Η πρώτη ανατομία της τραγικής καταστροφής στην Ανατολική Αττική

Η φονική πυρκαγιά της 23ης Ιουλίου του 2018 στην Ανατολική Αττική, αποτελεί μια από τις τραγωδίες της ελληνικής ιστορίας των σύγχρονων καταστροφών. Πέρα από την αναζήτηση των αιτιών, υπευθύνων, αλλά και των πραγματικών περιστατικών για την πυρκαγιά, έχει ιδιαίτερη σημασία να μελετήσουμε τις απόψεις ειδικών και επιστημόνων που αποτυπώνουν από το δική τους γνωστική οπτική την τραγική καταστροφή που σκόρπισε τον θάνατο και την οδύνη. Η άποψή τους πέρα από την πρώτη ανάλυση της καταστροφής, έχει ιδιαίτερη σημασία για την προετοιμασία της επόμενης μέρας, για την ανάλυση των νέων σφοδρών κινδύνων που συνθέτουν την νέα τρωτότητα στις περιοχές μίξης δασικών και αστικών συμπλεγμάτων. Στο μικρό αυτό αφιέρωμα παρουσιάζονται μερικές τέτοιες απόψεις που διατυπώθηκαν αυτές τις τραγικές μέρες, που όμως η νηφαλιότητα και η σοβαρότητά τους δεν επέτρεψαν να γίνουν ευρέως γνωστές.Με απόλυτο σεβασμό στις ψυχές των συνανθρώπων μας που έχασαν τη ζωή τους στην φονική πυρκαγιά, με γνώμονα την κατανόηση παρόμοιων απειλών και με τη υποχρέωση κοινωνίας και πολιτείας να προετοιμαστεί με τον καλύτερο τρόπο για την αντιμετώπιση τους στο μέλλον η ΕΑΠΣ θα προσπαθεί με τις μικρές της δυνάμεις να συνεισφέρει στην σοβαρή ενημέρωση και κυρίως την ενεργοποίηση όλων των δυνάμεων για τον «εθνικό συγκλονισμό» για «πολιτική προστασία» στην πατρίδα μας.
Το e-book ελεύθερο για ανάγνωση και κατέβασμα, βρίσκεται αναρτημένο  στην ιστοσελίδα της ΕΑΠΣ στην διεύθυνση  

Περί οργανωμένης προληπτικής απομάκρυνσης, διάσωσης, διαφυγής…



H ανείπωτη τραγωδία της πρόσφατης φονικής πυρκαγιάς στην πρόσφατη πυρκαγιά στην Ανατολική Αττική, ανέδειξε σε ζήτημα αιχμής, το θεσμικό πλαίσιο των δράσεων της Πολιτικής Προστασίας αναφορικά με τις δασικές πυρκαγιές.
Για πρώτη φορά ίσως σε πανελλήνιο επίπεδο, διαβάστηκε η εγκύκλιος με τον  τίτλο «Σχέδιο Δράσεων Πολιτικής Προστασίας για την αντιμετώπιση κινδύνων λόγω δασικών πυρκαγιών» (της Γενικής Γραμματείας Πολικής Προστασίας (ΑΔΑ:ΩΞΧΦ465ΧΘ7-ΣΚΗ), η οποία βεβαίως εκδίδεται παρομοίως κάθε χρόνο, προβλέποντας τις υποχρεώσεις ενός εκάστου.
Σαφώς και στην εξέλιξη μιας τόσο σοβαρής κρίσης, δεν αναμένεις σε επικοινωνιακό επίπεδο την «επιστημονική» αποτύπωση της πραγματικότητας.Αλλωστε κάτι τέτοιο δεν γεννά πηχυαίο τίτλο.
Είναι χρήσιμη όμως έστω και τώρα η πραγματική αποτύπωση της μερικών κρίσιμων εννοιών σε μερικά  βασικά σημεία και την διατύπωση μερικών  κρίσιμων  συμπερασμάτων, όχι τόσο γιαυτά που έγιναν, αλλά κυρίως για τις κρίσεις που  πιθανόν θα έρθουν αν και συλλογικά το απευχόμαστε.
Είναι ξεκάθαρο, τόσο από την εγκύκλιο όσο και από τις αρμοδιότητες του Π.Σ. (Ν.4249/2014), ότι ο έλεγχος και η κατάσβεση των δασικών πυρκαγιών είναι αρμοδιότητα του Πυροσβεστικού Σώματος που ενεργεί σύμφωνα με τα προβλεπόμενα στον επιχειρησιακό  σχεδιασμό του.
Σε αυτό το εξαιρετικά δύσκολο έργο του Πυροσβεστικού Σώματος, η εγκύκλιος (παρ.2.3) επιτάσσει να δύναται να υποστηρίζεται και από άλλους φορείς Πολιτικής Προστασίαςδιάθεση υδροφόρων οχημάτων, μηχανημάτων κ.λ.π. τόσο από τους ΟΤΑ, όσο  και από τους υπόλοιπους φορείς πολιτικής προστασίας, λήψη μέτρων τροχαίας κίνησης από την  ΕΛ.ΑΣ.,προληπτική διακοπή ηλεκτροδότησης για την ασφάλεια του προσωπικού που επιχειρεί στην πυρόσβεση,από τον ΔΕΔΗΕ, διευκόλυνση από Λιμενικό Σώμα-ΕΛΑΚΤ για τη μεταφορά επιχειρησιακών δυνάμεων, διάθεση προσωπικού  και μέσων από το  ΓΕΕΘΑ,αποστολή ασθενοφόρων από το ΕΚΑΒ.

Η αντιμετώπιση έκτακτων αναγκών και η άμεση διαχείριση των συνεπειών, λόγω δασικών πυρκαγιών από όλους τους  εμπλεκόμενους φορείς εκτείνεται σε μια σειρά από  δράσεις,(παρ.2.4 της εγκυκλίου) στην οποία περιλαμβάνεται και η " υλοποίηση του μέτρου της οργανωμένης προληπτικής απομάκρυνσης ως μέτρου προληπτικής προστασίας των πολιτών, το οποίο δρομολογείται εγκαίρως (ενώ η καταστροφή βρίσκεται σε εξέλιξη)  υπό ορισμένες προϋποθέσεις  και περιορισμούς, η εκτίμηση των οποίων γίνεται μόνο σε τοπικό επίπεδο."
Για τη συγκεκριμένη δράση επισημαίνεται (υπ/ση12) ότι  «Η ειδοποιός διαφορά μεταξύ οργανωμένης απομάκρυνσης πολιτών και επιχειρήσεων απεγκλωβισμού και διάσωσης βασίζεται στο γεγονός ότι στη μεν πρώτη περίπτωση οι πολίτες βρίσκονται σε κίνδυνο εξ αιτίας της παραμονής τους πλησίον της περιοχής που εξελίσσεται μια δασική πυρκαγιά, ή σε κάποια απόσταση από την πορεία εξέλιξής της, ενώ στη δεύτερη περίπτωση οι πολίτες βρίσκονται σε επαφή, ή εντός του φλεγόμενου χώρου και η προσωπική τους ασφάλεια διατρέχει άμεσο και διαρκή κίνδυνο που απαιτεί την παροχή βοήθειας, το ταχύτερο δυνατόν, ώστε να μην υπάρξουν απώλειες».

Η Γενική Γραμματεία Πολιτικής Προστασίας  με ειδική  εγκύκλιο (2934/06-05-2015) προβλέπει  κατευθυντήριες οδηγίες  για την οργανωμένη προληπτική απομάκρυνση πολιτών ειδικά για λόγους προστασίας από εξελισσόμενη ή επικείμενη καταστροφή εξαιτίας δασικών πυρκαγιών.
Για το  πλαίσιο εφαρμογής της επισημαίνεται και στην εγκύκλιο (παρ.5.13) ότι η οργανωμένη προληπτική απομάκρυνση πολιτών εξετάζεται ως μέτρο προληπτικής προστασίας τους, που πρέπει να δρομολογείται εγκαίρως και κάτω υπό ορισμένες προϋποθέσεις. Επίσης καθορίζεται ότι η δράση αυτή   της  οργανωμένης  προληπτικής  απομάκρυνσης   έχει  χαρακτήρα  μη  υποχρεωτικό.

Η δράση αυτή  πραγματοποιείται μόνο όταν εξασφαλίζεται εγκαίρως η καλή οργάνωση για την ασφαλή υλοποίησή της. Σε αντίθετη περίπτωση, η δράση αυτή εύκολα μπορεί να προκαλέσει μεγαλύτερες συνέπειες - απώλειες και να μετατραπεί σε επιχείρηση διάσωσης, την ευθύνη της οποίας στο χερσαίο χώρο, έχει το Πυροσβεστικό Σώμα.

Σύμφωνα με την εγκύκλιο (παρ.5.13.1) υπεύθυνος για την εισήγηση  της οργανωμένης προληπτικής απομάκρυνσης των πολιτών στις περιπτώσεις δασικών πυρκαγιών είναι ο εκάστοτε επικεφαλής Αξιωματικός του Πυροσβεστικού Σώματος,  ενώ υπεύθυνος για την απόφαση της υλοποίησης της είναι ο Δήμαρχος, ο οποίος εκτιμά  μια σειρά από  παραμέτρους  πλαισιωμένος από τους επικεφαλείς των φορέων που εμπλέκονται.
Συμπεράσματα:
  1. Επιχειρησιακός υπεύθυνος μετά την εκδήλωση δασικής πυρκαγιάς είναι το Πυροσβεστικό Σώμα. Όλοι οι υπόλοιποι φορείς υποστηρίζουν και κατευθύνονται από αυτό. Οι  αυτόκλητες μετατροπές σε πυροσβέστες υπευθύνων που έχουν άλλο ρόλο προφανώς έχουν άλλες σκοπιμότητες και ουδεμία  ουσιαστική βοήθεια παρέχουν.  
  2. Η πυρκαγιά και μάλιστα η μεγα-πυρκαγιά τις περισσότερες φορές δεν συλλαμβάνεται, ξεφεύγει υπερπηδώντας τα συνήθη πυροσβεστικά μέσα και τις προσπάθειες των Πυροσβεστών. Μετατρέπεται σε ελάχιστο χρόνο σε  άμεση απειλή, μετατρέποντας την επιχείρηση πυρόσβεσης σε μεικτή επιχείρηση πυρόσβεσης-διάσωσης, δημιουργώντας στους πολίτες αυτόματα το αίσθημα της επιβίωσης – διαφυγής, που οδηγεί στην άτακτη εκκένωση.
  3. Το μέτρο της οργανωμένης προληπτικής απομάκρυνσης,   είναι εξαιρετικά περίπλοκο τόσο για να το εισηγηθεί κάποιος, όσο και για να το αποφασίσει, αν πραγματικά το ζητούμενο είναι η ουσιαστική του χρήση και όχι η «εκ των υστέρων νομική θωράκιση των υπευθύνων και συναρμοδίων». Η φωτιά ως τρομακτικά δυναμικό και μεταβαλλόμενο φαινόμενο είναι πολυπαραγοντική και τις περισσότερες φορές ασύμμετρα εξελισσόμενη.
Η υλοποίηση της οργανωμένης απομάκρυνσης ανάλογα με τον πληθυσμό της απειλούμενης οικιστικής ζώνης απαιτεί ένα ικανό χρόνο  για να υλοποιηθεί οργανωμένα και να προσφέρει  το ζητούμενο, την ασφάλεια.
Εκεί πλέον η μάχη των Πυροσβεστών και των υπολοίπων φορέων περνάει σε άλλη διάσταση που ξεπερνά τα εγχειρίδια  πυροσβεστικής τέχνης.
Τη στιγμή που εκείνο το τραγικό απόγευμα η πύρινη λαίλαπα περνούσε τη Λεωφόρο Μαραθώνος, ξεκινούσε μια  επιχειρησιακή απαίτηση που ξεπερνά τις δυνάμεις του μηχανισμού. Ένα τεράστιο πεδίο που απαιτούσε πυρόσβεση- διάσωση.
Η εισήγηση ή όχι του μέτρου της προληπτικής απομάκρυνσης και η λήψη ή μη, της απόφασης για την υλοποίησή της, υπό το βάρος της τραγικής κατάληξης πρέπει να αποτελέσει κορυφαίο σταθμό μελέτης και επεξεργασίας για τα δεδομένα της πολιτικής προστασίας στη χώρα μας σε όλα τα επίπεδα. Η πραγματικότητα εδώ ξεπερνά τον σχεδιασμό.
Ο λιθοβολισμός των  μαχόμενων Πυροσβεστών μπορεί να έχει την «καθαρτική του διάσταση» αλλά δεν θα συνεισφέρει τίποτα παραπάνω στην κατανόηση των παραμέτρων της τραγωδίας και κυρίως στην απάλειψη των τρωτοτήτων του περιβάλλοντός μας για την θωράκιση από τις επόμενες απειλές.
Σε κάθε περίπτωση, η κρισιμότητα των στιγμών και η μνήμη των θυμάτων, επιβάλλουν ψύχραιμη και νηφάλια αποτίμηση, γιατί όσο άδικη είναι η ατιμωρησία των υπευθύνων, άλλο τόσο άδικο είναι να πληρώσουν το τίμημα εκείνοι που δεν ευθύνονται μόνο και μόνο για την ικανοποίηση του κοινού περί δικαίου αίσθημα της κοινής γνώμης.

Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΤΗΣ 19-8-2018

θα κλαίμε πάλι πάνω σε σορούς αν συνεχίσουμε έτσι

Σε δηλώσεις του στον ΘΕΜΑ 104.6, που δημοσιεύονται στο Liberal.gr ο Πρόεδρος της ΕΑΠΣ Γιάννης Σταμούλης μεταξύ των άλλων επεσήμανε:
"την ανάγκη να αλλάξουν οι δομές του κράτους, έκρουσε το κώδωνα του κινδύνου για το ενδεχόμενο νέων καταστροφών και τόνισε πως αν δεν συγκλονιζόμαστε θα έχουμε κι άλλες.
Ειδικότερα, όπως είπε ο κ. Σταμούλης, στο Μάτι«είχε νομιμοποιηθεί αυτή η κακή πραγματικότητα. Μέχρι το τέλος του καλοκαιριού αυτός ο κίνδυνος υπάρχει και σε πολλές άλλες περιοχές, αυτή είναι η αλήθεια. Τα συμφέροντα του καθενός που έχει χτίσει σε τέτοιες περιοχές τα έχουμε αναλογιστεί; Πρέπει να ξαναδούμε το μοντέλο Πολιτικής Προστασίας. Δεν θα το χάσουμε το παιχνίδι μόνο από μια νέα φωτιά, θα το χάσουμε από έναν σεισμό... από κάτι άλλο. Τέλος Ιούλη, και εκεί που σβήναμε φωτιές, κληθήκαμε να μαζεύουμε νερά από τις πλημμύρες. Θα κλαίμε πάλι πάνω σε σορούς, αν συνεχίσουμε έτσι και δεν αλλάξουμε τις δομές μας».
Μάλιστα, όπως υπογράμμισε ο ίδιος: «Εάν μετά από τέτοιες καταστροφές δεν συγκλονιζόμαστε και δε συντονιζόμαστε για να αλλάξουμε τις δομές θα έχουμε και άλλες. Αυτό πρέπει να κρατήσουμε αυτή την ώρα".

Οι θύρες της ζωής μας


Πήγαινε κι άνοιξε την πόρτα.
Μπορεί απ’ έξω εκεί να στέκει
ένα δέντρο, ένα δάσος,
ένας κήπος,
ή μια πόλη μαγική.

Έγραφε ο Τσέχος Μίροσλαβ Χόλουμπ, τραγουδώντας για την άγουρη πεθυμιά του ανθρώπου να ξεφύγει από τους τοίχους που κλείνουν τη νιότη του, την ορμή του να κατακτήσει τους κόσμους που βλέπει και φαντάζεται. Η ασφάλεια της εστίας φαντάζει "δεσμά" που σε κρατούν πίσω, δεμένος με το σήμερα το μέτριο το χωρίς προοπτική.



Σ’ αυτές τες σκοτεινές κάμαρες, που περνώ
μέρες βαριές, επάνω κάτω τριγυρνώ
για νά ’βρω τα παράθυρα. — Όταν ανοίξει
ένα παράθυρο θα ’ναι παρηγορία. —


Η νιότη ψάχνει για το φωτεινό, το ανοικτό, το πέρασμα, να βγει στα ανοικτά της ζωής
Ο Αλεξανδρινός ταξιδευτής, ο Κ.Καβάφης, φωτογράφιζε το αίσθημα αυτό στους στίχους του.




Ανοίγουμε τις πόρτες
κλείνουμε τις πόρτες
δρασκελάμε τις πόρτες
και στο τέρμα του μοναδικού μας ταξιδιού
μήτε πολιτεία μήτε και λιμάνι...
Αν είχα δικαίωμα, δικαίωμα εκλογής
Να ξαναρχίσω ή όχι τούτο το ταξίδι τούτο το ταξίδι
Θα το ξανάρχιζα, Θα το ξανάρχιζα, Θα το ξανάρχιζα.

Κι όταν δρασκελάς την πόρτα για τον ανοικτό κόσμο ξεκινάει το ταξίδι στην πραγματικότητα. Ο γείτονας μας Ναζίμ Χικμέτ  στους στίχους του, ζωγραφίζει την διαδρομή. Με τον ίδιο τρόπο που όλοι οι μεγάλοι ποιητές καταλήγουν πως το χρώμα στην απόφαση το δίνει το ταξίδι και όχι ο προορισμός.


Άλλωστε όπως σιγοψιθύριζε ο Γιάννης Ρίτσος στο όρντινό του για το "χρέος των ποιητών":

Πολλοί στίχοι είναι σαν πόρτες –
πόρτες κλειστές σ’ ερημωμένα σπίτια
και πόρτες ανοιχτές σε ήμερες συγυρισμένες ψυχές



Μα και η απελευθέρωση της νεότητας και η ορμή του ταξιδιού ορίζονται από τα όρια της ζωής που την στιγματίζει το ¨πεπερασμένο" και το φθαρτό της ζήσης που μήτε αποφεύγεται μήτε διασκεδάζεται.
Ο ποιητής της θλίψης μας, Μίλτος Σαχτούρης σιγοτραγουδά  σπαρακτικά:

"Η πόρτα που άνοιξες με τόσο πάθος
άνοιξε στο θάνατο
και δε μπορούν να τον σκεπάσουν τρία λουλούδια
και δε μπορούν να τον ξορκίσουν
τα ζαχαρένια μάγουλα του κοριτσιού
πίσω απ’ την πόρτα
πίσω απ’ την πόρτα το κορίτσι γδύνεται στον άνεμο
τα κυπαρίσσια ψιθυρίζουνε μια προσευχή χιονιού...
...η πόρτα που άνοιξες με προσοχή
έχει άλλες χίλιες πόρτες πίσω της
πίσω από κάθε μια και μια κραυγή
πίσω από κάθε μια κι ένα στητό κορίτσι



Και  ίσως το μαγικό αντικλείδι για την θύρα τη βαριά που περιορίζει το φθαρτόν της μικρής μας ζωής να είναι Ποίηση, όπως λεξο-ιχνογραφεί  ο Κώστας Κουκουζέλης:

"Ίσως τα ποιήματα που γράφτηκαν
από τότε που υπάρχει ο κόσμος
είναι μια ατέλειωτη αρμαθιά αντικλείδια
για νʼ ανοίξουμε την πόρτα της Ποίησης."

Κλιματική αλλαγή η νέα απειλή της πολιτικής προστασίας.




Πριν σχεδόν μια δεκαετία ο Γενικός Γραμματέας του ΟΗΕ ΜΠΑΝ ΚΙ-ΜΟΥΝ, σημείωνε ότι η κλιματική αλλαγή επηρεάζει το σύνολο των προκλήσεων που αντιμετωπίζουμε. Την παγκόσμια φτώχεια και τη δημόσια υγεία. Την οικονομική ανάπτυξη. Την ασφάλεια των τροφίμων. Το καθαρό νερό. Την ενέργεια. Η κλιματική αλλαγή θα ξαναγράψει την παγκόσμια εξίσωση για την ανάπτυξη, την ειρήνη και την ευημερία στον 21ο αιώνα.
Αυτό το φαινόμενο - απειλή της πολιτικής προστασίας της πατρίδας μας, ως στελέχη του Πυροσβεστικού Σώματος, το παρακολουθούμε εκ της αρμοδιότητάς μας να παρέχουμε ασφάλεια και προστασία της ζωής και της περιουσίας των πολιτών και του Κράτους, του φυσικού περιβάλλοντος και ιδίως, του δασικού πλούτου της Χώρας από τους κινδύνους των πυρκαγιών, θεομηνιών και λοιπών καταστροφών. 
Προσωπικά το μελέτησα στην πτυχιακή μου εργασία στην Σχολή Εθνικής Ασφάλειας το 2010 και στη συνέχεια εμπλούτισα τα στοιχεία της μελέτης με τα νεότερα στοιχεία για το θέμα σε τρείς ηλεκτρονικές εκδόσεις, με τη βοήθεια της βουλευτού κ. Χ.Καφαντάρη και του γεωλόγου – περιβαλλοντολόγου Αργύρη Αργυρίου.
Το καμπανάκι του κινδύνου για την παρουσία της κλιματικής αλλαγής, για την γηραιά μας ήπειρο, κρούεται ήδη από την έκθεση του 2010 του Ευρωπαϊκού Οργανισμού Περιβάλλοντος, που επισημαίνει ότι « «υπάρχουν στοιχεία που συνηγορούν στο ότι η κλιματική αλλαγή συνεισφέρει στη συχνότητα και στην ένταση των φυσικών απειλών, υπολογίζοντας ότι αυτή η επίδραση θα ενταθεί στο μέλλον». Από την ίδια έκθεση προκύπτει ότι αν και οι ακραίες θερμοκρασίες αποτελούν μέρος της κανονικής διαχρονικής μεταβολής, η συχνότητα εμφάνισης και η έντασή τους έχουν αυξηθεί. Οι τραγικοί αριθμοί μιλούν από μόνοι τους :
Τη δωδεκαετία 1998-2009 η Ευρώπη επλήγη από 585 μεγάλης τάξεως φυσικές καταστροφές, οι οποίες προκάλεσαν το θάνατο σχεδόν 100.000 ανθρώπων ενώ συνολικά επλήγησαν πάνω 11 εκατ. άνθρωποι, ενώ το κόστος των ζημιών ξεπέρασε τα 148 δισεκατομμύρια ευρώ.
Χαρακτηριστικό ήταν ο καύσωνας του 2003, που στην κεντρική Ευρώπη προκάλεσε 70.000 νεκρούς. 
Ιδιαίτερης έντασης επίσης παρουσίασε το φαινόμενο των πυρκαγιών.
Πάνω από 70.000 πυρκαγιές ξεσπούν κάθε χρόνο στην Ευρώπη, απανθρακώνοντας πάνω από 5.000.000 στρέμματα, με το 85 % από τις εκτάσεις αυτές να είναι στη Μεσόγειο
Μόνο το 2007,στην Ελλάδα, το σύνολο των καμένων εκτάσεων ανήλθε στα 1.936.564 στρέμματα, ενώ 74 πολίτες έχασαν τη ζωή τους.
Για το φαινόμενο και τις προβλέψεις μίλησαν στο συνέδριο διακεκριμένοι επιστήμονες και ειδικοί. Αυτό που εμείς οι άνθρωποι της διαχείρισης καταστροφών στη χώρα μας, είναι να εντάσσουμε αυτές τις προβλέψεις στον σχεδιασμό μας και να παρατηρούμε αν η επιχειρησιακή στατιστική μας τις επιβεβαιώνει.

Στην Αττική με μια μικρή ματιά στους αριθμούς των τελευταίων ετών, βλέπουμε ότι αναφορικά με την θερμοκρασία :
Από το 2012 έως το 2016, ενδεικτικά, ο Γενάρης γίνεται πιο ζεστός από τους 15 φθάνει στους 20 βαθμούς Κελσίου, ο Φεβρουάριος από τους 20 φθάνει στους 23 βαθμούς Κελσίου, ο Μάης από τους 31 φθάνει στους 34 βαθμούς Κελσίου, ο Ιούνης από τους 37 φθάνει στους 40 βαθμούς Κελσίου, ο Σεπτέμβρης από τους 35 στους 40 βαθμούς Κελσίου, κατά μέσο όρο.
Χαρακτηριστικό φετινό, και όχι μόνο ότι καταγράφηκε μια πρώιμη πύρινη δραστηριότητα.
Στο διήμερο 28 και 29 Φεβρουαρίου καταγράφηκαν 34 δασικές πυρκαγιές στο νομό Ηλείας.
Τον Απρίλιο κατεγράφησαν πάνω από 1000 δασικές πυρκαγιές σε όλη την χώρα 
Το διήμερο 3 και 4 Μάη κατεγράφησαν 35 και το διήμερο 6 και 7 Μάη 25 δασικές πυρκαγιές σε όλη την Ελλάδα.

Στον αντίποδα των υψηλών θερμοκρασιών και των δασικών πυρκαγιών, αντίστοιχα η κλιματική αλλαγή κάνει αισθητή την παρουσία της ταυτόχρονα στο ύψος των βροχοπτώσεων και στον αριθμό των επιχειρήσεων παροχών βοήθειας και απαντλήσεων που πραγματοποιούν οι Πυροσβεστικές δυνάμεις.

Για την Αττική εξαιρετικό ενδιαφέρον έχει να δούμε την μεταβολή του μέσου μηνιαίου βροχομετρικού ύψους τα τελευταία χρόνια σε  ξηρούς θεωρητικά μήνες.

Για τον Μήνα Μάη βλέπουμε το 2014 να έχει 0.6 m.m και να φθάνει φέτος στο 44,6 m.m. 
Το ίδιο και για τον Ιούνιο όπου βλέπουμε το 2014 να έχει 12,3 m.m. και να φθάνει φέτος στο 88,1 m.m. 
Με αυτή την εναλλαγή του κλίματος, μεταξύ θέρους κα φθινοπώρου στην αυτή εποχή, παρατηρούμε φέτος την 10η Μαΐου, οι Π.Υ. στην Θεσσαλονίκη να δέχονται 450 κλήσεις και στις Σέρρες να δέχονται 46 κλήσεις για παροχές βοήθειας εξαιτίας των έντονων βροχοπτώσεων.

Ένα μήνα μετά στις 27 Ιουνίου οι Π.Υ. δέχονται στο νομό Μαγνησίας 70 κλήσεις, στο νομό Λάρισας δέχονται 15 κλήσεις, στο νομό Χαλκιδικής δέχονται 150 κλήσεις, στη Σιθωνία δέχονται 90 κλήσεις, στο Νομό Αττικής 83 κλήσεις για παροχές βοήθειας εξαιτίας των έντονων βροχοπτώσεων.

Την επόμενη μέρα, 28 Ιουνίου, λόγω της συνέχισης του φαινομένου, οι Π.Υ. δέχονται στο Νομό Αττικής 160 κλήσεις, στο Νομό Θεσσαλονίκης δέχονται 200 κλήσεις και στο Νομό Καβάλας, στην περιοχή της Χρυσούπολης δέχονται 120 κλήσεις για παροχές βοήθειας. Οι παροχές βοήθειας λόγω των έντονων βροχοπτώσεων θα συνεχιστούν σε όλες τις παραπάνω περιοχές και την επόμενη ημέρα στις 29 Ιουνίου.

Τελευταίο της νέας αυτής πραγματικότητας, το διήμερο 7 και 8 Ιουλίου, όπου παράλληλα με τις δεκάδες δασικές πυρκαγιές οι Π.Υ. επιχειρούν σε παροχές βοηθείας μετά από έντονες βροχοπτώσεις, όπως ο « απεγκλωβισμός και μεταφορά άνδρα, από ιρλανδική διάβαση σε ασφαλές σημείο, λόγω έντονης βροχόπτωσης στην Ε.Ο. Ηφαίστου - Κάλχα στην Κομοτηνή και τη μεταφορά τους από τις κατοικίες τους σε ασφαλές σημείο έξι ατόμων λόγω υψηλής στάθμης υδάτων, συνέπεια έντονης βροχόπτωσης, στην περιοχή Βαμβακού Φαρσάλων.


Τελικά το φαινόμενο της κλιματικής αλλαγής φαίνεται ότι είναι εδώ και αλλάζει τον χάρτη των καταστροφών.
Χώρες θεωρητικά πιο προηγμένες σε μηχανισμούς διαχείρισης καταστάσεων εκτάκτων αναγκών, όπως οι ΗΠΑ και Αυστραλία, ζουν καταστροφικές δασικές πυρκαγιές.
Η πυροσβεστική επιστήμη μελετά τον όρο «Μεγαπυρκαγιά» για να περιγράψει την σφοδρότητα ορισμένων ακραίων γεγονότων δασικών πυρκαγιών. 
Ο συνδυασμός των υψηλότερων θερμοκρασιών και της μείωσης της μέσης βροχόπτωσης, αυξάνει το κίνδυνο εμφάνισης ξηρασίας και κυμάτων καύσωνα. 
Ταυτόχρονα με την λειψυδρία και το φαινόμενο της ερημοποίησης, αυξάνεται ο κίνδυνος και για πλημμύρες. 
Η αναμενόμενη μεγαλύτερη ένταση των βροχοπτώσεων και πλημμυρικών φαινομένων, ακόμη και για περιοχές στις οποίες θα υπάρξει μείωση της μέσης βροχόπτωσης, δημιουργεί εκρηκτικό μείγμα καθότι συνδυάζεται και με άλλους παράγοντες, όπως η αστικοποίηση και οι αλλαγές στην κάλυψη από βλάστηση.
Πριν λίγους μήνες, με την παρουσία και της Περιφερειάρχη Αττικής κ. Ρένας Δούρου, εδώ στην Αθήνα με τους συναδέλφους Αξιωματικούς από τα Πυροσβεστικά Σώματα της Ε.Ε. ανταλλάξαμε απόψεις για τις σύγχρονες απειλές της πολιτικής προστασίας στις μεγάλες ευρωπαϊκές πρωτεύουσες.

Κοινή ήταν η διαπίστωση της ανάγκης να ενισχυθεί ο μηχανισμός πυρόσβεσης διάσωσης σε συνδυασμό με μια διαρκή εκτίμηση των απειλών και επαναξιολόγηση και δοκιμασία των επιχειρησιακών σχεδίων και μέσων.

Η βελτίωση της αποτελεσματικότητας των πάσης φύσεως πυροσβεστικών και διασωστικών επεμβάσεων υποστηρίζει την επιδιωκόμενη ανάπτυξη σε Κρίσιμους Τομείς Προτεραιότητας για τη χώρα μας, αλλά και την Ευρωπαϊκή Ένωση. Σ’ αυτή την κατεύθυνση, σημαντική υπήρξε μέχρι σήμερα η συνδρομή των Τομεακών και Περιφερειακών Επιχειρησιακών Προγραμμάτων των Κοινοτικών Πλαισίων Στήριξης, Προγραμμάτων Κοινοτικών Πρωτοβουλιών, Ταμείου Συνοχής κ.λπ.
Η κλιματική αλλαγή και τα προβλήματα που επιφέρει στον πλανήτη μας, πρέπει να έχουν πλέον δεσπόζουσα θέση στις προτεραιότητες της κρατικής μηχανής. 
Οι μεγάλες και σύνθετες συνιστώσες που συγκροτούν την κλιματική αλλαγή αντιμετωπίζονται με συγκροτημένες δράσεις εθνικής στρατηγικής, συνδεδεμένες με αντίστοιχες διεθνείς, καθότι οι καταστροφές δεν αναγνωρίζουν σύνορα. 
Κεντρικό σημείο δεν μπορεί να είναι άλλο από τη συλλογική δράση και τον συντονισμό των δράσεων των εμπλεκόμενων φορέων και υπηρεσιών, δημόσιου και ιδιωτικού τομέα. Πολίτες ενεργοί, το εθελοντικό κίνημα θα πρέπει να αποτελούν ουσιαστικό πυλώνα του διαχειριστικού συστήματος. 
Τα κέντρα λήψης των αποφάσεων πρέπει να έχουν έναν διαρκή δίαυλο επικοινωνίας με την επιστημονική κοινότητα που αναλύει το φαινόμενο και προτείνει λύσεις και η επιστημονική γνώση να γίνει η βασικότερη παράμετρος στη διαδικασία λήψης των αποφάσεων. 
Στο πλαίσιο αυτό, οι νέες τεχνολογίες προσφέρουν τεράστιες δυνατότητες και πρέπει να αξιοποιηθούν κατάλληλα σε όλα τις φάσεις διαχείρισης των κινδύνων που προκύπτουν από τη κλιματική αλλαγή. 
Ειδικά σχέδια για κάθε καταστροφή θα βοηθήσουν τις δομές πολιτικής προστασίας να δράσουν πιο συντονισμένα, ταχύτερα και αποτελεσματικότερα. 
Η πολιτική προστασία ως κεντρική κρατική μέριμνα θα πρέπει να αποκτήσει περισσότερο οριζόντιο χαρακτήρα, να συνδιαμορφώνεται από επιμέρους πολιτικές, όπως περιβαλλοντικές και αναπτυξιακές, με στόχο την συνολική διαχείριση των κινδύνων.
Κύρια κατεύθυνση των πρωτοβουλιών πρέπει να είναι η προληπτική δράση και κύριο σύνθημα να γίνει η συλλογική δουλειά με την κινητοποίηση όλων των κοινωνικών εταίρων, στοχεύοντας πάντα σε ένα περιβάλλον βιώσιμο και περισσότερο ασφαλές στο μέλλον. 
Κλείνοντας θα δανειστώ την ρήση της Περιφερειάρχης Αττικής και οικοδέσποινας του Συνεδρίου κ.Ρένας Δούρου:
“Δεν είναι καιρός για διαπιστώσεις αλλά για ενέργειες”



Η Θυσία του Αρχιπυροσβέστη Πέτρου Σπυρόπουλου




Πριν 20 χρόνια. Σε μια από τις "καθημερινές πυροσβεστικές στιγμές", σε   μια μάχη με τις αδηφάγες φλόγες, ο Πυροσβέστης Πέτρος Σπυρόπουλος, χάνει την ζωή του πάνω στο καθήκον, περνώντας στο Αθάνατο Ηρώον του Πυροσβεστικού Σώματος.
Αντιγράφουμε από την Απόφαση του Αρείου Πάγου (363 / 2006) που περιγράφει τις συνθήκες του θανάτου:
"Στις 24.04.98 ώρα 6.10 εκδηλώθηκε πυρκαγιά στο κτιριακό συγκρότημα της "SATO Α.Ε." σto Mοσχάτο.  Ο Πυροσβέστης Πέτρος Σπυρόπουλος μετέβη για κατάσβεση στην επιπλοβιομηχανία "SATO Α.Ε." στις 06.20 ως μέλος του πληρώματος του 882 υδροφόρου οχήματος. Η ένταση και η έκταση της πυρκαγιάς ήταν μεγάλη. Οι πυροσβέστες εισήλθαν εντός του κτιρίου των αποθηκών, αλλά λόγω των αντίξοων συνθηκών οπισθοχώρησαν και πρόσβαλλαν την εστία της φωτιάς με άλλους μπροστά από τις δύο μεταλλικές εισόδους της "ράμπας" φορτοεκφόρτωσης φορώντας αναπνευστικές συσκευές και κάτω από υπόστεγο λαμαρίνες. Ξαφνικά, χωρίς να υπάρχουν ανάλογες ενδείξεις κατέρρευσε προέκταση του κτιρίου της αποθήκης συμπαρασύροντας και το υπόστεγο, το οποίο στηριζόταν στο κτίσμα που κατέρρευσε. Ο Πέτρος Σπυρόπουλος  επλήγη από σιδηροδοκό που κατέρρευσε και εγκλωβίστηκε. Ο θάνατος του επήλθε ακαριαία. Πέθανε ώρα 07.00. Διακομίσθη με το ΕΚΑΒ νεκρός. Ο θάνατός του επήλθε από βαριές κακώσεις θώρακος και κοιλίας. Οι πυροσβέστες δεν ανέμεναν την κατάρρευση σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα της προέκτασης του κτιρίου της αποθήκης με το υπόστεγο, ενώ η πυρκαγιά εμαίνετο στο κυρίως κτίριο. Από την πυρκαγιά αποτεφρώθηκε το μεγαλύτερο μέρος των προϊόντων που βρισκόταν στους αποθηκευτικούς και εκθεσιακούς χώρους του συγκροτήματος, υπέστη εκτεταμένες βλάβες ο φέρων οργανισμός και το ηλεκτρομηχανολογικό δίκτυο και κατέρρευσε η προς την οδό ... πτέρυγα (κτίριο Β). Η αρχική εστία της πυρκαγιάς εντοπίστηκε στο ισόγειο εκτός από τα πέντε κτίρια του συγκροτήματος του (κτίριο Ε) το οποίο χρησιμοποιείτο ως αποθήκη προϊόντων της εταιρείας "SATO Α.Ε." και επεκτάθηκε στον 1ο όροφο του ιδίου κτιρίου, στο κτίριο Δ, στο κτίριο Β αποτελούμενο από υπόγειο, ισόγειο και 1ο όροφο και στο κτίριο Γ αποτελούμενο από υπόγειο ισόγειο 1ο και 2ο όροφο. Κατασβήστηκε τις μεσημβρινές ώρες από δυνάμεις της πυροσβεστικής υπηρεσίας Πειραιά, η οποία ειδοποιήθηκε στις 06.18 ώρα από το φύλακα του συγκροτήματος."

Δύο μέρες μετά τη θυσία του Πέτρου, στην εφημερίδα Βήμα, (26-4-1998) δημοσιεύεται   το παρακάτω άρθρο: 

Στο άρθρο περιγράφεται η θυσία:
"Η φωτιά που έχει ξεσπάσει σε αποθήκη επίπλων στο Μοσχάτο Αττικής συνεχίζει με μανία το καταστροφικό της έργο. Οι άνδρες της Πυροσβεστικής Υπηρεσίας δίνουν πραγματική μάχη με την πύρινη λαίλαπα κάνοντας ό,τι είναι ανθρωπίνως δυνατόν για να τη θέσουν «υπό έλεγχο». Στο πρώτο μέτωπο της φωτιάς βρίσκεται και ο 26χρονος Πέτρος Σπυρόπουλος, η αυταπάρνηση του οποίου προκαλεί την ανησυχία των συναδέλφων του. Μέσα σε κλάσματα δευτερολέπτου και χωρίς κανένας να καταλάβει πώς ακριβώς έγιναν όλα, ο άτυχος πυροσβέστης καταπλακώνεται από κομμάτια λαμαρίνας και μπετόν, τα οποία κατέρρευσαν από τον εξώστη της βιομηχανίας. Ο θάνατός του ήταν απλώς ζήτημα χρόνου..."
«...Μία εικόνα αξίζει όσο χίλιες λέξεις» λένε οι Κινέζοι και φαίνεται ότι έχουν απόλυτο δίκιο. Διότι με το που μπήκαμε στο προαύλιο του σταθμού Πυροσβεστικής της οδού Σαρρή η εικόνα του πρώτου ανθρώπου που συναντήσαμε επιβεβαίωνε τη συγκεκριμένη άποψη. Εμφανώς ταλαιπωρημένος από την άνιση μάχη με τη φωτιά στο Μοσχάτο, ο πυραγός Ι. Μαλαμάκης δεν έβρισκε το κουράγιο να πει ούτε μία λέξη: «Τι να πω! Και μόνο που με βλέπει κανείς καταλαβαίνει. Φεύγω τώρα, γιατί είμαι πολύ κουρασμένος. Ήμουν στη φωτιά, στο Μοσχάτο...Κάναμε ό,τι μπορούσαμε αλλά...».

 Ο Ήρωας  Πυροσβέστης Σπυρόπουλος Πέτρος, δύο χρόνια μετά με απόφαση του Αρχηγείου του Πυροσβεστικού Σώματος  προάγεται "μετά θάνατο" για ανδραγαθία στο βαθμό του Αρχιπυροσβέστη από 24-4-1998, επειδή κατά "την κατάσβεση μεγάλης πυρκαγιάς την 24-4-1998 και Ω/07.30 εξέθεσε τη ζωή του σε κίνδυνο  με αποτέλεσμα να χάσει αυτή.

Ως το ελάχιστο για τη θυσία του, στην γενέτειρα του εκλιπόντος, τη Λάρισα, δίνεται το όνομά του σε δρόμο της πόλης, ενώ το ίδιο κάνει και ο Δήμος Μοσχάτου, κοντά στο σημείο του θανάτου του.



Ο δρόμος στη Λάρισα


                                                       Ο δρόμος στο Μοσχάτο


Είκοσι χρόνια μετά, με μια κοινή πρωτοβουλία με τον Δήμο Μοσχάτου - Ταύρου, την ημέρα της θυσίας του, στον δρόμο με το όνομα του Ήρωα μας, κοντά στον τόπο θυσίας του, αποτίουμε φόρο τιμής.

Καλούμε προσκλητήριο και ο Πέτρος είναι παρών.


Η αξία των μεγάλων ασκήσεων ετοιμότητας στις επιχειρήσεις πολιτικής προστασίας


Την Παρασκευή 20 Απρίλη, στον χώρο του πρώην εργοστασίου λιπασμάτων Δραπετσώνας, στον Πειραιά,πραγματοποιήθηκε σήμερα μια  μεγάλης κλίμακα, άσκηση  αντιμετώπισης φυσικής καταστροφής – σεισμού, με την κωδική ονομασία: «ΣΕΙΣΙΧΘΩΝ 2018»,.
Μια μεγάλη άσκηση που έχοντας στα σενάρια της, μια σειρά από πυροσβεστικές-διασωστικές δράσεις, έδωσε τη δυνατότητα της εξάσκησης τόσο των πυροσβεστικών δυνάμεων, όσο και μια σειρά άλλων εμπλεκομένων φορέων.

Η άσκηση προέβλεπε τη μερική κατάρρευση του εργοστασίου με εγκλωβισμό ατόμων, συνέπεια φυσικής καταστροφής (σεισμός) και ταυτόχρονη εκδήλωση πυρκαγιάς σε χώρο του κτιρίου.

Πυροσβεστικές δυνάμεις με όλα τα μέσα από την Διοίκηση Π.Υ. Πειραιώς επενέβησαν για την κατάσβεση των πυρκαγιών και τον απεγκλωβισμό των πρώτων ατόμων.

Στη συνέχεια συνέδραμαν δυνάμεις  της 1ης ΕΜΑΚ, μαζί με διασωστικό σκύλο όπου επιχείρησαν εξειδικευμένες τεχνικές διάσωσης για να απεγκλωβίσουν τα υπόλοιπα άτομα. Στην άσκηση επίσης συμμετείχαν:


Το ΕΣΚΕ και Διεύθυνση Πληροφορικής  με την ενεργοποίηση του Κινητού Επιχειρησιακού Κέντρου.
Η Υγειονομική Υπηρεσία  με το ασθενοφόρο και με Υγειονομικό Αξιωματικό
Το Πυροσβεστικό Συνεργείο για την υποστήριξη των οχημάτων
Το πλέον σημαντικό όμως της άσκησης ήταν η συμμετοχή στο πεδίο σε πραγματικά ρεαλιστικές συνθήκες μια σειρά Υπηρεσιών που ο καθείς με το ρόλο του συνέδραμε.
Η ΕΛ.ΑΣ. τόσο με δυνάμεις τροχαίας όσο και προσωπικό τάξης
Ο ΟΑΣΠ με μηχανικούς που επέβλεψαν τη στατικότητα του κτιρίου πριν ξεκινήσουν οι διασωστικές επεμβάσεις
Το ΕΚΑΒ με ασθενοφόρο για παροχή πρώτων βοηθειών.
Η ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑ ΑΤΤΙΚΗΣ με τους επικεφαλείς της Αυτοτελούς Διεύθυνσης Πολιτικής Προστασίας
Ο Δήμος  Κερατσινίου - Περάματος με την αποστολή λεωφορείου για την απομάκρυνση του "πληθυσμού"
Εξίσου σημαντική αποτέλεσε η συμμετοχή των εθελοντών της RSF Hellas όπου "έπαιξαν" τα θύματα απεγκλωβισμού στην άσκηση.

Είχα την χαρά να έχω τον γενικότερο συντονισμό της Άσκησης που προετοίμασαν εξαιρετικοί συνάδελφοι τόσο της ΔΠΥ Πειραιά όσο και της 1ης ΕΜΑΚ.

Η προετοιμασία, η προάσκηση και η τελική άσκηση είναι πράγματι ένα εξαιρετικό εργαλείο για την προετοιμασία του γενικότερου μηχανισμού πολιτικής προστασίας.

Η άσκηση τόσο πολλών υπηρεσιών, ακόμα και η γνωριμία των ανθρώπων τους στο πεδίο είναι ικανή συνθήκη αποτελεσματικότητας  σε πραγματικά πεδία όταν απαιτηθεί.

Η κάλυψη από τα ΜΜΕ  της άσκησης, είναι τέλος επίσης ένα σημαντικό στοιχείο, αφού φέρνει σε επαφή με ευρύ κοινό την έννοια της προετοιμασίας για συμβάντα πολιτικής προστασίας.

Το βίντεο έχει λήψη από drones  της άσκησης.

. 

Το ελληνικό της Ορθοδοξίας κράτος


Λίγες ώρες μετά το Άγιο Πάσχα, το Πάσχα των Ελλήνων, δεν είναι λίγες οι φωνές, που στην ανάπαυλα της αναχάραξης των πασχαλινών εδεσμάτων,  στοχάζονται για την  σχέση του κράτους και εκκλησίας,  τις παρεμβάσεις των ιεραρχών στα κηρύγματα, την τελετή του Αγίου Φωτός κ.λ.π. επαναφέροντας την περίφημη και πολυπαιγμένη συζήτηση περί του κράτους και εκκλησίας.
Χωρίς καμία διάθεση ιδεολογικής θέσης, μέρες που είναι και ταραγμένων καιρών, απλά να παραθέσουμε μερικές πραγματικότητες για το εν λόγω ζήτημα:
Το ίδιο το  Σύνταγμα της Ελληνικής Δημοκρατίας έχει σαφή προσανατολισμό για το ζήτημα.
Αρχικά με τον πλέον ξεκάθαρο τρόπο το ανώτατο θεσμικό κείμενο της χώρας,θέτει τον  θρησκευτικό προσανατολισμό του, με την  επίκληση «της Αγίας και Ομοούσιας και Αδιαίρετης Τριάδας» τόσο στο προοίμιό του όσο και στις ορκωμοσίες που απαιτεί.
Στο άρθρο 3, ταυτόχρονα με τον ορισμό της μορφής του πολιτεύματος, αναγνωρίζει ως «επικρατούσα» στη χώρα μας τη «θρησκεία της Ανατολικής Ορθόδοξης Εκκλησίας του Χριστού».
Με το Άρθρο 33, δίνει μια ιδιαίτερη συμβολική επιταγή, ορίζοντας ότι ο ανώτατος πολιτειακός άρχοντας της χώρας,  δίνει ορθόδοξο όρκο, παρεισάγοντας, όπως σημειώνει,ο Σάββας Κονταράτος, Ομότιμος καθηγητής ΑΣΚΤ,  μια προϋπόθεση εκλογιμότητάς του πέραν των εύλογων εκείνων που ορίζονται στο Άρθρο 31. 
Εξίσου σημαντική είναι η πρόβλεψη για την  ανάπτυξη «θρησκευτικής συνείδησης», που το Άρθρο 16, περιλαμβάνει στους σκοπούς  της παρεχόμενης από το κράτος Παιδείας, ενώ η επιταγή για την  απαγόρευση του προσηλυτισμού, που προβλέπεται  στο Άρθρο 13, στην ουσιαστική της ερμηνεία, μόνο σκοπό προφανώς έχει την προστασία της επικρατούσας θρησκείας. 
Ιδιαίτερη σημασίας έχει και η άποψη της ίδιας της Εκκλησίας, όπως αυτή διατυπώθηκε στην τακτική συνεδρίαση της  4/10/2017, όπου επισημαίνεται:

"Η Εκκλησία της Ελλάδος διαλέγεται με το Κράτος, όχι με την ιδιότητα της θρησκευτικής γραφειοκρατίας του Δημοσίου, που αρύεται την ύπαρξή της από την κρατική επίνευση, αλλά ως κοινότητα Κλήρου και Λαού. Η Εκκλησία της Ελλάδος έχει θεοΐδρυτη προέλευση, όπως αναγνωρίζει και το άρθρο 1 του Καταστατικού Χάρτου Της, η δε κοσμική Της έκφανση και λειτουργία υπό την μορφή κοσμικού οργανισμού έχει το ποίμνιό Της ως λαϊκή και δημοκρατική βάση της νομιμοποιήσεώς Της. Είναι φορέας ανθρωπίνων δικαιωμάτων, που συζητεί τα θρησκευτικά του ζητήματα με την κρατική εξουσία, όπως πράττουν και οι συμπολίτες μας άλλων ετεροδόξων και ετεροθρήσκων θρησκευτικών κοινοτήτων.

Η Εκκλησία της Ελλάδος δεν μπορεί να δεχθεί οποιαδήποτε συμβολική υποβάθμιση ή θεσμική υποτίμησή Της στο πλαίσιο είτε της αναθεωρήσεως του Συντάγματος είτε τροποποιήσεως της τυπικής, κοινής νομοθεσίας. Οι παραπάνω συμβολισμοί εκφράζουν την πάγια και ιστορική σχέση του Ελληνικού Έθνους με την ορθόδοξη θρησκευτική παράδοση, που έχει πολλές προεκτάσεις πολιτισμικές, κοινωνικές, γλωσσικές και ηθικές στην ιδιοσυγκρασία του σημερινού Έλληνα, τις οποίες ακόμη ψηλαφούμε στην καθημερινότητα των κατοίκων αυτής της χώρας...

Το ελληνικό Έθνος είχε μετά τον εκχριστιανισμό του έναν ιστορικά σταθερό πυρήνα, που περιλαμβάνει και την ορθόδοξη θρησκεία. Κατά συνέπεια, η αφαίρεση των στοιχείων θρησκευτικής ταυτότητας του Έθνους από το κείμενο του Συντάγματος θα αποτελούσε προσπάθεια εισαγωγής μίας νέας «εθνολογίας», καθώς αποκόπτει το Έθνος από ένα ουσιώδες περιεχόμενο του πυρήνα της ιστορικότητάς του, της ενεργού παράδοσής του και της παρούσης συλλογικής καθημερινότητάς του. Στο πλαίσιο αυτό δεν νομίζουμε ότι οποιαδήποτε πολιτική δύναμη έχει το δικαίωμα διατύπωσης της
δικής της εκδοχής για την ιστορικότητα του Έλληνα μέσα στο Σύνταγμα ή την νομοθεσία, ούτε διαθέτει τη δημοκρατική νομιμοποίηση για να αναθεωρήσει τις ιστορικές παραμέτρους της εθνικής ταυτότητας."

Μια εξαιρετική ενδιαφέρουσα  αναφορά για την Εκκλησία στην πατρίδα μας, δίνει ο Ευαγ. Βενιζέλος, με την ιδιότητα του νομικού επιστήμονα:

"Η Εκκλησία, όχι εκκλησιολογικά τώρα, αλλά νομικά, είναι ένα συλλογικό υποκείμενο της θρησκευτικής ελευθερίας, με νομική προσωπικότητα, με κάποια νομική οντότητα σε κάθε περίπτωση. Ακόμη κι αν σε κάποια έννομη τάξη είναι μια απλή ένωση προσώπων που έχει όμως ισχυρά δικαιώματα.
Είναι μια ιστορική οντότητα, μια οντότητα συνυφασμένη με την ιστορία του Έθνους, είναι μια οντότητα της κοινωνίας των πολιτών, αλλά στο επίπεδο της έννομης τάξης πρέπει να βρούμε τί είναι και η απάντηση ότι είναι ένα νομικό πρόσωπο δημοσίου δικαίου δεν σημαίνει τίποτα γιατί δεν είναι παντού ένα νομικό πρόσωπο δημοσίου δικαίου η Ορθόδοξη Εκκλησία. Υπάρχουν άλλες έννομες τάξεις στις οποίες αναζητεί την ταυτότητά της. Μπορεί και σε χώρες όπως το Βέλγιο ή η Αυστρία ή η Γερμανία, να είναι ένα νομικό πρόσωπο δημοσίου δικαίου, αλλά σε άλλες χώρες να μην είναι. Υπήρχαν και εδώ ανοικτά ζητήματα για το τί είναι νομικά άλλες εκκλησίες, άλλα δόγματα, άλλες οντότητες θρησκευτικές που δεν είναι Ορθόδοξες. Η Ορθόδοξη Εκκλησία είναι λοιπόν εντός της εθνικής και της διεθνούς έννομης τάξης πρωτίστως συλλογικό υποκείμενο και φορέας της θρησκευτικής ελευθερίας."

Αναμφίβολα το να πεις κάτι παραπάνω ή κάτι λιγότερο σε ένα θέμα που πέρα από νομική, συνταγματική ή θεολογική του μορφή έχει να κάνει με το φρόνημα, τη σκέψη, την πίστη και το εσώψυχο του λαού μας είναι φτωχό.

Νομίζω ότι η ρήση του μεγάλου εικαστικού μας Νίκου Εγγονόπουλου λέει πολλά περισσότερα και μάλιστα συμπυκνωμένα:
«Δεν ξέρω αν είμαι Χριστιανός, Ορθόδοξος όμως είμαι οπωσδήποτε». 


Πηγές
  1. http://www.avgi.gr/article/10811/7616795/kratos-ekklesia-kai-syntagma
  2. http://www.amen.gr/article/oi-theseis-tis-ieras-synodou-gia-tin-sydagmatiki-anatheorisi-kai-tis-sxeseis-kratous-ekklisias
  3. https://www.evenizelos.gr/413-speeches/conferences-events/conferencespeech2017/5667-oi-sxeseis-kratous-kai-ekklisias-os-syntagmatika-rythmismenes-i-syntagmatiki-thesi-tou-oikoumenikoy-patriarxeiou.html
  4. .http://www.politistikomellon.eu/index.php/2015-12-20-11-21-50/giorgos-mastoridis/123-thriskeia-kai-politeia




Από το Πάθος της Ανάγκης στην Ηδονή της Αναστάσεως

Ενώ η Άνοιξη ευωδιάζει την πλάση, δίνοντας στην ζωή τα αρώματα και της μυρωδιές του Παραδείσου, την πιο ωραία στιγμή  του χρόνου, έρχεται η Αγία και Μεγάλη και Φοβερή Εβδομάδα των Παθών του Κυρίου, να ενθυμίσει την τραγική υπόσταση του Ανθρώπου.
Την πιο ωραία στιγμή  της φύσης, την ώρα που αναγεννιούνται οι ανθοί και οι καρποί της γης, έρχεται το Θείο Δράμα να δείξει το Ανθρώπινο Δράμα.

Η Μεγάλη Εβδομάδα δείχνει την σκοτεινή πλευρά της πλάσης, της δημιουργίας, του Ανθρώπινου γένους.

Η σκληρή πλευρά της βίας, του θανάτου, το σκληρό της ανθρωπότητας, το βίαιο και αποτρόπαιο που χαρακτηρίζει έτη και έτη της ανθρώπινης ιστορίας.

Η Μεγάλη Εβδομάδα είναι η απεικόνιση της σκοτεινή πλευράς της ανθρωπότητας.

Είναι παράλληλα και η πλέον αληθινή, αφού το πλέον αληθές είναι η φθορά, το φθαρτόν και ο θάνατος.



Μέσα από την πορεία του Θείου Δράματος, στρέφουμε την ελπίδα μας για λίγη ελπίδα από τον Δημιουργό.

Αποδεχόμενοι το "σκληρόν" την ανθρωπινής φύσεως αναζητούμε από την Ανάσταση του Εσταυρωμένου Κυρίου την δική μας ελπίδα για Ανάσταση.

Αναζητούμε την ελπίδα, να υπάρχει συνέχεια του ασήμαντου και θλιβερού μας βίου  εκεί ψηλά στη γη των Μάκαρων...

Είθε....



Το θάνατό μας καρτερεί το λαμπρό φως του ήλιου Κ. Γ. Καρυωτάκης


Ένα νέο e-book για τον ανθρώπινο Γολγοθά

Ο ανθρώπινος Γολγοθάς περιλαμβάνει την πορεία ανάμεσα στις δύσκολες στιγμές του πόνου, της καταστροφής,  και της οδύνης, όλων αυτών που βλέπει ο Πυροσβέστης στον δικό του Γολγοθά στο πεδίο της καταστροφής.
Εικόνες γκρι ή ασπρόμαυρες  με την αποπνικτική μυρωδιά του καμένου, με την οσμή του θανάτου και της απώλειας.
Στιγμές που η αγωνία να  νικηθεί ο χρόνος και να διασωθεί η ζωή γεμίζουν τη σκέψη του Πυροσβέστη  -  Διασώστη.
Μεγάλη Εβδομάδα του Απρίλη.
Ακολουθούμε το Θείο Πάθος μέσα από τις τρομακτικές εικόνες της πυροσβεστικής καθημερινότητας που σκιαγραφούν το Πάθος του Ανθρώπου.
Συνοδός στην ανάβαση λέξεις καυτές  μεγάλων δημιουργών.
Κώστας Καρυωτάκης, Πάμπλο Νερούδα, Νίκος Καββαδίας, Μπέρτολτ Μπρεχτ.
Γραφίδες που ζωγραφίζουν την πραγματικά θλιβερή πλευρά την ανθρώπινης ζωής, το δράμα το ανθρώπινο που τελικά όμως τον κάνει αξιοσέβαστο.
Ειδικά οι μαχητές, οι άνθρωποι του κινδύνου, είναι παρόλα αυτά βαθιά αισιόδοξοι, «απεγνωσμένοι της αισιοδοξίας». Όπως χαρακτηριστικά γράφει ο Άγγελος Τερζάκης: «Δεν δίνεις τη ζωή σου, τα νιάτα σου, την υγεία σου όταν όλα τα βλέπεις ωραία. Χρειάζεται μια τραγική προδιάθεση για να γίνεις παρανάλωμα ενός ονείρου. Και το τραγικό πνεύμα μπορεί να είναι λυτρωτικό, δεν είναι όμως ποτέ μακάριο….Την ιστορία άλλωστε την γράφουν οι νικητές και νικητές είναι οι επιζώντες.»
Άλλωστε  πάντα  μέσα στον Πόνο, υπάρχει πάντα η ελπίδα της διάσωσης, της σωτηρίας, της Ανάστασης.


Διεθνής τρομοκρατία και στρατηγική επικοινωνία, διαχείριση τρομοκρατικών κρίσεων


Ο Δρ. Κωνσταντίνος Μπαλωμένος είναι Πολιτικός Επιστήμονας-Διεθνολόγος, σύμβουλος επικοινωνίας με ειδίκευση στην Επικοινωνιακή Διαχείριση Κρίσεων και τη Στρατηγική Επικοινωνία.

Είχα την χαρά να τον γνωρίσω κατά τη φοίτησή μου, το 2015, στην Σχολή Εθνικής Αμύνης, ως καθηγητή πάνω στο εξαιρετικά σπάνιο για την χώρα μας αντικείμενο του "επικοινωνιακού χειρισμού των μεγάλων κρίσεων"

Σήμερα ο Κ.Μπαλωμένος ολοκλήρωσε ένα εξαιρετικό βιβλίο με τον τίτλο: "Διεθνής Τρομοκρατία και στρατηγική επικοινωνία.
Στις σελίδες του, πράγματι, αξιόλογου βιβλίου ο συγγραφέας, με εξαίρετη αμεσότητα αλλά και επιστημοσύνη, αναλύει το φαινόμενο της τρομοκρατίας, προσδιορίζοντας τη φύση, τον χαρακτήρα, τη δομή και την ιδεολογία του Ισλαμικού κράτους, όπου εμφανίζεται να δρα ως κράτος ταραξίας-κακοποιός και να χρησιμοποιεί ένα μοντέλο κράτους- κέλυφους για να επιτύχει την οικοδόμηση ενός έθνους μέσω της επανασύστασης του χαλιφάτου. Επίσης, αναλύει τους προπαγανδιστικούς μηχανισμούς που υιοθετούν οι μαχητές του ISIS, προκειμένου να επικοινωνήσουν τα αφηγήματα τους και να εξυπηρετήσουν συγκεκριμένους στρατηγικούς στόχους.

Ο συγγραφέας σκιαγραφεί την επικοινωνιακή αρένα της τρομοκρατικής κρίσης, επισημαίνοντας ότι οι τρομοκρατικές επιθέσεις είναι καλά σχεδιασμένες επικοινωνιακές εκστρατείες που αποσκοπούν να επιφέρουν ισχυρό πλήγμα στην πολιτική ενός κράτους, να υπονομεύσουν την εικόνα του και να ασκήσουν πίεση για την αλλαγή μιας συγκεκριμένης στάσης ή πολιτικής. 

Ως περιπτώσεις μελέτης, ο συγγραφέας αναλύει τις τρομοκρατικές κρίσεις, της 11ης Σεπτεμβρίου 2001, τις τρομοκρατικές επιθέσεις στο Παρίσι και την εκστρατεία του Παγκόσμιου Συνασπισμού Κρατών κατά του ISIS εξάγονταντας συμπεράσματα τόσο σε επιχειρησιακό όσο και σε επικοινωνιακό επίπεδο. 

Το βιβλίο διατίθεται από τις εκδόσεις ΠΟΙΟΤΗΤΑ με στοιχεία επικοινωνίας, τηλ. 2109215842, και 6942060187 και email info@poiotita.gr.


Το ελληνοτουρκικό win-win. Γεωστρατηγικά παίγνια μιας σκληρής πραγματικότητας

Των  Γιάννη Σταμούλη


Αυτές τις  δύσκολες μέρες για πολλοστή φορά σημειώνεται  αυξανόμενη  ένταση στην γειτονιά με την αιώνια «φίλη» Τουρκία.
Με ένα σαφώς διαφορετικό τρόπο  προσέγγισης των συμφερόντων τους, αλλά και του τρόπου επίτευξης των σκοπών τους, διαχρονικά εκδήλωναν με διαφορετικό  βαθμό την κλιμάκωση της μεταξύ τους έντασης  και σαφώς με  διαφορετικό μέγεθος του ρίσκο  της  κάθε πλευράς.
Σε αυτή την μακραίωνη γειτονία, είναι ιστορική καθημερινότητα η κλιμάκωση της έντασης και η προσπάθεια ισορρόπησης μεταξύ του  πιο προσεκτικού και του πιο αποτρεπτικού στην περίπτωση προκλήσεων.
Σε αυτές τις καταστάσεις  η υπεροχή της ισχύος και κυρίως  της στρατιωτικής, αποτελεί κύριο  ρυθμιστικό παράγοντα της ισορροπίας.
 Όσο η επιθετική ισχύς και η αντίστοιχη αμυντική  της κάθε πλευράς βρίσκεται σε ισορροπία τα πράγματα έχουν την δική τους εύθραυστη μεν, αλλά, ισορροπία.
Σε κάθε περίπτωση τα παραδοσιακά φιλειρηνικά αισθήματα της πατρίδας μας, όταν έχουν να αντιμετωπίσουν την προκλητικά,  επεκτατική, πολιτική της Τουρκίας,  τότε η διασφάλιση του status quo απαιτεί από την Εθνική Στρατηγική  να περιλαμβάνει όλα τα «δυνατά μέσα» ακόμα  και την απειλή ή χρήση βίας.
Όταν το 1987 η «φίλη γείτονας» έστειλε το σκάφος αναζήτησης πετρελαίου, Sismik 1,  στο Αιγαίο με ναυτική δύναμη να αρχίσει έρευνες, η ελληνική απάντηση, ήταν  να θεωρήσει το γεγονός «προσβολή των κυριαρχικών της δικαιωμάτων της» σε  επίπεδο αιτίας πολέμου.
Η επιλογή ήταν να  επιδειχθεί η στρατιωτική ισχύς της πατρίδας μας και να απαντηθεί η τουρκική πρόκληση με την παραδοσιακή ισχύ, τις  Ελληνικές ένοπλες δυνάμεις, και με επιλογή την κλιμάκωση  της έντασης  με την απειλή   «βύθισης του σκάφους».
Μια απειλή που την εποχή εκείνη αποδείχθηκε  αποτελεσματική, μιας  και η Τουρκία απέσυρε το σκάφος.
Το Ιανουάριο του 1996 η  «φίλη γείτονας» στην νήσο Ίμια, πάλι, προχώρησε σε κλιμάκωση  με  κύριο σκοπό  να δημιουργήσει αμφισβήτηση στα ελληνικά κυριαρχικά  δικαιώματα  στο  Αν. Αιγαίο.
Η τουρκική πλευρά χρησιμοποίησε την στρατιωτική ισχύ κλιμακώνοντας την ένταση και προκαλώντας «πολεμικό σκηνικό» με το πολεμικό ναυτικό και των δύο χωρών να  τίθεται σε θέση μάχης.                              
Σε αυτήν την περίπτωση η χώρα μας, μετά από χειρισμούς που μάλλον δεν ήταν και οι πλέον συγκροτημένες και αποτελεσματικές προτίμησε την τακτική του κατευνασμού, προτιμώντας μια «ειρήνη»  με υποχωρητικό αποτέλεσμα, αφού το status quo  αυτή τη φορά είχε να κάνει με την  τουρκική θέση η οποία θέτει εν αμφιβόλω το νομικό καθεστώς του Αιγαίου.
Οι δύο αυτές κρίσεις παγιώνουν την ταυτότητα της στρατηγικής των δύο γειτόνων, η Τουρκία υπακούει σε μια συνεχιζόμενη επεκτατική στρατηγική και η χώρα μας σε μια επίσης συνεχιζόμενη αποτρεπτική στρατηγική.
Η ισορροπία του τρόμου βασίζεται στην στρατιωτική ισχύ, όπου χρειάζεται η καλή διατήρηση των στρατιωτικών εξοπλισμών με αναγκαίο κακό το μεγάλο οικονομικό κόστος. Γεγονός που ειδικά στις ημέρες της βαθιάς οικονομικής κρίσης που διέρχεται η χώρα μας είναι δυσβάσταχτο για την κοινωνική πολιτική και για το δημόσιο χρέος. 
Υπάρχει βέβαια και η περίπτωση της επιλογής της στρατηγικής της εμπιστοσύνης και καλής γειτονίας  όπου οι στρατιωτικοί εξοπλισμοί αντικαθίστανται από το καλό κλίμα οικοδόμησης εμπιστοσύνης, όπου η επιλογή της βίας αποσύρεται από το οπλοστάσιο των Εθνικών Στρατηγικών. Η επιλογή σαφώς και είναι η πλέον ενδεδειγμένη αφού εξοικονομείται ένα τεράστιο οικονομικό ποσό, που μπορεί να κατευθυνθεί σε διάφορες άλλες δημόσιες ανάγκες.
Δυστυχώς η επιλογή της σύγκρουσης που έχει επιλεχθεί από την Τουρκία, οδηγεί στην συνέχιση των στρατιωτικών εξοπλισμών, ώστε να εξασφαλίζεται η ισορροπία της ισχύος και να εξασφαλίζεται η ποθητή ασφάλεια.
Το ερώτημα που όμως τίθεται είναι σα χώρα πόσο πληρώνουμε ή πόσο είμαστε διαθετημένοι να πληρώνουμε για να διασφαλίσουμε την ισορροπία  και την σταθερότητα.
Σε αυτό το κόστος σαφώς και περιλαμβάνεται και  η απώλεια  από τυχόν εκχωρήσεις έστω και μια σπιθαμής εθνικής κυριαρχίας, ή το κόστος απώλειας έστω και κατ ελάχιστο της εθνικής υπερηφάνειας, αλλά το κυριότερο  το κόστος από  μια πιθανή «μη ειρηνική» περιπέτεια.
Πριν μερικά χρόνια ο κ. Ερντογάν  είχε  χρησιμοποιήσει για τον προσδιορισμό της μελλοντικής πορείας των ελληνοτουρκικών σχέσεων, τη φράση  win-win situation, δανεισμένη από  τη θεωρία των παιγνίων, θέλοντας να  πει ότι η πετυχημένη διαδικασία  στις σχέσεις μας πρέπει να ακολουθεί ένα σχεδιασμό που να αποσκοπεί στο να ικανοποιηθούν και τα δύο μέρη.
Και ίσως να είναι πράγματι η ενδεδειγμένη διακρατική  στρατηγική για την ειρηνική  συνύπαρξη.
Όταν ολοκλήρωνα το παρών κείμενο δεν είχε εκδηλωθεί το επεισόδιο με τη σύλληψη των δύο στρατιωτικών μας, γεγονός ιδιαιτέρως   σημαντικό για την εξέλιξη των ελληνοτουρκικών.
Πέρα από κάθε σχολιασμό μεταφέρω μερικές σκέψεις του καθηγητή Κώστα Σοφούλη  για το επεισόδιο:
«Το παζάρι είναι δομικό στοιχείο της τουρκικής κουλτούρας. Η λογική του είναι δύσκολο να γίνει κατανοητή από τον δυτικό ορθολογισμό και την δυτική κουλτούρα του ήθους της αγοράς. Εμείς, όταν θέλουμε να πάρουμε κάτι από τον συναλλασσόμενο μαζί μας, ξεκινάμε από ένα δικό μας υπολογισμό του ανταλλάγματος που συμβιβάζεται με τους ηθικούς κανόνες της δίκαιης τιμής και κάνουμε την πρώτη προσφορά μας για να ξεκινήσει η διαπραγμάτευση. Αν δημιουργήσουμε τεχνητή πίεση στον συναλλασσόμενο για να τον υποχρεώσουμε εκ των πραγμάτων να βρεθεί σε αδύναμη θέση κατά παράβαση ηθικού κανόνα, τότε μιλάμε για εκβιασμό και όχι για συναλλαγή. Στην τούρκικη κουλτούρα, απομεινάρι ίσως της αυτοκρατορικής ωμής βίας, το παζάρι είτε αρχίζει με μια οφθαλμοφανώς παράλογη πρόταση είτε προηγείται αυτού μια πράξη ωμής βίας που καθιστά ακόμη και την παράλογη πρόταση «δελεαστική» από τον συναλλασσόμενο προκειμένου να μη χάσει περισσότερα από όσο ήδη έχει χάσει. Στη πρώτη περίπτωση, σκοπός είναι η μεγιστοποίηση του πεδίου διαπραγμάτευσης ώστε να αφήνει περιθώρια καταδολίευσης του συναλλασσόμενου (να τον πιάσουμε κότσο) ενώ στη δεύτερη περίπτωση ο εξαναγκασμός δια της βίας δεν παραβιάζει κανενός είδους ηθικό φραγμό στα πλαίσια της τουρκικής ηθικής.
Με αυτά τα βασικά δεδομένα, δεν θεωρώ καθόλου απίθανο ότι το επεισόδιο του Έβρου με την σύλληψη των Ελλήνων στρατιωτικών, να είναι προσχεδιασμένο. Στρατηγικό προσχεδιασμένο στα πλαίσια μια μάλλον οφθαλμοφανούς απόφασης του Ερντογκάν να σπρώξει την κατάσταση σε θέση τελικού παζαριού με την Ελλάδα. Οι ενδείξεις –αν δεν είναι αποδείξεις- είναι περισσότερο από πειστικές. Το πρόσφατο επεισόδιο στα Ίμια και η δημιουργία μόνιμου οχληρού παρατηρητηρίου στα όρια των τοπικών συνόρων, η παραβίαση των Κυπριακών χωρικών υδάτων και τώρα η σύλληψη δύο Ελλήνων στρατιωτικών σε ένα μη-επεισόδιο που είναι πολύ συνηθισμένο σε περιπτώσεις ασαφών ορίων σε μεθοριακές ζώνες που η φύση του εδάφους τους ευνοεί τις μικρο συγχύσεις,  όλα αυτά συνιστούν σχέδιο προετοιμασίας του εδάφους για ένα σημαντικό παζάρι «δευτέρου τύπου», δηλαδή εκβιασμού.
Το «επεισόδιο» του Έβρου, υπό κανονικές συνθήκες καλής γειτονίας θα είχε λυθεί σχεδόν αυτοστιγμεί με συνεννόηση των τοπικών στρατιωτικών αρχών. Αντ’ αυτού οι Τούρκοι έδειξαν εικόνες ταπεινωτικής προσαγωγής των Ελλήνων και παρέπεμψαν αμέσως το θέμα στην δικαιοσύνη τους, που ξέρουμε ότι είναι κυβερνητική «δικαιοσύνη».