Του ε.α.Αντιστρατήγου Π.Σ. Γιάννη Σταμούλη

Οι θερμές εργασίες, όπως οι ηλεκτροσυγκολλήσεις, οι οξυγονοκολλήσεις, η κοπή μετάλλων, η λείανση και κάθε εργασία που παράγει φλόγα, θερμότητα ή σπινθήρες, αποτελούν δραστηριότητες αυξημένου επαγγελματικού κινδύνου.

Οι εργασίες αυτές ενέχουν σοβαρούς κινδύνους τόσο για την ίδια την ασφάλεια των ίδιων των εργαζομένων που τις εκτελούν,( εγκαύματα, ηλεκτροπληξία, έκθεση σε επικίνδυνους καπνούς και ακτινοβολία), όσο και για την πρόκληση εκρήξεων και πυρκαγιών με μαζικότερες και εκτενείς καταστροφές.

Και εδώ, για άλλη μια φορά, η ασπίδα είναι η εφαρμογή ενός ολοκληρωμένου σχεδίου εκτάκτων αναγκών, βασισμένο στην εκτίμηση του επαγγελματικού κινδύνου, στην πλήρη λειτουργία των μέσων και μέτρων πυροπροστασίας, στην ασφαλή χρήση του εξοπλισμού εργασίας και στην χρήση των κατάλληλων μέσων προστασίας.

Προφανώς και η ελληνική νομοθεσία έχει θέσει ένα προστατευτικό νομοθετικό πλαίσιο, με βάση τον Ν. 3850/2010, όπου «Ο εργοδότης εφαρμόζει μέτρα για την αποφυγή των κινδύνων, για την εκτίμηση των κινδύνων που δεν μπορούν να αποφευχθούν, για την προσαρμογή της εργασίας στον άνθρωπο, την επιλογή των εξοπλισμών εργασίας και των μεθόδων εργασίας και παραγωγής, για την αντικατάσταση του επικίνδυνου από το μη επικίνδυνο ή το λιγότερο επικίνδυνο, για την καταπολέμηση των κινδύνων στην πηγή τους.

Η οδύσσεια των συμβασιούχων στο Πυροσβεστικό Σώμα.

Του επιτίμου Προέδρου ΕΑΠΣ ε.α  Αντιστρατήγου Π.Σ. Γιάννη Σταμούλη

Εν μέσω της αντιπυρικής περιόδου, για άλλη μια φορά η επιχειρησιακή δυνατότητα του Πυροσβεστικού Σώματος δοκιμάζεται.. Μια τυπική μέρα του Ιουλίου, χρειάστηκε να αντιμετωπίσει 30-50 δασικές πυρκαγιές, μια κατάρρευση πολυκατοικίας, μια μεγάλη βιομηχανική πυρκαγιά, μία τρομοκρατική επίθεση και… ότι άλλο μπορεί να φανταστεί ο εγκληματικός νους του αμελή ή του εκ προθέσεως εγκληματία.

Στη μάχη πλέον για την διασφάλιση της πολιτικής προστασίας, εκτός από τον εξοπλισμό, που σιγά σιγά  εκσυγχρονίζεται σε μεγάλο βαθμό, ο βασικός συντελεστής της επιχειρησιακής αποτελεσματικότητας είναι ο Πυροσβέστης.

Και εδώ δεν μπορείς να έχεις εκπτώσεις ούτε από τον αναγκαίο αριθμό που έχει προκύψει από επιτελικές μελέτες, ούτε από την ταυτότητα του, που δεν μπορεί να είναι άλλη από την ομοιογένειά του σε εργασιακές δυνατότητες, εργασιακά δικαιώματα, εξοπλισμό και εκπαίδευση.

Μηδενική ανοχή στους εμπρηστές

 Παρέμβαση στο μεσημβρινό δελτίο του Action 24

Οι φυσικές καταστροφές αλλάζουν τον χάρτη της ασφάλισης

Tου ε.α. Αντιστρατήγου Π.Σ. Γιάννη Σταμούλη

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον, παρουσιάζουν τα στοιχεία της ανάλυσης του Swiss Re Institute* για το 2025, που καταγράφονται αναλυτικά οι ζημιές από τις καταστροφές στην Ευρώπη.

Η πρώτη εικόνα δείχνει μια σχετικά ήπια εικόνα εκδήλωσης φαινομένων φυσικών καταστροφών, αλλά σχετικά με την ασφαλιστική πραγματικότητα, προκύπτει το συμπέρασμα ότι οι κίνδυνοι από τις καταστροφές, παραμένουν, αυτές γίνονται πιο σύνθετες και πιο δύσκολοι στην πρόβλεψη.

Σύμφωνα με την έκθεση, οι ασφαλισμένες ζημιές από φυσικές καταστροφές στην Ευρώπη ανήλθαν το 2025 στα 4 δισ. δολάρια, μέγεθος χαμηλότερο από τον μέσο όρο της τελευταίας δεκαετίας που φθάνει τα 11,7 δισ. δολάρια. Ωστόσο επισημαίνεται ότι αυτή η εικόνα δεν οφείλεται στην μείωση της εκδήλωσης των κινδυνικών φαινομένων, αλλά κυρίως στο γεγονός ότι τα ακραία καιρικά φαινόμενα δεν έπληξαν περιοχές με υψηλή ασφαλιστική έκθεση.

Η δραστηριότητα των φυσικών κινδύνων παρέμεινε υψηλή, με έντονες χαλαζοπτώσεις στη Γαλλία, καταστροφικές πυρκαγιές σε Ισπανία, Ιταλία και Ελλάδα, αλλά και σοβαρές καταιγίδες σε πολλές περιοχές της Κεντρικής Ευρώπης.

Ιδιαίτερα από τα φυσικά φαινόμενα, αυτό που προβληματίζει είναι οι λεγόμενες severe convective storms (SCS) — οι ισχυρές καταιγίδες που συνοδεύονται από χαλάζι, ανεμοστρόβιλους και έντονες βροχοπτώσεις. Η Swiss Re επισημαίνει ότι οι συγκεκριμένοι κίνδυνοι αποτελούν τον βασικότερο παράγοντα αύξησης των ασφαλισμένων ζημιών στην Ευρώπη, με ετήσια αύξηση που υπολογίζεται μεταξύ 9% και 11% σε πραγματικούς όρους.

Η αύξηση αυτή δεν εξηγείται μόνο από την ανάπτυξη των πόλεων ή τη μεγαλύτερη ασφαλιστική διείσδυση, σημαντικός παράγοντας, σχεδόν το μισό, μπορεί να αποδοθεί στην οικονομική ανάπτυξη και στην αύξηση της έκθεσης. Το υπόλοιπο συνδέεται με μεταβολές στην ίδια τη φύση των φαινομένων, εντονότερες καταιγίδες, περισσότερες χαλαζοπτώσεις και αυξημένη ατμοσφαιρική αστάθεια λόγω της κλιματικής αλλαγής.

Ειδικά για τη Νότια Ευρώπη, η πραγματικότητα είναι πιο κρίσιμη. Η αύξηση των θερμοκρασιών, οι παρατεταμένες ξηρασίες και η επέκταση των αστικών περιοχών δημιουργούν ένα νέο περιβάλλον κινδύνου. Οι πρόσφατες πλημμύρες στην Ισπανία, που χαρακτηρίστηκαν ως οι πιο δαπανηρές ασφαλισμένες φυσικές καταστροφές στην ιστορία της χώρας, αποτελούν ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα για το πως ο συνδυασμός της κλιματικής μεταβολής και της άναρχης δόμησης μπορούν να εκτινάξουν το κόστος των ζημιών.

Οι χειμερινές καταιγίδες εξακολουθούν να αποτελούν έναν «σιωπηλό» αλλά υπαρκτό κίνδυνο. Αν και τα τελευταία χρόνια η δραστηριότητά τους ήταν χαμηλότερη από τον ιστορικό μέσο όρο, φαινόμενα όπως η καταιγίδα Éowyn το 2025 υπενθύμισαν ότι ένα και μόνο επεισόδιο μπορεί να προκαλέσει ζημιές δισεκατομμυρίων. Η συγκεκριμένη καταιγίδα χαρακτηρίστηκε ως η ισχυρότερη των τελευταίων δεκαετιών για την Ιρλανδία.

Σε παγκόσμιο επίπεδο, η εικόνα γίνεται ακόμη πιο πιεστική για την ασφαλιστική αγορά. Η Swiss Re εκτιμά ότι οι ασφαλισμένες ζημιές από φυσικές καταστροφές ξεπέρασαν τα 107 δισ. δολάρια το 2025, ενώ μόνο το πρώτο εξάμηνο της χρονιάς καταγράφηκαν ζημιές 80 δισ. δολαρίων, κυρίως λόγω πυρκαγιών και καταιγίδων.

Για τον ασφαλιστικό κλάδο, το μήνυμα είναι σαφές: η διαχείριση φυσικών καταστροφών περνά πλέον σε νέα εποχή. Τα παραδοσιακά μοντέλα τιμολόγησης και αποτίμησης κινδύνου δυσκολεύονται να παρακολουθήσουν τη μεταβλητότητα των φαινομένων. Η ανάγκη για επενδύσεις σε δεδομένα, climate analytics, πρόληψη και ανθεκτικές υποδομές γίνεται πλέον στρατηγική προτεραιότητα και όχι απλώς τεχνική επιλογή.

Την ίδια στιγμή, διευρύνεται και το λεγόμενο protection gap — το κενό ανάμεσα στις οικονομικές ζημιές και σε ό,τι πραγματικά ασφαλίζεται. Αυτό σημαίνει ότι κυβερνήσεις, ασφαλιστικές εταιρείες και κοινωνίες θα χρειαστεί να συνεργαστούν πιο στενά, ώστε η ασφάλιση να παραμείνει βιώσιμη σε ένα περιβάλλον αυξανόμενων φυσικών κινδύνων.

Η ευρωπαϊκή ασφαλιστική αγορά βρίσκεται μπροστά σε μια κρίσιμη καμπή: οι φυσικές καταστροφές δεν αποτελούν πλέον έκτακτα γεγονότα, αλλά μόνιμο παράγοντα αναδιαμόρφωσης του επιχειρηματικού μοντέλου της ασφάλισης.

Και στην Ελλάδα;

Για να έχουμε μια ολοκληρωμένη εικόνα για την μελέτη της Swiss Re Institute για το 2025, σημαντικό είναι να τα συνδυάσουμε και με τα στοιχεία που διαθέτουμε στη Ελλάδα.

Σύμφωνα με στοιχεία της Ένωσης Ασφαλιστικών Εταιρειών Ελλάδος (Ε.Α.Ε.Ε.), το 2025 καταγράφηκαν σημαντικά περιστατικά έντονων βροχοπτώσεων και πλημμυρών, δασικών πυρκαγιών και τοπικών ακραίων καιρικών φαινομένων, με σημαντικές επιπτώσεις σε κατοικίες, επιχειρήσεις και οχήματα.

Ειδικά για τις πλημμύρες και τις κακοκαιρίες της περιόδου 29 Μαρτίου – 2 Απριλίου, η αρχική εκτίμηση κατέγραψε 476 δηλωμένες ζημιές με αποζημιώσεις περίπου στα 7,2 εκατ. ευρώ, εκ των οποίων 6,9 εκατ. αφορούσαν ασφαλίσεις περιουσίας.

Οι δασικές πυρκαγιές προκάλεσαν ασφαλισμένες ζημιές περίπου 8,85 εκατ. ευρώ, για τον Ιούλιο και Αύγουστο.

Να σημειωθεί ότι σύμφωνα με την σχετική μελέτη της ΕΑΕΕ για την περίοδο 1993–2025 καταγράφηκαν 56.493 ασφαλισμένες ζημιές, 59 σοβαρά φυσικά καταστροφικά περιστατικά και συνολικές απαιτήσεις αποζημιώσεων 1,28 δισ. ευρώ σε σταθερές τιμές.

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στο Insurance Daily 

Πυρκαγιές σε βιομηχανίες – βιοτεχνίες: Η πρόληψη σώζει από την καταστροφή

 Του ε.α. Αντιστρατήγου Π.Σ. Γιάννη Σταμούλη

Το 2025, σημειώθηκαν 264 πυρκαγιές σε βιομηχανικούς – βιοτεχνικούς χώρους στη χώρα μας, ενώ την τελευταία πενταετία ο αριθμός του έφθασε τις 1.312 πυρκαγιές.

Οι συγκεκριμένοι χώροι, λόγω της φύσης των παραγωγικών διαδικασιών, της ευφλεξιμότητας ή και εκρηκτικότητας των πρώτων υλών τους, σε συνδυασμό με τον μηχανολογικό εξοπλισμό και των σύνθετων ηλεκτρικών και ηλεκτρονικών συστημάτων τους, εμφανίζουν μια εγγενή επικινδυνότητα, που την κατατάσσει στις πλέον σημαντικές απειλές της πολιτικής προστασίας.

Δυστυχώς, πολλές φορές, αυτές οι απειλές εξελίχθηκαν σε καταστροφικά συμβάντα, με τραγικά αποτελέσματα, σε απώλειες και τραυματισμούς συνανθρώπων μας.

Όλα αυτά τα τραγικά περιστατικά στους βιομηχανικούς – βιοτεχνικούς χώρους αναδεικνύουν την υποχρέωση των ιδιοκτητών – υπευθύνων σε μια ολιστική εφαρμογή τόσο των νομικών υποχρεώσεων για την πυροπροστασία και την ασφάλεια των εγκαταστάσεων, όσο και της λήψης επιπλέον μέτρων, που σαν «καλές πρακτικές» να έρχονται να ελαχιστοποιήσουν τους κινδύνους που προκύπτουν από την καθημερινότητα.

Σε αυτή την ολιστική υλοποίηση πυροπροστασίας – ασφαλείας, πέρα από την εφαρμογή των προβλεπόμενων μέσων και μέτρων πυρασφαλείας (μόνιμο υδροδοτικό πυροσβεστικό δίκτυο, σύστημα ανίχνευσης, σύστημα αυτόματης κατάσβεσης, φορητά πυροσβεστικά κ.λπ.), πρέπει να συνυπάρχει και η ευλαβική τήρηση και μια σειράς από προληπτικά μέτρα, όπως:

• Επιμελής συντήρηση και τακτική επιθεώρηση και έλεγχος όλων των εγκαταστάσεων και συσκευών, σύμφωνα με τη νομοθεσία και τις κατασκευαστικές προδιαγραφές.
• Επιθεώρηση από υπεύθυνο υπάλληλο για επισήμανση και εξάλειψη τυχόν προϋποθέσεων εκδήλωσης πυρκαγιάς
• Έλεγχος για την αποφυγή τυχαίας ανάμειξης υλικών που μπορούν να προκαλέσουν εξώθερμη αντίδραση.

Παράλληλα, υποχρεωτική είναι και η κατάρτιση ενός άρτιου Σχεδίου Έκτακτης Ανάγκης (Σ.Ε.Α.), που να περιγράφει τις διαδικασίες αντιμετώπισης οποιασδήποτε απειλής, με κύριο στόχο τον περιορισμό της καταστροφής και την προστασία των ανθρώπων που βρίσκονται στην εγκατάσταση.

Η ηλικία των Πυροσβεστών

 

Νέες επιστημονικές μελέτες που θίγουν το κρίσιμο θέμα.

Ιωάννης Σταμούλης

ε.α. Αντιστράτηγος-Υπαρχηγός Π.Σ

 

Το ζήτημα του ηλικιακού ορίου,  παραμονής στη μάχιμη πυροσβεστική  υπηρεσία, αποτελεί ένα διαχρονικό θέμα, που συνήθως συγκρούονται από τη μια οι σκληρές και επικίνδυνες και ανθυγιεινές συνθήκες του επαγγέλματος και από την άλλη οι ψυχρές λογιστικές όψεις του ασφαλιστικού και συνταξιοδοτικού συστήματος.

Να σημειώσουμε ότι πρόσφατα, η Ιρλανδία, με τη νομοθετική ρύθμιση « Courts, Civil Law, Criminal Law and Superannuation (Miscellaneous Provisions) Act 2024», αύξησε το όριο συνταξιοδότησης από τα 60 στα 62, βασιζόμενοι στη έλλειψη προσωπικού, στις δυσκολίες  προσλήψεων, στην  ανάγκη αξιοποίησης της εμπειρίας παλαιότερων στελεχών, και λόγω της γενικότερης αύξησης του εργασιακού βίου στην Ευρώπη…

Η ιρλανδική κυβέρνηση παρουσίασε την αλλαγή ως μέτρο  εργασιακής «ευελιξίας», καθώς το μέτρο δεν έχει υποχρεωτικότητα.   Οι Ιρλανδοί Πυροσβέστες μπορούν να παραμένουν μέχρι τα 62, εφόσον το αιτηθούν και  μόνο εφόσον κρίνονται ιατρικά κατάλληλοι μέσω ειδικών ιατρικών αξιολογήσεων. Τα σωματεία τους είδαν το μέτρο με προβληματισμό εκφράζοντάς την ανησυχία τους, ότι αυτή η αύξηση παραμονής, θα αυξήσει τους τραυματισμούς, τα καρδιολογικά περιστατικά, και την επικινδυνότητα στις πυροσβεστικές επιχειρήσεις.

Το ίδιο διάστημα ήρθαν στο φως της δημοσιότητας δύο επιστημονικές μελέτες που έρχονται να συνεισφέρουν στη δημόσια συζήτηση, θέτοντας την πλευρά εκείνη, σύμφωνα με την οποία ττο επάγγελμα του πυροσβέστη προκαλεί τεράστια σωματική και ψυχολογική φθορά, ιδιαίτερα μετά την ηλικία των 50 ετών.

Η πρώτη έρευνα, με τίτλο “The impact of raising the retirement age, occupational safety and health risks for firefighters” (2023), εξετάζει τις συνέπειες της αύξησης του ορίου συνταξιοδότησης στους πυροσβέστες και προειδοποιεί για σοβαρούς κινδύνους στην υγεία και την επιχειρησιακή ασφάλεια. Οι ερευνητές διαπιστώνουν ότι όσο αυξάνεται η ηλικία των πυροσβεστών, τόσο αυξάνονται και οι πιθανότητες καρδιαγγειακών επεισοδίων, μυοσκελετικών τραυματισμών και θερμικής εξάντλησης.

Σύμφωνα με τα στοιχεία της μελέτης, μετά τα 50 χρόνια εμφανίζεται αισθητή μείωση της μυϊκής δύναμης, της αντοχής και της ταχύτητας αντίδρασης, στοιχεία απολύτως κρίσιμα σε επιχειρήσεις διάσωσης και κατάσβεσης πυρκαγιών. Παράλληλα, η συνεχής έκθεση σε υψηλές θερμοκρασίες, τοξικούς καπνούς, έντονο στρες και νυχτερινή εργασία επιβαρύνει σημαντικά τον οργανισμό.

Οι επιστήμονες επισημαίνουν ότι η φυσική κατάσταση μπορεί να διατηρηθεί σε ικανοποιητικό επίπεδο με συστηματική άσκηση και υγιεινό τρόπο ζωής. Ωστόσο, τονίζουν ότι η βιολογική φθορά παραμένει αναπόφευκτη σε ένα τόσο απαιτητικό επάγγελμα.