Το άνθος της ζωής






Η Ιωάννα Γκανέτσα είναι συνάδελφος αστυνομικός και ταυτόχρονα μια εξαιρετική λογοτέχνης. Στο νέο της βιβλίο "Το άνθος της ζωής" (εκδόσεις ΝΙΚΑΣ) μας ταξιδεύει στο Εδιμβούργο ψυχογράφωντας για το αιώνιο και μυστηριακό λουλούδι του έρωτα, το ιερό και συνάμα πρόστυχο άνθος του λωτού και ροδιού που μεθούν αιώνες με λατρεία...και θα εξακολουθούν. Η συγγραφέας "τολμά" να δημιουργήσει  ως ήρωα του βιβλίου της έναν άντρα και να δει τον έρωτα από την "άλλη πλευρά.  Ο γεωπόνος ερευνητής Οδυσσέας ταξιδεύει στον πραγματικό κόσμο της φύσης, στον ιδεατό κόσμο της φιλοσοφίας και τον μαγικό κόσμο του έρωτα. Όλα μαζί συγκροτούν ένα ταξίδι στην κινητήρια δύναμη του κόσμου, την ερωτική σχέση των ανθρώπων.
Σε μια εποχή γκρίζου μαύρου το βιβλίο της Ιωάννας,  τραβάει ωραίες κόκκινες πινελιές υμνώντας τον έρωτα..

Η Ιωάννα, πέρα από την υπηρεσιακή της ιδιότητα, είναι ενεργός πολίτης, μέσα από την μετοχή της στην «Δράση Αστυνομικών για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου».

Η λογοτεχνική της παρουσία, πέρα από την αυθύπαρκτη συνεισφορά  στα ελληνικά γράμματα, δίνει και μια ιδιαίτερη διάσταση, στο κοινωνικό πρόσωπο του αστυνομικού οργανισμού.

Καλύτερος επίλογος για μια παρουσίαση γιαυτό το βιβλίο είναι μια φράση του, που συμπυκνώνει πολλές ανάσες μας: " Αγαπάμε πολλούς ανθρώπους και πολλά πράγματα ταυτόχρονα. Κάθε αγάπη έχει διαφορετική μορφή. Κι αν κάποιες αγάπες είναι πιο δυνατές και υπερισχύουν των άλλων, δε σημαίνει πως οι υπόλοιπες παύουν να υπάρχουν. Το ν’ αγαπάς ένα πράγμα, όπως το χρήμα ή τη δόξα ή έναν άνθρωπο μόνο, δεν ήταν ποτέ η υγιής διαδικασία. Πάντοτε πίστευα πως τον άνθρωπο που αγαπά καθολικά πρέπει να τον φοβάσαι. Δεν ξέρει πώς είναι να μοιράζει και να μοιράζεται."

Εχθές ήρωας, σήμερα στόχος, αύριο μπορεί και νεκρός στο καθήκον.


Ο μεγάλος θεωρητικός της στρατηγικής του πολέμου, Κλαούζεβιτς, έγραφε: «Εφόρμηση κατά του εχθρού, μέθη ενθουσιασμού-  ποιος λοιπόν νοιάζεται για τις βόμβες που σφυρίζουν και για τους ανθρώπους που πέφτουν; Με τα μάτια κλειστά την ώρα που ρίχνεσαι στον παγερό θάνατο, χωρίς να ξέρεις αν θα πάρει εσένα ή άλλους»
Είναι ίσως η καλύτερη περιγραφή για τον Πυροσβέστη που καταφθάνει στον χώρο της καταστροφής και που υπό συνθήκες κόλασης, όπου όλοι οι υπόλοιποι σπεύδουν να φύγουν, εκείνος εισέρχεται με άγνωστο αν θα καταφέρει να βγει ζωντανός.
Ποιος αλήθεια μπορεί να καταλάβει την πυροσβεστική επιχείρηση και να την εξηγήσει  η να την αξιολογήσει από το γραφείο με βάση «διοικητικές διαδικασίες» και εκ των υστέρων άκαπνες πραγματογνωμοσύνες.
Το περιγράφει εξαιρετικά ο Κλαούζεβιτς: « Να γιατί ο γνήσιος θεωρητικός μοιάζει  με τον καθηγητή της κολύμβησης που κάνει στη στεριά τις κινήσεις που πρέπει να εκτελεστούν στο νερό, κινήσεις που μοιάζουν χονδροειδείς και υπερβολικές σε εκείνους  που δεν σκέφτονται σε νερό. Να επίσης γιατί οι θεωρητικοί που δεν καταδύθηκαν ποτέ οι ίδιοι, η που δεν γνώριζαν να εξάγουν από τις εμπειρίες τους καμία γενική εντύπωση είναι άχρηστοι, για να μη πούμε παράλογοι, γιατί δεν διδάσκουν παρά εκείνο που ο καθένας  γνωρίζει το βάδισμα.»
Η πυροσβεστική επιχείρηση, δεν μπορεί να εξετασθεί με τα απλά εργαλεία της διοικητικής έρευνας.
Γιατί ο κίνδυνος, ο τρόμος, η καταστροφή, δεν έχει βρεθεί ακόμα η μονάδα μέτρησης τους.
Ο Πυροσβέστης όταν επιχειρεί, προσπερνά τις συνήθεις «διοικητικές διαδικασίες».
Ας υποθέσουμε ότι το πυροσβεστικό όχημα που φθάνει σε ένα κτίριο φλεγόμενο, αφού έχει εφαρμόσει πιστά τον Κ.Ο.Κ. για την μετάβασή του στο συμβάν. Δηλαδή ακολουθεί τη Λ.Ε.Α. με φάρους και σειρήνες, την οδήγηση σε στίχους, αναμένει στα φανάρια, με την προβλεπόμενη ταχύτητα για το όχημα.
Ας υποθέσουμε στην συνέχεια ότι η  πυροσβεστική ομάδα, φθάνοντας στο συμβάν  να μην ξεκινά΄ την επέμβαση, αν ο επικεφαλής δεν ολοκληρώσει την έρευνα αρχικά για τον υπεύθυνο  του κτιρίου, για  να λάβει τα σχέδια κατόψεων του κτιρίου, να μάθει τα κατασκευαστικά του δεδομένα και τα τυχόν επικίνδυνα υλικά.
Ας υποθέσουμε ότι η  πυροσβεστική ομάδα,  περιμένει πρώτα τα συνεργεία από τις συναρμόδιες υπηρεσίες, να έλθουν, ώστε να διασφαλίσουν το χώρο από την διακοπή ηλεκτρικού ρεύματος, φωταερίου κλπ.
Ας υποθέσουμε και κάποιους από την πυροσβεστική ομάδα, οι οποίοι επειδή τους λείπει κάποιο Μ.Α.Π.  είτε επειδή δεν τους δόθηκε, ή έχει λήξει η χρήση του, η τους έχει καταστραφεί, ή επειδή το ξέχασαν, να  τους δίνεται διαταγή για παραμονή εκτός συμβάντος.
Ας φανταστούμε τώρα σύμφωνα με κάποιο από τα «μοντέλα εξέλιξης» την εξέλιξη της φωτιάς στο κτίριο και την κατάσταση των εγκλωβισμένων που θα βλέπουν από τα φλεγόμενα μπαλκόνια την εξέλιξη μιας διοικητικής διαδικασίας «ορθής πυροσβεστικής στρατηγικής».
Ας φανταστούμε τώρα ότι μετά από αρκετή ώρα, αφού εξασφαλίστηκαν τα “by the book η πυροσβεστική ομάδα ξεκινά την επέμβαση πυρόσβεσης –διάσωσης.
Και ας φανταστούμε  ότι ο επικεφαλής αποφασίζει ότι χρειάζεται ενισχύσεις σε οχήματα, αλλά το συντονιστικό κέντρο αδυνατεί να του αποστείλει,  ακόμα και το κοντινότερο περιπολικό  πυροσβεστικό, αφού στην περιοχή που φυλάει, μπορεί να σημειωθεί  έτερο συμβάν και να κατηγορηθεί ότι είχε μετακινήσει το όχημα.
Ευτυχώς που η πυροσβεστική πραγματικότητα δεν διαθέτει παρόμοια φαντασία και ο Έλληνας Πυροσβέστης ρίχνεται στην μάχη με τη φωτιά και τη διάσωση του συνανθρώπου χωρίς να λαμβάνει υπόψη την ορθή «διοικητική αλληλουχία».
Εν συνεχεία πολλές φορές η Διοίκηση έρχεται αυτήν την πυροσβεστική πραγματικότητα να την μετρήσει με τη μεζούρα της «διοικητικής γραφειοκρατίας», η οποία δεν χωράει στο πυροσβεστικό δισάκι του εξοπλισμού πυρόσβεσης - διάσωσης
Η πυροσβεστική επιχείρηση είναι πόλεμος, δυστυχώς χωρίς εξασφαλισμένο το αποτέλεσμα.
Δεν είναι η πρώτη φορά που στέκεται στο απόσπασμα ο  άνθρωπος της πρώτης γραμμής.
Εχθές ήρωας, σήμερα στόχος, αύριο μπορεί και νεκρός στο καθήκον.


Πλημμυρικά φαινόμενα. Διαχρονική και επαναλαμβανόμενη η άνιση αναμέτρηση με την υδάτινη ισχύ.

Η σφοδρότητα των φυσικών φαινόμενων, και κυρίως της απίστευτης δύναμης του νερού, απολύτως φυσιολογικά γεννά τον τρόμο στις ανθρώπινες κοινότητες, αφού φέρνει αντιμέτωπο τον άνθρωπο και τις κατασκευές του από τη μία και την αρχέγονη ισχύ της Φύσης και των φαινόμενων της.
Η ένταση του καταστροφικού φαινομένου και κυρίως τα φονικά αποτελέσματά του, πολλές φορές ξεπερνούν τον σχεδιασμό πρόβλεψης και τους μηχανισμούς διαχείρισης καταστροφών, ανεβάζοντας πιο ψηλά κάθε φόρα τα στάνταρντ ασφαλείας, μέχρι την επόμενη φορά που θα ξεπεραστούν.
Στην αττική γη το πιο πρόσφατο ήταν οι φονικές πλημμύρες της Μάνδρας που σε ελάχιστη ώρα μετέτρεψαν σε υγρή κόλαση την περιοχή της Δυτικής Αττικής.
Και όπως είναι φυσικό την επόμενη στιγμή ξεκινά η αναζήτηση των ευθυνών για την αντιμετώπιση της καταστροφής και τους υπευθύνους κ.ο κ. 
Συνήθως η παρούσα οδύνη για την ενεστώσα καταστροφή δεν αφήνει περιθώρια να δούμε το μεγάλο σκηνικό της συμβίωσης ανθρώπου και της απεριόριστης ισχύος του Υγρού Στοιχείου.
Η μάχη αυτή στην πατρίδα μας έχει μακρά ιστορία.




14 Νοέμβρη 1896 , μια ισχυρή καταιγίδα λίγων ωρών σκορπά το θάνατο σε  61 ανθρώπους, Αθήνα και Πειραιά. Στο Νέο Φάληρο το νερό  ξεπερνά  το 1 μέτρο ενώ ο Κηφισός φουσκώνει επικίνδυνα. Στον  Πειραιά καταστρέφονται περί τα  450 σπίτια.



6 Νοεμβρίου 1961, μα καταιγίδα με χαλάζι σε μέγεθος καρυδιού  πέφτει επί 10 συνεχόμενες ώρες στην Αθήνα. Ο  Κηφισός φουσκώνει  και στην οδό Πειραιώς το ύψος του νερού φτάνει  τα 2 μέτρα ενώ 400 σπίτια κατέρρευσαν. 43 άνθρωποι χάνουν τη ζωή τους  ενώ περισσότερα από 4.000 σπίτια πλημμύρισαν.

2 Νοεμβρίου 1977, Ισχυρή βροχόπτωση μεγάλης έντασης επί μιάμιση ώρα πλήττει το κέντρο της Αθήνας και τον Πειραιά. 37 άτομα χάνουν τη ζωή τους,  περισσότερα από 1.900 υπόγεια, σπίτια και καταστήματα πλημμυρίζουν, 172 οχήματα παρασύρονται  ενώ οι καταστροφές στους δρόμους ήταν τεράστιες.


21 Οκτωβρίου 1994. Ισχυρή βροχόπτωση  ξεκινά αργά το απόγευμα και κτυπάει κυρίως τις  κεντρικές & βορειοανατολικές περιοχές του λεκανοπεδίου Αττικής.17 άνθρωποι χάνουν τη ζωή τους ενώ πολλές συνοικίες (κυρίως Νέα Ιωνία, Περισσός, Αιγάλεω, Περιστέρι, Χαλκηδόνα, Νέα Φιλαδέλφεια) μετατράπηκαν σε λίμνες.




 Η  καταστρεπτική ισχύ του νερού, όταν προκαλεί πλημμυρικά φαινόμενα χτυπά όλη την παγκόσμια κοινότητα  σε ένα διαρκή συνεπή δρόμο επανάληψης.

3 Ιουλίου 1975 Las Vegas. Η ισχυρή βροχή στρέφει ένα χείμαρρο σε χώρο στάθμευσης οχημάτων και σε λιγότερο από μία ώρα  δύο άτομα σκοτώνονται, 300 αυτοκίνητα καταστρέφονται και δεκάδες σπίτια πλημμυρίζουν.

Υπάρχουν περιπτώσεις που η σύνθεση της καταστροφής είναι "κινηματοτογραφική". 
Το 1811 και το 1812, ισχυρότατοι σεισμοί προκάλεσαν  αναστροφή της ροής του Μισσισσιπή  και δημιουργήθηκαν οι λίμνες reelpoot και  tennessee.


Στην άλλη Ήπειρο, στην Ινδία, χαρακτηριστική είναι η κατολίσθηση που σημειώθηκε στις 22 Ιουλίου 1970 στην κοίτη του ποταμού Alaknanda, με αποτέλεσμα να πρακαλέσει ξαφνική πλημμύρα 200 μίλια  βορειανατολικά στο Νέο Δελχί. Τα ορμητικά νερά παρέσυραν αυτοκίνητα κυρίως που μετέφεραν προσκυνητές, με αποτέλεσμα 600 περίπου άτομα. Η αναμέτρηση με τη φύση θα συνεχιστεί με άνισο αποτέλεσμα, αφού δύο μήνες μετά την πλημμύρα,σημειώνονται πλημμύρες από την Βομβάη μέχρι την Καλκούτα με αποτέλεσμα 600 άτομα νεκρά και περίπου 20000 άστεγα.

Μερικά χρόνια νωρίτερα στο LOS ANGELES, στις 14 Δεκεμβρίου 1963, μια μικρή ρωγμή στο φράγμα Βaldwin Hills. είναι η αιτία, να ξεχυθούν 300 εκατομμύρια   γαλόνια νερό και να σαρώσει την πόλη δίπλα του Πέντε άνθρωποι σκοτώθηκαν, εξήντα πέντε σπίτια καταστράφηκαν  και 210 κατοικίες και διαμερίσματα υπέστησαν ζημιά. 


Μερικά χρόνια αργότερα, το Φεβρουάριο του 1972, το φράγμα Buffalo Creek υποχωρεί και τα  130 εκατομμύρια γαλόνια νερού δολοφονούν 125 άτομα και αφήνει 4000 άστεγους.


Δύο  χρόνια αργότερα  Ιούλιο και Αύγουστο του 1974 τα νερά των πλημμυρών καλύπτουν σχεδόν το μισό  Bangladesh  και  βρίσκουν το θάνατο πάνω από 2000 άτομα. 


Τον ίδιο χρόνο στην Βραζιλία, Ιανουάριο και Φεβρουάριο, πλημμύρες καταστρέφουν το  Tubarao,   και σκοτώνουν περίπου 1500 άτομα.

To  φαινόμενο της έντονης βροχόπτωσης σε φυσικό περιβάλλον, όπου έχει απογυμνωθεί πρόσφατα από δασικές πυρκαγιές, είναι εξαιρετικά επικίνδυνο. Γενάρη και  Φεβρουάριο του 1969 ο παραπάνω συνδυασμός προκαλεί μεγάλη καταστροφή στη Ν.Καρολίνα με αποτέλεσμα να σκοτωθούν περί τα 100 άτομα και να μείνουν άστεγα 10.000,

Η πρώτη ανατομία της τραγικής καταστροφής στην Ανατολική Αττική

Η φονική πυρκαγιά της 23ης Ιουλίου του 2018 στην Ανατολική Αττική, αποτελεί μια από τις τραγωδίες της ελληνικής ιστορίας των σύγχρονων καταστροφών. Πέρα από την αναζήτηση των αιτιών, υπευθύνων, αλλά και των πραγματικών περιστατικών για την πυρκαγιά, έχει ιδιαίτερη σημασία να μελετήσουμε τις απόψεις ειδικών και επιστημόνων που αποτυπώνουν από το δική τους γνωστική οπτική την τραγική καταστροφή που σκόρπισε τον θάνατο και την οδύνη. Η άποψή τους πέρα από την πρώτη ανάλυση της καταστροφής, έχει ιδιαίτερη σημασία για την προετοιμασία της επόμενης μέρας, για την ανάλυση των νέων σφοδρών κινδύνων που συνθέτουν την νέα τρωτότητα στις περιοχές μίξης δασικών και αστικών συμπλεγμάτων. Στο μικρό αυτό αφιέρωμα παρουσιάζονται μερικές τέτοιες απόψεις που διατυπώθηκαν αυτές τις τραγικές μέρες, που όμως η νηφαλιότητα και η σοβαρότητά τους δεν επέτρεψαν να γίνουν ευρέως γνωστές.Με απόλυτο σεβασμό στις ψυχές των συνανθρώπων μας που έχασαν τη ζωή τους στην φονική πυρκαγιά, με γνώμονα την κατανόηση παρόμοιων απειλών και με τη υποχρέωση κοινωνίας και πολιτείας να προετοιμαστεί με τον καλύτερο τρόπο για την αντιμετώπιση τους στο μέλλον η ΕΑΠΣ θα προσπαθεί με τις μικρές της δυνάμεις να συνεισφέρει στην σοβαρή ενημέρωση και κυρίως την ενεργοποίηση όλων των δυνάμεων για τον «εθνικό συγκλονισμό» για «πολιτική προστασία» στην πατρίδα μας.
Το e-book ελεύθερο για ανάγνωση και κατέβασμα, βρίσκεται αναρτημένο  στην ιστοσελίδα της ΕΑΠΣ στην διεύθυνση  

Περί οργανωμένης προληπτικής απομάκρυνσης, διάσωσης, διαφυγής…



H ανείπωτη τραγωδία της πρόσφατης φονικής πυρκαγιάς στην πρόσφατη πυρκαγιά στην Ανατολική Αττική, ανέδειξε σε ζήτημα αιχμής, το θεσμικό πλαίσιο των δράσεων της Πολιτικής Προστασίας αναφορικά με τις δασικές πυρκαγιές.
Για πρώτη φορά ίσως σε πανελλήνιο επίπεδο, διαβάστηκε η εγκύκλιος με τον  τίτλο «Σχέδιο Δράσεων Πολιτικής Προστασίας για την αντιμετώπιση κινδύνων λόγω δασικών πυρκαγιών» (της Γενικής Γραμματείας Πολικής Προστασίας (ΑΔΑ:ΩΞΧΦ465ΧΘ7-ΣΚΗ), η οποία βεβαίως εκδίδεται παρομοίως κάθε χρόνο, προβλέποντας τις υποχρεώσεις ενός εκάστου.
Σαφώς και στην εξέλιξη μιας τόσο σοβαρής κρίσης, δεν αναμένεις σε επικοινωνιακό επίπεδο την «επιστημονική» αποτύπωση της πραγματικότητας.Αλλωστε κάτι τέτοιο δεν γεννά πηχυαίο τίτλο.
Είναι χρήσιμη όμως έστω και τώρα η πραγματική αποτύπωση της μερικών κρίσιμων εννοιών σε μερικά  βασικά σημεία και την διατύπωση μερικών  κρίσιμων  συμπερασμάτων, όχι τόσο γιαυτά που έγιναν, αλλά κυρίως για τις κρίσεις που  πιθανόν θα έρθουν αν και συλλογικά το απευχόμαστε.
Είναι ξεκάθαρο, τόσο από την εγκύκλιο όσο και από τις αρμοδιότητες του Π.Σ. (Ν.4249/2014), ότι ο έλεγχος και η κατάσβεση των δασικών πυρκαγιών είναι αρμοδιότητα του Πυροσβεστικού Σώματος που ενεργεί σύμφωνα με τα προβλεπόμενα στον επιχειρησιακό  σχεδιασμό του.
Σε αυτό το εξαιρετικά δύσκολο έργο του Πυροσβεστικού Σώματος, η εγκύκλιος (παρ.2.3) επιτάσσει να δύναται να υποστηρίζεται και από άλλους φορείς Πολιτικής Προστασίαςδιάθεση υδροφόρων οχημάτων, μηχανημάτων κ.λ.π. τόσο από τους ΟΤΑ, όσο  και από τους υπόλοιπους φορείς πολιτικής προστασίας, λήψη μέτρων τροχαίας κίνησης από την  ΕΛ.ΑΣ.,προληπτική διακοπή ηλεκτροδότησης για την ασφάλεια του προσωπικού που επιχειρεί στην πυρόσβεση,από τον ΔΕΔΗΕ, διευκόλυνση από Λιμενικό Σώμα-ΕΛΑΚΤ για τη μεταφορά επιχειρησιακών δυνάμεων, διάθεση προσωπικού  και μέσων από το  ΓΕΕΘΑ,αποστολή ασθενοφόρων από το ΕΚΑΒ.

Η αντιμετώπιση έκτακτων αναγκών και η άμεση διαχείριση των συνεπειών, λόγω δασικών πυρκαγιών από όλους τους  εμπλεκόμενους φορείς εκτείνεται σε μια σειρά από  δράσεις,(παρ.2.4 της εγκυκλίου) στην οποία περιλαμβάνεται και η " υλοποίηση του μέτρου της οργανωμένης προληπτικής απομάκρυνσης ως μέτρου προληπτικής προστασίας των πολιτών, το οποίο δρομολογείται εγκαίρως (ενώ η καταστροφή βρίσκεται σε εξέλιξη)  υπό ορισμένες προϋποθέσεις  και περιορισμούς, η εκτίμηση των οποίων γίνεται μόνο σε τοπικό επίπεδο."
Για τη συγκεκριμένη δράση επισημαίνεται (υπ/ση12) ότι  «Η ειδοποιός διαφορά μεταξύ οργανωμένης απομάκρυνσης πολιτών και επιχειρήσεων απεγκλωβισμού και διάσωσης βασίζεται στο γεγονός ότι στη μεν πρώτη περίπτωση οι πολίτες βρίσκονται σε κίνδυνο εξ αιτίας της παραμονής τους πλησίον της περιοχής που εξελίσσεται μια δασική πυρκαγιά, ή σε κάποια απόσταση από την πορεία εξέλιξής της, ενώ στη δεύτερη περίπτωση οι πολίτες βρίσκονται σε επαφή, ή εντός του φλεγόμενου χώρου και η προσωπική τους ασφάλεια διατρέχει άμεσο και διαρκή κίνδυνο που απαιτεί την παροχή βοήθειας, το ταχύτερο δυνατόν, ώστε να μην υπάρξουν απώλειες».

Η Γενική Γραμματεία Πολιτικής Προστασίας  με ειδική  εγκύκλιο (2934/06-05-2015) προβλέπει  κατευθυντήριες οδηγίες  για την οργανωμένη προληπτική απομάκρυνση πολιτών ειδικά για λόγους προστασίας από εξελισσόμενη ή επικείμενη καταστροφή εξαιτίας δασικών πυρκαγιών.
Για το  πλαίσιο εφαρμογής της επισημαίνεται και στην εγκύκλιο (παρ.5.13) ότι η οργανωμένη προληπτική απομάκρυνση πολιτών εξετάζεται ως μέτρο προληπτικής προστασίας τους, που πρέπει να δρομολογείται εγκαίρως και κάτω υπό ορισμένες προϋποθέσεις. Επίσης καθορίζεται ότι η δράση αυτή   της  οργανωμένης  προληπτικής  απομάκρυνσης   έχει  χαρακτήρα  μη  υποχρεωτικό.

Η δράση αυτή  πραγματοποιείται μόνο όταν εξασφαλίζεται εγκαίρως η καλή οργάνωση για την ασφαλή υλοποίησή της. Σε αντίθετη περίπτωση, η δράση αυτή εύκολα μπορεί να προκαλέσει μεγαλύτερες συνέπειες - απώλειες και να μετατραπεί σε επιχείρηση διάσωσης, την ευθύνη της οποίας στο χερσαίο χώρο, έχει το Πυροσβεστικό Σώμα.

Σύμφωνα με την εγκύκλιο (παρ.5.13.1) υπεύθυνος για την εισήγηση  της οργανωμένης προληπτικής απομάκρυνσης των πολιτών στις περιπτώσεις δασικών πυρκαγιών είναι ο εκάστοτε επικεφαλής Αξιωματικός του Πυροσβεστικού Σώματος,  ενώ υπεύθυνος για την απόφαση της υλοποίησης της είναι ο Δήμαρχος, ο οποίος εκτιμά  μια σειρά από  παραμέτρους  πλαισιωμένος από τους επικεφαλείς των φορέων που εμπλέκονται.
Συμπεράσματα:
  1. Επιχειρησιακός υπεύθυνος μετά την εκδήλωση δασικής πυρκαγιάς είναι το Πυροσβεστικό Σώμα. Όλοι οι υπόλοιποι φορείς υποστηρίζουν και κατευθύνονται από αυτό. Οι  αυτόκλητες μετατροπές σε πυροσβέστες υπευθύνων που έχουν άλλο ρόλο προφανώς έχουν άλλες σκοπιμότητες και ουδεμία  ουσιαστική βοήθεια παρέχουν.  
  2. Η πυρκαγιά και μάλιστα η μεγα-πυρκαγιά τις περισσότερες φορές δεν συλλαμβάνεται, ξεφεύγει υπερπηδώντας τα συνήθη πυροσβεστικά μέσα και τις προσπάθειες των Πυροσβεστών. Μετατρέπεται σε ελάχιστο χρόνο σε  άμεση απειλή, μετατρέποντας την επιχείρηση πυρόσβεσης σε μεικτή επιχείρηση πυρόσβεσης-διάσωσης, δημιουργώντας στους πολίτες αυτόματα το αίσθημα της επιβίωσης – διαφυγής, που οδηγεί στην άτακτη εκκένωση.
  3. Το μέτρο της οργανωμένης προληπτικής απομάκρυνσης,   είναι εξαιρετικά περίπλοκο τόσο για να το εισηγηθεί κάποιος, όσο και για να το αποφασίσει, αν πραγματικά το ζητούμενο είναι η ουσιαστική του χρήση και όχι η «εκ των υστέρων νομική θωράκιση των υπευθύνων και συναρμοδίων». Η φωτιά ως τρομακτικά δυναμικό και μεταβαλλόμενο φαινόμενο είναι πολυπαραγοντική και τις περισσότερες φορές ασύμμετρα εξελισσόμενη.
Η υλοποίηση της οργανωμένης απομάκρυνσης ανάλογα με τον πληθυσμό της απειλούμενης οικιστικής ζώνης απαιτεί ένα ικανό χρόνο  για να υλοποιηθεί οργανωμένα και να προσφέρει  το ζητούμενο, την ασφάλεια.
Εκεί πλέον η μάχη των Πυροσβεστών και των υπολοίπων φορέων περνάει σε άλλη διάσταση που ξεπερνά τα εγχειρίδια  πυροσβεστικής τέχνης.
Τη στιγμή που εκείνο το τραγικό απόγευμα η πύρινη λαίλαπα περνούσε τη Λεωφόρο Μαραθώνος, ξεκινούσε μια  επιχειρησιακή απαίτηση που ξεπερνά τις δυνάμεις του μηχανισμού. Ένα τεράστιο πεδίο που απαιτούσε πυρόσβεση- διάσωση.
Η εισήγηση ή όχι του μέτρου της προληπτικής απομάκρυνσης και η λήψη ή μη, της απόφασης για την υλοποίησή της, υπό το βάρος της τραγικής κατάληξης πρέπει να αποτελέσει κορυφαίο σταθμό μελέτης και επεξεργασίας για τα δεδομένα της πολιτικής προστασίας στη χώρα μας σε όλα τα επίπεδα. Η πραγματικότητα εδώ ξεπερνά τον σχεδιασμό.
Ο λιθοβολισμός των  μαχόμενων Πυροσβεστών μπορεί να έχει την «καθαρτική του διάσταση» αλλά δεν θα συνεισφέρει τίποτα παραπάνω στην κατανόηση των παραμέτρων της τραγωδίας και κυρίως στην απάλειψη των τρωτοτήτων του περιβάλλοντός μας για την θωράκιση από τις επόμενες απειλές.
Σε κάθε περίπτωση, η κρισιμότητα των στιγμών και η μνήμη των θυμάτων, επιβάλλουν ψύχραιμη και νηφάλια αποτίμηση, γιατί όσο άδικη είναι η ατιμωρησία των υπευθύνων, άλλο τόσο άδικο είναι να πληρώσουν το τίμημα εκείνοι που δεν ευθύνονται μόνο και μόνο για την ικανοποίηση του κοινού περί δικαίου αίσθημα της κοινής γνώμης.

Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΤΗΣ 19-8-2018

θα κλαίμε πάλι πάνω σε σορούς αν συνεχίσουμε έτσι

Σε δηλώσεις του στον ΘΕΜΑ 104.6, που δημοσιεύονται στο Liberal.gr ο Πρόεδρος της ΕΑΠΣ Γιάννης Σταμούλης μεταξύ των άλλων επεσήμανε:
"την ανάγκη να αλλάξουν οι δομές του κράτους, έκρουσε το κώδωνα του κινδύνου για το ενδεχόμενο νέων καταστροφών και τόνισε πως αν δεν συγκλονιζόμαστε θα έχουμε κι άλλες.
Ειδικότερα, όπως είπε ο κ. Σταμούλης, στο Μάτι«είχε νομιμοποιηθεί αυτή η κακή πραγματικότητα. Μέχρι το τέλος του καλοκαιριού αυτός ο κίνδυνος υπάρχει και σε πολλές άλλες περιοχές, αυτή είναι η αλήθεια. Τα συμφέροντα του καθενός που έχει χτίσει σε τέτοιες περιοχές τα έχουμε αναλογιστεί; Πρέπει να ξαναδούμε το μοντέλο Πολιτικής Προστασίας. Δεν θα το χάσουμε το παιχνίδι μόνο από μια νέα φωτιά, θα το χάσουμε από έναν σεισμό... από κάτι άλλο. Τέλος Ιούλη, και εκεί που σβήναμε φωτιές, κληθήκαμε να μαζεύουμε νερά από τις πλημμύρες. Θα κλαίμε πάλι πάνω σε σορούς, αν συνεχίσουμε έτσι και δεν αλλάξουμε τις δομές μας».
Μάλιστα, όπως υπογράμμισε ο ίδιος: «Εάν μετά από τέτοιες καταστροφές δεν συγκλονιζόμαστε και δε συντονιζόμαστε για να αλλάξουμε τις δομές θα έχουμε και άλλες. Αυτό πρέπει να κρατήσουμε αυτή την ώρα".

Οι θύρες της ζωής μας


Πήγαινε κι άνοιξε την πόρτα.
Μπορεί απ’ έξω εκεί να στέκει
ένα δέντρο, ένα δάσος,
ένας κήπος,
ή μια πόλη μαγική.

Έγραφε ο Τσέχος Μίροσλαβ Χόλουμπ, τραγουδώντας για την άγουρη πεθυμιά του ανθρώπου να ξεφύγει από τους τοίχους που κλείνουν τη νιότη του, την ορμή του να κατακτήσει τους κόσμους που βλέπει και φαντάζεται. Η ασφάλεια της εστίας φαντάζει "δεσμά" που σε κρατούν πίσω, δεμένος με το σήμερα το μέτριο το χωρίς προοπτική.



Σ’ αυτές τες σκοτεινές κάμαρες, που περνώ
μέρες βαριές, επάνω κάτω τριγυρνώ
για νά ’βρω τα παράθυρα. — Όταν ανοίξει
ένα παράθυρο θα ’ναι παρηγορία. —


Η νιότη ψάχνει για το φωτεινό, το ανοικτό, το πέρασμα, να βγει στα ανοικτά της ζωής
Ο Αλεξανδρινός ταξιδευτής, ο Κ.Καβάφης, φωτογράφιζε το αίσθημα αυτό στους στίχους του.




Ανοίγουμε τις πόρτες
κλείνουμε τις πόρτες
δρασκελάμε τις πόρτες
και στο τέρμα του μοναδικού μας ταξιδιού
μήτε πολιτεία μήτε και λιμάνι...
Αν είχα δικαίωμα, δικαίωμα εκλογής
Να ξαναρχίσω ή όχι τούτο το ταξίδι τούτο το ταξίδι
Θα το ξανάρχιζα, Θα το ξανάρχιζα, Θα το ξανάρχιζα.

Κι όταν δρασκελάς την πόρτα για τον ανοικτό κόσμο ξεκινάει το ταξίδι στην πραγματικότητα. Ο γείτονας μας Ναζίμ Χικμέτ  στους στίχους του, ζωγραφίζει την διαδρομή. Με τον ίδιο τρόπο που όλοι οι μεγάλοι ποιητές καταλήγουν πως το χρώμα στην απόφαση το δίνει το ταξίδι και όχι ο προορισμός.


Άλλωστε όπως σιγοψιθύριζε ο Γιάννης Ρίτσος στο όρντινό του για το "χρέος των ποιητών":

Πολλοί στίχοι είναι σαν πόρτες –
πόρτες κλειστές σ’ ερημωμένα σπίτια
και πόρτες ανοιχτές σε ήμερες συγυρισμένες ψυχές



Μα και η απελευθέρωση της νεότητας και η ορμή του ταξιδιού ορίζονται από τα όρια της ζωής που την στιγματίζει το ¨πεπερασμένο" και το φθαρτό της ζήσης που μήτε αποφεύγεται μήτε διασκεδάζεται.
Ο ποιητής της θλίψης μας, Μίλτος Σαχτούρης σιγοτραγουδά  σπαρακτικά:

"Η πόρτα που άνοιξες με τόσο πάθος
άνοιξε στο θάνατο
και δε μπορούν να τον σκεπάσουν τρία λουλούδια
και δε μπορούν να τον ξορκίσουν
τα ζαχαρένια μάγουλα του κοριτσιού
πίσω απ’ την πόρτα
πίσω απ’ την πόρτα το κορίτσι γδύνεται στον άνεμο
τα κυπαρίσσια ψιθυρίζουνε μια προσευχή χιονιού...
...η πόρτα που άνοιξες με προσοχή
έχει άλλες χίλιες πόρτες πίσω της
πίσω από κάθε μια και μια κραυγή
πίσω από κάθε μια κι ένα στητό κορίτσι



Και  ίσως το μαγικό αντικλείδι για την θύρα τη βαριά που περιορίζει το φθαρτόν της μικρής μας ζωής να είναι Ποίηση, όπως λεξο-ιχνογραφεί  ο Κώστας Κουκουζέλης:

"Ίσως τα ποιήματα που γράφτηκαν
από τότε που υπάρχει ο κόσμος
είναι μια ατέλειωτη αρμαθιά αντικλείδια
για νʼ ανοίξουμε την πόρτα της Ποίησης."

Κλιματική αλλαγή η νέα απειλή της πολιτικής προστασίας.




Πριν σχεδόν μια δεκαετία ο Γενικός Γραμματέας του ΟΗΕ ΜΠΑΝ ΚΙ-ΜΟΥΝ, σημείωνε ότι η κλιματική αλλαγή επηρεάζει το σύνολο των προκλήσεων που αντιμετωπίζουμε. Την παγκόσμια φτώχεια και τη δημόσια υγεία. Την οικονομική ανάπτυξη. Την ασφάλεια των τροφίμων. Το καθαρό νερό. Την ενέργεια. Η κλιματική αλλαγή θα ξαναγράψει την παγκόσμια εξίσωση για την ανάπτυξη, την ειρήνη και την ευημερία στον 21ο αιώνα.
Αυτό το φαινόμενο - απειλή της πολιτικής προστασίας της πατρίδας μας, ως στελέχη του Πυροσβεστικού Σώματος, το παρακολουθούμε εκ της αρμοδιότητάς μας να παρέχουμε ασφάλεια και προστασία της ζωής και της περιουσίας των πολιτών και του Κράτους, του φυσικού περιβάλλοντος και ιδίως, του δασικού πλούτου της Χώρας από τους κινδύνους των πυρκαγιών, θεομηνιών και λοιπών καταστροφών. 
Προσωπικά το μελέτησα στην πτυχιακή μου εργασία στην Σχολή Εθνικής Ασφάλειας το 2010 και στη συνέχεια εμπλούτισα τα στοιχεία της μελέτης με τα νεότερα στοιχεία για το θέμα σε τρείς ηλεκτρονικές εκδόσεις, με τη βοήθεια της βουλευτού κ. Χ.Καφαντάρη και του γεωλόγου – περιβαλλοντολόγου Αργύρη Αργυρίου.
Το καμπανάκι του κινδύνου για την παρουσία της κλιματικής αλλαγής, για την γηραιά μας ήπειρο, κρούεται ήδη από την έκθεση του 2010 του Ευρωπαϊκού Οργανισμού Περιβάλλοντος, που επισημαίνει ότι « «υπάρχουν στοιχεία που συνηγορούν στο ότι η κλιματική αλλαγή συνεισφέρει στη συχνότητα και στην ένταση των φυσικών απειλών, υπολογίζοντας ότι αυτή η επίδραση θα ενταθεί στο μέλλον». Από την ίδια έκθεση προκύπτει ότι αν και οι ακραίες θερμοκρασίες αποτελούν μέρος της κανονικής διαχρονικής μεταβολής, η συχνότητα εμφάνισης και η έντασή τους έχουν αυξηθεί. Οι τραγικοί αριθμοί μιλούν από μόνοι τους :
Τη δωδεκαετία 1998-2009 η Ευρώπη επλήγη από 585 μεγάλης τάξεως φυσικές καταστροφές, οι οποίες προκάλεσαν το θάνατο σχεδόν 100.000 ανθρώπων ενώ συνολικά επλήγησαν πάνω 11 εκατ. άνθρωποι, ενώ το κόστος των ζημιών ξεπέρασε τα 148 δισεκατομμύρια ευρώ.
Χαρακτηριστικό ήταν ο καύσωνας του 2003, που στην κεντρική Ευρώπη προκάλεσε 70.000 νεκρούς. 
Ιδιαίτερης έντασης επίσης παρουσίασε το φαινόμενο των πυρκαγιών.
Πάνω από 70.000 πυρκαγιές ξεσπούν κάθε χρόνο στην Ευρώπη, απανθρακώνοντας πάνω από 5.000.000 στρέμματα, με το 85 % από τις εκτάσεις αυτές να είναι στη Μεσόγειο
Μόνο το 2007,στην Ελλάδα, το σύνολο των καμένων εκτάσεων ανήλθε στα 1.936.564 στρέμματα, ενώ 74 πολίτες έχασαν τη ζωή τους.
Για το φαινόμενο και τις προβλέψεις μίλησαν στο συνέδριο διακεκριμένοι επιστήμονες και ειδικοί. Αυτό που εμείς οι άνθρωποι της διαχείρισης καταστροφών στη χώρα μας, είναι να εντάσσουμε αυτές τις προβλέψεις στον σχεδιασμό μας και να παρατηρούμε αν η επιχειρησιακή στατιστική μας τις επιβεβαιώνει.

Στην Αττική με μια μικρή ματιά στους αριθμούς των τελευταίων ετών, βλέπουμε ότι αναφορικά με την θερμοκρασία :
Από το 2012 έως το 2016, ενδεικτικά, ο Γενάρης γίνεται πιο ζεστός από τους 15 φθάνει στους 20 βαθμούς Κελσίου, ο Φεβρουάριος από τους 20 φθάνει στους 23 βαθμούς Κελσίου, ο Μάης από τους 31 φθάνει στους 34 βαθμούς Κελσίου, ο Ιούνης από τους 37 φθάνει στους 40 βαθμούς Κελσίου, ο Σεπτέμβρης από τους 35 στους 40 βαθμούς Κελσίου, κατά μέσο όρο.
Χαρακτηριστικό φετινό, και όχι μόνο ότι καταγράφηκε μια πρώιμη πύρινη δραστηριότητα.
Στο διήμερο 28 και 29 Φεβρουαρίου καταγράφηκαν 34 δασικές πυρκαγιές στο νομό Ηλείας.
Τον Απρίλιο κατεγράφησαν πάνω από 1000 δασικές πυρκαγιές σε όλη την χώρα 
Το διήμερο 3 και 4 Μάη κατεγράφησαν 35 και το διήμερο 6 και 7 Μάη 25 δασικές πυρκαγιές σε όλη την Ελλάδα.

Στον αντίποδα των υψηλών θερμοκρασιών και των δασικών πυρκαγιών, αντίστοιχα η κλιματική αλλαγή κάνει αισθητή την παρουσία της ταυτόχρονα στο ύψος των βροχοπτώσεων και στον αριθμό των επιχειρήσεων παροχών βοήθειας και απαντλήσεων που πραγματοποιούν οι Πυροσβεστικές δυνάμεις.

Για την Αττική εξαιρετικό ενδιαφέρον έχει να δούμε την μεταβολή του μέσου μηνιαίου βροχομετρικού ύψους τα τελευταία χρόνια σε  ξηρούς θεωρητικά μήνες.

Για τον Μήνα Μάη βλέπουμε το 2014 να έχει 0.6 m.m και να φθάνει φέτος στο 44,6 m.m. 
Το ίδιο και για τον Ιούνιο όπου βλέπουμε το 2014 να έχει 12,3 m.m. και να φθάνει φέτος στο 88,1 m.m. 
Με αυτή την εναλλαγή του κλίματος, μεταξύ θέρους κα φθινοπώρου στην αυτή εποχή, παρατηρούμε φέτος την 10η Μαΐου, οι Π.Υ. στην Θεσσαλονίκη να δέχονται 450 κλήσεις και στις Σέρρες να δέχονται 46 κλήσεις για παροχές βοήθειας εξαιτίας των έντονων βροχοπτώσεων.

Ένα μήνα μετά στις 27 Ιουνίου οι Π.Υ. δέχονται στο νομό Μαγνησίας 70 κλήσεις, στο νομό Λάρισας δέχονται 15 κλήσεις, στο νομό Χαλκιδικής δέχονται 150 κλήσεις, στη Σιθωνία δέχονται 90 κλήσεις, στο Νομό Αττικής 83 κλήσεις για παροχές βοήθειας εξαιτίας των έντονων βροχοπτώσεων.

Την επόμενη μέρα, 28 Ιουνίου, λόγω της συνέχισης του φαινομένου, οι Π.Υ. δέχονται στο Νομό Αττικής 160 κλήσεις, στο Νομό Θεσσαλονίκης δέχονται 200 κλήσεις και στο Νομό Καβάλας, στην περιοχή της Χρυσούπολης δέχονται 120 κλήσεις για παροχές βοήθειας. Οι παροχές βοήθειας λόγω των έντονων βροχοπτώσεων θα συνεχιστούν σε όλες τις παραπάνω περιοχές και την επόμενη ημέρα στις 29 Ιουνίου.

Τελευταίο της νέας αυτής πραγματικότητας, το διήμερο 7 και 8 Ιουλίου, όπου παράλληλα με τις δεκάδες δασικές πυρκαγιές οι Π.Υ. επιχειρούν σε παροχές βοηθείας μετά από έντονες βροχοπτώσεις, όπως ο « απεγκλωβισμός και μεταφορά άνδρα, από ιρλανδική διάβαση σε ασφαλές σημείο, λόγω έντονης βροχόπτωσης στην Ε.Ο. Ηφαίστου - Κάλχα στην Κομοτηνή και τη μεταφορά τους από τις κατοικίες τους σε ασφαλές σημείο έξι ατόμων λόγω υψηλής στάθμης υδάτων, συνέπεια έντονης βροχόπτωσης, στην περιοχή Βαμβακού Φαρσάλων.


Τελικά το φαινόμενο της κλιματικής αλλαγής φαίνεται ότι είναι εδώ και αλλάζει τον χάρτη των καταστροφών.
Χώρες θεωρητικά πιο προηγμένες σε μηχανισμούς διαχείρισης καταστάσεων εκτάκτων αναγκών, όπως οι ΗΠΑ και Αυστραλία, ζουν καταστροφικές δασικές πυρκαγιές.
Η πυροσβεστική επιστήμη μελετά τον όρο «Μεγαπυρκαγιά» για να περιγράψει την σφοδρότητα ορισμένων ακραίων γεγονότων δασικών πυρκαγιών. 
Ο συνδυασμός των υψηλότερων θερμοκρασιών και της μείωσης της μέσης βροχόπτωσης, αυξάνει το κίνδυνο εμφάνισης ξηρασίας και κυμάτων καύσωνα. 
Ταυτόχρονα με την λειψυδρία και το φαινόμενο της ερημοποίησης, αυξάνεται ο κίνδυνος και για πλημμύρες. 
Η αναμενόμενη μεγαλύτερη ένταση των βροχοπτώσεων και πλημμυρικών φαινομένων, ακόμη και για περιοχές στις οποίες θα υπάρξει μείωση της μέσης βροχόπτωσης, δημιουργεί εκρηκτικό μείγμα καθότι συνδυάζεται και με άλλους παράγοντες, όπως η αστικοποίηση και οι αλλαγές στην κάλυψη από βλάστηση.
Πριν λίγους μήνες, με την παρουσία και της Περιφερειάρχη Αττικής κ. Ρένας Δούρου, εδώ στην Αθήνα με τους συναδέλφους Αξιωματικούς από τα Πυροσβεστικά Σώματα της Ε.Ε. ανταλλάξαμε απόψεις για τις σύγχρονες απειλές της πολιτικής προστασίας στις μεγάλες ευρωπαϊκές πρωτεύουσες.

Κοινή ήταν η διαπίστωση της ανάγκης να ενισχυθεί ο μηχανισμός πυρόσβεσης διάσωσης σε συνδυασμό με μια διαρκή εκτίμηση των απειλών και επαναξιολόγηση και δοκιμασία των επιχειρησιακών σχεδίων και μέσων.

Η βελτίωση της αποτελεσματικότητας των πάσης φύσεως πυροσβεστικών και διασωστικών επεμβάσεων υποστηρίζει την επιδιωκόμενη ανάπτυξη σε Κρίσιμους Τομείς Προτεραιότητας για τη χώρα μας, αλλά και την Ευρωπαϊκή Ένωση. Σ’ αυτή την κατεύθυνση, σημαντική υπήρξε μέχρι σήμερα η συνδρομή των Τομεακών και Περιφερειακών Επιχειρησιακών Προγραμμάτων των Κοινοτικών Πλαισίων Στήριξης, Προγραμμάτων Κοινοτικών Πρωτοβουλιών, Ταμείου Συνοχής κ.λπ.
Η κλιματική αλλαγή και τα προβλήματα που επιφέρει στον πλανήτη μας, πρέπει να έχουν πλέον δεσπόζουσα θέση στις προτεραιότητες της κρατικής μηχανής. 
Οι μεγάλες και σύνθετες συνιστώσες που συγκροτούν την κλιματική αλλαγή αντιμετωπίζονται με συγκροτημένες δράσεις εθνικής στρατηγικής, συνδεδεμένες με αντίστοιχες διεθνείς, καθότι οι καταστροφές δεν αναγνωρίζουν σύνορα. 
Κεντρικό σημείο δεν μπορεί να είναι άλλο από τη συλλογική δράση και τον συντονισμό των δράσεων των εμπλεκόμενων φορέων και υπηρεσιών, δημόσιου και ιδιωτικού τομέα. Πολίτες ενεργοί, το εθελοντικό κίνημα θα πρέπει να αποτελούν ουσιαστικό πυλώνα του διαχειριστικού συστήματος. 
Τα κέντρα λήψης των αποφάσεων πρέπει να έχουν έναν διαρκή δίαυλο επικοινωνίας με την επιστημονική κοινότητα που αναλύει το φαινόμενο και προτείνει λύσεις και η επιστημονική γνώση να γίνει η βασικότερη παράμετρος στη διαδικασία λήψης των αποφάσεων. 
Στο πλαίσιο αυτό, οι νέες τεχνολογίες προσφέρουν τεράστιες δυνατότητες και πρέπει να αξιοποιηθούν κατάλληλα σε όλα τις φάσεις διαχείρισης των κινδύνων που προκύπτουν από τη κλιματική αλλαγή. 
Ειδικά σχέδια για κάθε καταστροφή θα βοηθήσουν τις δομές πολιτικής προστασίας να δράσουν πιο συντονισμένα, ταχύτερα και αποτελεσματικότερα. 
Η πολιτική προστασία ως κεντρική κρατική μέριμνα θα πρέπει να αποκτήσει περισσότερο οριζόντιο χαρακτήρα, να συνδιαμορφώνεται από επιμέρους πολιτικές, όπως περιβαλλοντικές και αναπτυξιακές, με στόχο την συνολική διαχείριση των κινδύνων.
Κύρια κατεύθυνση των πρωτοβουλιών πρέπει να είναι η προληπτική δράση και κύριο σύνθημα να γίνει η συλλογική δουλειά με την κινητοποίηση όλων των κοινωνικών εταίρων, στοχεύοντας πάντα σε ένα περιβάλλον βιώσιμο και περισσότερο ασφαλές στο μέλλον. 
Κλείνοντας θα δανειστώ την ρήση της Περιφερειάρχης Αττικής και οικοδέσποινας του Συνεδρίου κ.Ρένας Δούρου:
“Δεν είναι καιρός για διαπιστώσεις αλλά για ενέργειες”



Η Θυσία του Αρχιπυροσβέστη Πέτρου Σπυρόπουλου




Πριν 20 χρόνια. Σε μια από τις "καθημερινές πυροσβεστικές στιγμές", σε   μια μάχη με τις αδηφάγες φλόγες, ο Πυροσβέστης Πέτρος Σπυρόπουλος, χάνει την ζωή του πάνω στο καθήκον, περνώντας στο Αθάνατο Ηρώον του Πυροσβεστικού Σώματος.
Αντιγράφουμε από την Απόφαση του Αρείου Πάγου (363 / 2006) που περιγράφει τις συνθήκες του θανάτου:
"Στις 24.04.98 ώρα 6.10 εκδηλώθηκε πυρκαγιά στο κτιριακό συγκρότημα της "SATO Α.Ε." σto Mοσχάτο.  Ο Πυροσβέστης Πέτρος Σπυρόπουλος μετέβη για κατάσβεση στην επιπλοβιομηχανία "SATO Α.Ε." στις 06.20 ως μέλος του πληρώματος του 882 υδροφόρου οχήματος. Η ένταση και η έκταση της πυρκαγιάς ήταν μεγάλη. Οι πυροσβέστες εισήλθαν εντός του κτιρίου των αποθηκών, αλλά λόγω των αντίξοων συνθηκών οπισθοχώρησαν και πρόσβαλλαν την εστία της φωτιάς με άλλους μπροστά από τις δύο μεταλλικές εισόδους της "ράμπας" φορτοεκφόρτωσης φορώντας αναπνευστικές συσκευές και κάτω από υπόστεγο λαμαρίνες. Ξαφνικά, χωρίς να υπάρχουν ανάλογες ενδείξεις κατέρρευσε προέκταση του κτιρίου της αποθήκης συμπαρασύροντας και το υπόστεγο, το οποίο στηριζόταν στο κτίσμα που κατέρρευσε. Ο Πέτρος Σπυρόπουλος  επλήγη από σιδηροδοκό που κατέρρευσε και εγκλωβίστηκε. Ο θάνατος του επήλθε ακαριαία. Πέθανε ώρα 07.00. Διακομίσθη με το ΕΚΑΒ νεκρός. Ο θάνατός του επήλθε από βαριές κακώσεις θώρακος και κοιλίας. Οι πυροσβέστες δεν ανέμεναν την κατάρρευση σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα της προέκτασης του κτιρίου της αποθήκης με το υπόστεγο, ενώ η πυρκαγιά εμαίνετο στο κυρίως κτίριο. Από την πυρκαγιά αποτεφρώθηκε το μεγαλύτερο μέρος των προϊόντων που βρισκόταν στους αποθηκευτικούς και εκθεσιακούς χώρους του συγκροτήματος, υπέστη εκτεταμένες βλάβες ο φέρων οργανισμός και το ηλεκτρομηχανολογικό δίκτυο και κατέρρευσε η προς την οδό ... πτέρυγα (κτίριο Β). Η αρχική εστία της πυρκαγιάς εντοπίστηκε στο ισόγειο εκτός από τα πέντε κτίρια του συγκροτήματος του (κτίριο Ε) το οποίο χρησιμοποιείτο ως αποθήκη προϊόντων της εταιρείας "SATO Α.Ε." και επεκτάθηκε στον 1ο όροφο του ιδίου κτιρίου, στο κτίριο Δ, στο κτίριο Β αποτελούμενο από υπόγειο, ισόγειο και 1ο όροφο και στο κτίριο Γ αποτελούμενο από υπόγειο ισόγειο 1ο και 2ο όροφο. Κατασβήστηκε τις μεσημβρινές ώρες από δυνάμεις της πυροσβεστικής υπηρεσίας Πειραιά, η οποία ειδοποιήθηκε στις 06.18 ώρα από το φύλακα του συγκροτήματος."

Δύο μέρες μετά τη θυσία του Πέτρου, στην εφημερίδα Βήμα, (26-4-1998) δημοσιεύεται   το παρακάτω άρθρο: 

Στο άρθρο περιγράφεται η θυσία:
"Η φωτιά που έχει ξεσπάσει σε αποθήκη επίπλων στο Μοσχάτο Αττικής συνεχίζει με μανία το καταστροφικό της έργο. Οι άνδρες της Πυροσβεστικής Υπηρεσίας δίνουν πραγματική μάχη με την πύρινη λαίλαπα κάνοντας ό,τι είναι ανθρωπίνως δυνατόν για να τη θέσουν «υπό έλεγχο». Στο πρώτο μέτωπο της φωτιάς βρίσκεται και ο 26χρονος Πέτρος Σπυρόπουλος, η αυταπάρνηση του οποίου προκαλεί την ανησυχία των συναδέλφων του. Μέσα σε κλάσματα δευτερολέπτου και χωρίς κανένας να καταλάβει πώς ακριβώς έγιναν όλα, ο άτυχος πυροσβέστης καταπλακώνεται από κομμάτια λαμαρίνας και μπετόν, τα οποία κατέρρευσαν από τον εξώστη της βιομηχανίας. Ο θάνατός του ήταν απλώς ζήτημα χρόνου..."
«...Μία εικόνα αξίζει όσο χίλιες λέξεις» λένε οι Κινέζοι και φαίνεται ότι έχουν απόλυτο δίκιο. Διότι με το που μπήκαμε στο προαύλιο του σταθμού Πυροσβεστικής της οδού Σαρρή η εικόνα του πρώτου ανθρώπου που συναντήσαμε επιβεβαίωνε τη συγκεκριμένη άποψη. Εμφανώς ταλαιπωρημένος από την άνιση μάχη με τη φωτιά στο Μοσχάτο, ο πυραγός Ι. Μαλαμάκης δεν έβρισκε το κουράγιο να πει ούτε μία λέξη: «Τι να πω! Και μόνο που με βλέπει κανείς καταλαβαίνει. Φεύγω τώρα, γιατί είμαι πολύ κουρασμένος. Ήμουν στη φωτιά, στο Μοσχάτο...Κάναμε ό,τι μπορούσαμε αλλά...».

 Ο Ήρωας  Πυροσβέστης Σπυρόπουλος Πέτρος, δύο χρόνια μετά με απόφαση του Αρχηγείου του Πυροσβεστικού Σώματος  προάγεται "μετά θάνατο" για ανδραγαθία στο βαθμό του Αρχιπυροσβέστη από 24-4-1998, επειδή κατά "την κατάσβεση μεγάλης πυρκαγιάς την 24-4-1998 και Ω/07.30 εξέθεσε τη ζωή του σε κίνδυνο  με αποτέλεσμα να χάσει αυτή.

Ως το ελάχιστο για τη θυσία του, στην γενέτειρα του εκλιπόντος, τη Λάρισα, δίνεται το όνομά του σε δρόμο της πόλης, ενώ το ίδιο κάνει και ο Δήμος Μοσχάτου, κοντά στο σημείο του θανάτου του.



Ο δρόμος στη Λάρισα


                                                       Ο δρόμος στο Μοσχάτο


Είκοσι χρόνια μετά, με μια κοινή πρωτοβουλία με τον Δήμο Μοσχάτου - Ταύρου, την ημέρα της θυσίας του, στον δρόμο με το όνομα του Ήρωα μας, κοντά στον τόπο θυσίας του, αποτίουμε φόρο τιμής.

Καλούμε προσκλητήριο και ο Πέτρος είναι παρών.


Η αξία των μεγάλων ασκήσεων ετοιμότητας στις επιχειρήσεις πολιτικής προστασίας


Την Παρασκευή 20 Απρίλη, στον χώρο του πρώην εργοστασίου λιπασμάτων Δραπετσώνας, στον Πειραιά,πραγματοποιήθηκε σήμερα μια  μεγάλης κλίμακα, άσκηση  αντιμετώπισης φυσικής καταστροφής – σεισμού, με την κωδική ονομασία: «ΣΕΙΣΙΧΘΩΝ 2018»,.
Μια μεγάλη άσκηση που έχοντας στα σενάρια της, μια σειρά από πυροσβεστικές-διασωστικές δράσεις, έδωσε τη δυνατότητα της εξάσκησης τόσο των πυροσβεστικών δυνάμεων, όσο και μια σειρά άλλων εμπλεκομένων φορέων.

Η άσκηση προέβλεπε τη μερική κατάρρευση του εργοστασίου με εγκλωβισμό ατόμων, συνέπεια φυσικής καταστροφής (σεισμός) και ταυτόχρονη εκδήλωση πυρκαγιάς σε χώρο του κτιρίου.

Πυροσβεστικές δυνάμεις με όλα τα μέσα από την Διοίκηση Π.Υ. Πειραιώς επενέβησαν για την κατάσβεση των πυρκαγιών και τον απεγκλωβισμό των πρώτων ατόμων.

Στη συνέχεια συνέδραμαν δυνάμεις  της 1ης ΕΜΑΚ, μαζί με διασωστικό σκύλο όπου επιχείρησαν εξειδικευμένες τεχνικές διάσωσης για να απεγκλωβίσουν τα υπόλοιπα άτομα. Στην άσκηση επίσης συμμετείχαν:


Το ΕΣΚΕ και Διεύθυνση Πληροφορικής  με την ενεργοποίηση του Κινητού Επιχειρησιακού Κέντρου.
Η Υγειονομική Υπηρεσία  με το ασθενοφόρο και με Υγειονομικό Αξιωματικό
Το Πυροσβεστικό Συνεργείο για την υποστήριξη των οχημάτων
Το πλέον σημαντικό όμως της άσκησης ήταν η συμμετοχή στο πεδίο σε πραγματικά ρεαλιστικές συνθήκες μια σειρά Υπηρεσιών που ο καθείς με το ρόλο του συνέδραμε.
Η ΕΛ.ΑΣ. τόσο με δυνάμεις τροχαίας όσο και προσωπικό τάξης
Ο ΟΑΣΠ με μηχανικούς που επέβλεψαν τη στατικότητα του κτιρίου πριν ξεκινήσουν οι διασωστικές επεμβάσεις
Το ΕΚΑΒ με ασθενοφόρο για παροχή πρώτων βοηθειών.
Η ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑ ΑΤΤΙΚΗΣ με τους επικεφαλείς της Αυτοτελούς Διεύθυνσης Πολιτικής Προστασίας
Ο Δήμος  Κερατσινίου - Περάματος με την αποστολή λεωφορείου για την απομάκρυνση του "πληθυσμού"
Εξίσου σημαντική αποτέλεσε η συμμετοχή των εθελοντών της RSF Hellas όπου "έπαιξαν" τα θύματα απεγκλωβισμού στην άσκηση.

Είχα την χαρά να έχω τον γενικότερο συντονισμό της Άσκησης που προετοίμασαν εξαιρετικοί συνάδελφοι τόσο της ΔΠΥ Πειραιά όσο και της 1ης ΕΜΑΚ.

Η προετοιμασία, η προάσκηση και η τελική άσκηση είναι πράγματι ένα εξαιρετικό εργαλείο για την προετοιμασία του γενικότερου μηχανισμού πολιτικής προστασίας.

Η άσκηση τόσο πολλών υπηρεσιών, ακόμα και η γνωριμία των ανθρώπων τους στο πεδίο είναι ικανή συνθήκη αποτελεσματικότητας  σε πραγματικά πεδία όταν απαιτηθεί.

Η κάλυψη από τα ΜΜΕ  της άσκησης, είναι τέλος επίσης ένα σημαντικό στοιχείο, αφού φέρνει σε επαφή με ευρύ κοινό την έννοια της προετοιμασίας για συμβάντα πολιτικής προστασίας.

Το βίντεο έχει λήψη από drones  της άσκησης.

. 

Το ελληνικό της Ορθοδοξίας κράτος


Λίγες ώρες μετά το Άγιο Πάσχα, το Πάσχα των Ελλήνων, δεν είναι λίγες οι φωνές, που στην ανάπαυλα της αναχάραξης των πασχαλινών εδεσμάτων,  στοχάζονται για την  σχέση του κράτους και εκκλησίας,  τις παρεμβάσεις των ιεραρχών στα κηρύγματα, την τελετή του Αγίου Φωτός κ.λ.π. επαναφέροντας την περίφημη και πολυπαιγμένη συζήτηση περί του κράτους και εκκλησίας.
Χωρίς καμία διάθεση ιδεολογικής θέσης, μέρες που είναι και ταραγμένων καιρών, απλά να παραθέσουμε μερικές πραγματικότητες για το εν λόγω ζήτημα:
Το ίδιο το  Σύνταγμα της Ελληνικής Δημοκρατίας έχει σαφή προσανατολισμό για το ζήτημα.
Αρχικά με τον πλέον ξεκάθαρο τρόπο το ανώτατο θεσμικό κείμενο της χώρας,θέτει τον  θρησκευτικό προσανατολισμό του, με την  επίκληση «της Αγίας και Ομοούσιας και Αδιαίρετης Τριάδας» τόσο στο προοίμιό του όσο και στις ορκωμοσίες που απαιτεί.
Στο άρθρο 3, ταυτόχρονα με τον ορισμό της μορφής του πολιτεύματος, αναγνωρίζει ως «επικρατούσα» στη χώρα μας τη «θρησκεία της Ανατολικής Ορθόδοξης Εκκλησίας του Χριστού».
Με το Άρθρο 33, δίνει μια ιδιαίτερη συμβολική επιταγή, ορίζοντας ότι ο ανώτατος πολιτειακός άρχοντας της χώρας,  δίνει ορθόδοξο όρκο, παρεισάγοντας, όπως σημειώνει,ο Σάββας Κονταράτος, Ομότιμος καθηγητής ΑΣΚΤ,  μια προϋπόθεση εκλογιμότητάς του πέραν των εύλογων εκείνων που ορίζονται στο Άρθρο 31. 
Εξίσου σημαντική είναι η πρόβλεψη για την  ανάπτυξη «θρησκευτικής συνείδησης», που το Άρθρο 16, περιλαμβάνει στους σκοπούς  της παρεχόμενης από το κράτος Παιδείας, ενώ η επιταγή για την  απαγόρευση του προσηλυτισμού, που προβλέπεται  στο Άρθρο 13, στην ουσιαστική της ερμηνεία, μόνο σκοπό προφανώς έχει την προστασία της επικρατούσας θρησκείας. 
Ιδιαίτερη σημασίας έχει και η άποψη της ίδιας της Εκκλησίας, όπως αυτή διατυπώθηκε στην τακτική συνεδρίαση της  4/10/2017, όπου επισημαίνεται:

"Η Εκκλησία της Ελλάδος διαλέγεται με το Κράτος, όχι με την ιδιότητα της θρησκευτικής γραφειοκρατίας του Δημοσίου, που αρύεται την ύπαρξή της από την κρατική επίνευση, αλλά ως κοινότητα Κλήρου και Λαού. Η Εκκλησία της Ελλάδος έχει θεοΐδρυτη προέλευση, όπως αναγνωρίζει και το άρθρο 1 του Καταστατικού Χάρτου Της, η δε κοσμική Της έκφανση και λειτουργία υπό την μορφή κοσμικού οργανισμού έχει το ποίμνιό Της ως λαϊκή και δημοκρατική βάση της νομιμοποιήσεώς Της. Είναι φορέας ανθρωπίνων δικαιωμάτων, που συζητεί τα θρησκευτικά του ζητήματα με την κρατική εξουσία, όπως πράττουν και οι συμπολίτες μας άλλων ετεροδόξων και ετεροθρήσκων θρησκευτικών κοινοτήτων.

Η Εκκλησία της Ελλάδος δεν μπορεί να δεχθεί οποιαδήποτε συμβολική υποβάθμιση ή θεσμική υποτίμησή Της στο πλαίσιο είτε της αναθεωρήσεως του Συντάγματος είτε τροποποιήσεως της τυπικής, κοινής νομοθεσίας. Οι παραπάνω συμβολισμοί εκφράζουν την πάγια και ιστορική σχέση του Ελληνικού Έθνους με την ορθόδοξη θρησκευτική παράδοση, που έχει πολλές προεκτάσεις πολιτισμικές, κοινωνικές, γλωσσικές και ηθικές στην ιδιοσυγκρασία του σημερινού Έλληνα, τις οποίες ακόμη ψηλαφούμε στην καθημερινότητα των κατοίκων αυτής της χώρας...

Το ελληνικό Έθνος είχε μετά τον εκχριστιανισμό του έναν ιστορικά σταθερό πυρήνα, που περιλαμβάνει και την ορθόδοξη θρησκεία. Κατά συνέπεια, η αφαίρεση των στοιχείων θρησκευτικής ταυτότητας του Έθνους από το κείμενο του Συντάγματος θα αποτελούσε προσπάθεια εισαγωγής μίας νέας «εθνολογίας», καθώς αποκόπτει το Έθνος από ένα ουσιώδες περιεχόμενο του πυρήνα της ιστορικότητάς του, της ενεργού παράδοσής του και της παρούσης συλλογικής καθημερινότητάς του. Στο πλαίσιο αυτό δεν νομίζουμε ότι οποιαδήποτε πολιτική δύναμη έχει το δικαίωμα διατύπωσης της
δικής της εκδοχής για την ιστορικότητα του Έλληνα μέσα στο Σύνταγμα ή την νομοθεσία, ούτε διαθέτει τη δημοκρατική νομιμοποίηση για να αναθεωρήσει τις ιστορικές παραμέτρους της εθνικής ταυτότητας."

Μια εξαιρετική ενδιαφέρουσα  αναφορά για την Εκκλησία στην πατρίδα μας, δίνει ο Ευαγ. Βενιζέλος, με την ιδιότητα του νομικού επιστήμονα:

"Η Εκκλησία, όχι εκκλησιολογικά τώρα, αλλά νομικά, είναι ένα συλλογικό υποκείμενο της θρησκευτικής ελευθερίας, με νομική προσωπικότητα, με κάποια νομική οντότητα σε κάθε περίπτωση. Ακόμη κι αν σε κάποια έννομη τάξη είναι μια απλή ένωση προσώπων που έχει όμως ισχυρά δικαιώματα.
Είναι μια ιστορική οντότητα, μια οντότητα συνυφασμένη με την ιστορία του Έθνους, είναι μια οντότητα της κοινωνίας των πολιτών, αλλά στο επίπεδο της έννομης τάξης πρέπει να βρούμε τί είναι και η απάντηση ότι είναι ένα νομικό πρόσωπο δημοσίου δικαίου δεν σημαίνει τίποτα γιατί δεν είναι παντού ένα νομικό πρόσωπο δημοσίου δικαίου η Ορθόδοξη Εκκλησία. Υπάρχουν άλλες έννομες τάξεις στις οποίες αναζητεί την ταυτότητά της. Μπορεί και σε χώρες όπως το Βέλγιο ή η Αυστρία ή η Γερμανία, να είναι ένα νομικό πρόσωπο δημοσίου δικαίου, αλλά σε άλλες χώρες να μην είναι. Υπήρχαν και εδώ ανοικτά ζητήματα για το τί είναι νομικά άλλες εκκλησίες, άλλα δόγματα, άλλες οντότητες θρησκευτικές που δεν είναι Ορθόδοξες. Η Ορθόδοξη Εκκλησία είναι λοιπόν εντός της εθνικής και της διεθνούς έννομης τάξης πρωτίστως συλλογικό υποκείμενο και φορέας της θρησκευτικής ελευθερίας."

Αναμφίβολα το να πεις κάτι παραπάνω ή κάτι λιγότερο σε ένα θέμα που πέρα από νομική, συνταγματική ή θεολογική του μορφή έχει να κάνει με το φρόνημα, τη σκέψη, την πίστη και το εσώψυχο του λαού μας είναι φτωχό.

Νομίζω ότι η ρήση του μεγάλου εικαστικού μας Νίκου Εγγονόπουλου λέει πολλά περισσότερα και μάλιστα συμπυκνωμένα:
«Δεν ξέρω αν είμαι Χριστιανός, Ορθόδοξος όμως είμαι οπωσδήποτε». 


Πηγές
  1. http://www.avgi.gr/article/10811/7616795/kratos-ekklesia-kai-syntagma
  2. http://www.amen.gr/article/oi-theseis-tis-ieras-synodou-gia-tin-sydagmatiki-anatheorisi-kai-tis-sxeseis-kratous-ekklisias
  3. https://www.evenizelos.gr/413-speeches/conferences-events/conferencespeech2017/5667-oi-sxeseis-kratous-kai-ekklisias-os-syntagmatika-rythmismenes-i-syntagmatiki-thesi-tou-oikoumenikoy-patriarxeiou.html
  4. .http://www.politistikomellon.eu/index.php/2015-12-20-11-21-50/giorgos-mastoridis/123-thriskeia-kai-politeia