Η υγειονομική θωράκιση απέναντι στις επιδημίες. Πόσο σοβαρά λαμβάνονται οι φωνές αγωνίας;





Στον απόηχο της συνήθης αντιπαράθεσης για τα πολύ σοβαρά ζητήματα, τέθηκε και το ζήτημα του   εντοπισμού  κρουσμάτων ελονοσίας στη χώρα μας.
Όπως γράφει η εφημερίδα ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ σύμφωνα με  τα επιδημιολογικά στοιχεία που συλλέγει το ΚΕΕΛΠΝΟ, από τις αρχές του έτους έως τα μέσα Αυγούστου είχαν δηλωθεί στο Κέντρο 65 κρούσματα ελονοσίας, εκ των οποίων τα 61 έχουν χαρακτηρισθεί εισαγόμενα – που σημαίνει ότι οι ασθενείς είχαν προσβληθεί σε χώρα του εξωτερικού. Από τα 61 εισαγόμενα κρούσματα ελονοσίας, τα 50 αφορούσαν σε μετανάστες από ενδημικές χώρες (43 από χώρες της Ινδικής χερσονήσου και επτά από χώρες της Αφρικής), και τα 11 κρούσματα αφορούσαν σε ταξιδιώτες που επέστρεψαν από ενδημική χώρα της Αφρικής. Από τα 50 κρούσματα σε μετανάστες, τα 8 καταγράφηκαν σε κέντρα φιλοξενίας προσφύγων και μεταναστών σε νησιά του Βορείου Αιγαίου.
Από την πλευρά του το  ΚΕΕΛΠΝΟ τονίζει  ότι «η εμφάνιση τέτοιων σποραδικών κρουσμάτων έχει παρατηρηθεί και στο παρελθόν και ως ένα βαθμό είναι αναμενόμενη, όπου συνδυάζεται η παρουσία των ικανών διαβιβαστών-κουνουπιών με αυξημένους πληθυσμούς ατόμων από ενδημικές χώρες».
Από τη  πλευρά του ο  Ιατρικός Σύλλογος Αθηνών  επισημάνει ότι κατά τη φετινή χρονιά υπήρξε ολιγωρία στον στρατηγικό σχεδιασμό για την υλοποίηση των προγραμμάτων καταπολέμησης των κουνουπιών παρά το γεγονός ότι το Κέντρο Έλεγχου και Πρόληψης Νοσημάτων είχε προειδοποιήσει για το αυξημένο κίνδυνο λόγω των προσφυγικών και μεταναστευτικών ροών και είχε ζητήσει να ληφθούν έκτακτα μέτρα» όπως σημειώνει ο Πρόεδρος του  Γ. Πατούλης.(πηγή:http://www.iefimerida.gr/news/284340/poy-pianoyn-doyleia-oi-1720-poy-perasan-meso-asep-sto-dimosio-1998)

Το σίγουρο πάντως είναι ότι η οργανωμένη πολιτεία, θα πρέπει να λάβει υπόψη σοβαρά το φαινόμενο θωρακίζοντας από τις επιδημιολογικές απειλές τους πολίτες.

Στο e-book, που συνέγραψα, με τίτλο"η απειλή της κλιματικής αλλαγής", έκδοσης του 2015,  μελετώντας το φαινόμενο, υπάρχει σχετική αναφορά για την επίδραση του φαινομένου και σε αυτόν τον τομέα. Σημείωνα χαρακτηριστικά:
Μια ιδιαίτερη επίσης σημαντική επίδραση των κλιματικών αλλαγών συντελείται και στην ανθρώπινη υγεία. 
Θα πρέπει βέβαια να επισημανθεί ότι τα στοιχεία δεν είναι επαρκή, μιας και δεν υπάρχουν ακόμα ολοκληρωμένες μακροχρόνιες επιδημιολογικές μελέτες και βέβαια υπάρχει και συνεισφορά άλλων παραγόντων που δεν σχετίζονται άμεσα με τη κλιματική αλλαγή, στην εμφάνιση διαφόρων ασθενειών. 
Γενικά πάντως μπορούμε να πούμε ότι η κλιματική αλλαγή επηρεάζει την εποχική εμφάνιση αλλεργιών και ενισχύει την έξαρση ασθενειών, όπως η μαλάρια και η χολέρα. 
Χαρακτηριστικότερο παράδειγμα αποτελεί τα προβλήματα αναπνευστικού που δημιουργούνται σε ανθρώπους μετά από μεγάλες πυρκαγιές, από τη μόλυνση του αέρα από τοξικά αέρια σε απόσταση ακόμα και αρκετών χιλιομέτρων από την εστία της πυρκαγιάς[1]
Σύμφωνα με την περιληπτική ανακοίνωση του διήμερου συνέδριου του Ευρωπαϊκού Κέντρου Πρόληψης και Ελέγχου των Επιδημιών (ECDC), η Eυρώπη βρίσκεται αντιμέτωπη με μια έκρηξη επιδημιών και ασθενειών, που μεταδίδονται από έντομα και τρωκτικά, εξαιτίας των κλιματικών αλλαγών, καθώς η Γηραιά Ήπειρος γίνεται όλο πιο ζεστή και υγρή. 
Επίσης ιδιαίτερη ανησυχία προκαλεί ότι 400% έχει αυξηθεί o αριθμός των κρουσμάτων εγκεφαλίτιδας σε όλες τις ενδημικές περιοχές της Eυρώπης κατά τα τελευταία 30 χρόνια, ενώ 70 χιλ. επιπλέον θανάτους ανέφεραν 12 ευρωπαϊκές χώρες μετά από το έντονο κύμα καύσωνα που χτύπησε το καλοκαίρι του 2003 ένα μεγάλο τμήμα της δυτικής Ευρώπης.[2]

[1] Intergovernmental Panel on Climate Change 2007 

[2] «Οι επιπτώσεις των κλιματικών αλλαγών στην υγεία» Τσιάκος Θεόδωρος. Ειδικός Παθολόγος, Ειδικός Τροπικής Λοιμωξιολογίας, Διδακτωρ Ιατρικης Παν/μιου Βιεννης. 10-11-2008 http://www.iatronet.gr

Οδοιπορικό στα ιερά προσκυνήματα του Κουβαρά

Επτά δασόφυτοι λόφοι των Μεσογείων, μεταξύ των ορεινών όγκων του Πανείου Όρους, της Μερέντας και του Ολύμπου Αττικής συγκροτούν τον όμορφο πευκόφυτο πνεύμονα του Κουβαρά.
Ένα μεγάλο μέρος του επέζησε  από τη μανία της πύρινης λαίλαπας και οι Πυροσβέστες, επαγγελματίες και εθελοντές  της Ανατολικής Αττικής, παλεύουν νυχθημερόν για να το κρατήσουν άπυρο και άφλεκτο.

Φρουροί του και υπερβατική του δύναμη, στέκουν διάσπαρτα ιερά προσκυνήματα υπομνήσεις συγκροτώντας ένα λατρευτικό οδοιπορικό.

Βγαίνοντας από το Μαρκόπουλο σε ένα μικρό λόφο, στον οικισμό Μπαθίστα σκαρφαλωμένος βρίσκεται ο ναός του Προφήτη Ηλία

Συνεχίζοντας την Λεωφόρο Πανοράματος για να μπεις στον κεντρικό πυρήνα του δάσους, στα αριστερά σου βλέπεις ένα μικρό παρεκκλήσι του Αγίου Νικολάου, που σου υπενθυμίζει το παραθαλάσσιο της ευρύτερης περιοχής.

Μερικά μέτρα παρακάτω, αριστερά ανηφορίζει ένας μικρός δρόμος που σε οδηγεί στη Μονή  Τα Εισόδια Θεοτόκου", Μετόχι της Ιεράς Μονής Αγίου Ιωάννη Προδρόμου του Κυνηγού.
Λίγο πριν φτάσεις στη μονή, σε υποδέχεται ένα μικρό εκκλησάκι με θαυμάσια αυλή για να ξαποστάσεις.

Συνεχίζοντας την ανηφόρα κρυμμένη σχεδόν μέσα στο δάσος βρίσκεται η Μονή της Ευαγγελίστριας.

Το μοναστήρι επιβλητικό και σιωπηλό παρά την εγκατάληψή του, σημαίνει την παρουσία του και επιβάλλει την χάρη της Παναγιάς στους επισκέπτες.
Κατηφορίζοντας πάλι προς την Λεωφόρο Πανοράματος και συνεχίζοντας  τη διαδρομή προς τον Κουβαρά, λίγο πιό κάτω, στα αριστερά σε ένα μικρό χωμάτινο δρόμο,  βρίσκεις την Ιερά Μονή Μεταμορφώσεως του Σωτήρα. Αντρική Μονή, ενεργή με αρκετούς μοναχούς.
Επιστρέφοντας στην Λ.Πανοράματος και προχωρώντας λίγο πιό κάτω, αυτή τη φορά στα δεξιά, σε ένα μικρό ανηφορικό δρομάκι βρίσκεται στο εκκλησάκι της Υπαπαντής.

Συνεχίζοντας τώρα στην Λ. Αυλακίου,στα αριστερά μας βρίσκεται η Ιερά Μονή Αγίου Αθανασίου του Κουβαρά.

Μερικά μέτρα παρακάτω, παίρνουμε την οδό Δημοκρατίας και  αρκετά πιό κάτω βρίσκουμε την διασταύρωση με την οδό Αγίου Αντωνίου, όπου συναντάμε το γραφικό εκκλησάκι του Αγίου Αντωνίου.


Ανηφορίζοντας προς το χωριό του Κουβαρά βρίσκεις το μικρό εκκλησάκι του Αγίου Ιωάννη

Μέσα στο χωριό, δεσπόζει η εκκλησία του Αγίου Δημητρίου, με τα νερά να τρέχουν δίπλα του σε μικρό καταρράκτη. 
Κατηφορίζοντας προς την Λ.Λαυρίου συναντάμε δύο μικρά ξωκλήσια τον Άγιο Στυλιανό 

και τον Άγιο Γεώργιο

Σε κοντινή απόσταση   βρίσκεται και το Μετόχι της Ι.Μ. Οσίου Γρηγορίου του Αγίου Όρους

Στην ίδια περιοχή σε ένα μικρό ύψωμα βρίσκονται δύο μοναστήρια,
Το ένα γυναικείο, είναι η Ιερά Μονή Αγίου Σωφρόνιου,

Και το άλλο αντρικό, λίγα μέτρα πιο κάτω η Ιερά Μονή Τιμίου Προδρόμου


Το τραγούδι του εμπρησμού, ενός εγκλήματος που δεν μπορεί να είναι τέλειο.



Οι Silverstein, είναι ένα καναδικό Metalcore/Hardcore μουσικό συγκρότημα. Σε ένα κομμάτι τους με τίτλο "  I Am The Arsonist " (είμαι ο Εμπρηστής), γίνονται η "τραγουδιστική"  φωνή του εμπρηστή. Μέσα από την καταιγιστική μουσική του είδους, τραγουδούν:


"Κάψε. Βενζίνη και φωτιά είναι ο τέλειος συνδυασμός.  Άναψέ το, Κάψ'το, Καίγοντας τον εθισμό μου. Θα δουν την φωτιά σου μέσα από τον σκοτεινό νυχτερινό ουρανό Ελπίζω του σπιτιού σου όταν φτάσω.Εάν υπάρχει πυρά στην μετά ζωή,Θα είμαι εκεί ξανά για να ανάψω το σπίρτο."
Ο ήρωας του  κομματιού, βγάζει το πάθος του μέσα από την αποτρόπαια πράξη του εμπρησμού, ήσυχος ότι η ικανοποίηση του θα μείνει ανεξιχνίαστη:
"Θα υποπτευτούν, αλλά ποτέ δεν θα αποδείξουν ότι ήμουν εκεί. Στη μοίρα μου, νιώθω την οργή της αδρεναλίνης."
Το τραγούδι βέβαια τελειώνει, αλλά το υπερβατικό της τέχνης δεν περιγράφει όλη την αλήθεια που επακολουθεί αυτού του   "ευαίσθητου εμπρηστή"
Το τραγούδι δεν πληροφορεί τον εμπρηστή ότι δεν υπάρχει τέλειο έγκλημα, δεν μιλάει για την ομιλούσα πυρκαγιά, που αφήνει σημάδια πίσω της, που στα χέρια του καλού πυροσβέστη ερευνητή, θα του περιγράψει σιγά σιγά το πως, πότε και τελικά ποιος είναι ο εμπρηστής.

Γράφει επίσης ποιητικά, αλλά με έναν άλλο ρυθμό, η γνωστή ερευνήτρια - δημοσιογράφος Α.Νικολούλη: "δεν υπάρχει τέλειο έγκλημα για έναν προσεκτικό και μεθοδικό ερευνητή".

Στο ίδιο πνεύμα, η δημιουργός του πρώτου ελληνικού blog, με το όνομα «Έγκλημα και Τιμωρία» Νίνα Κουλετάκη,  χαρακτηριστικά δηλώνει για το αν υπάρχει τέλειο έγκλημα: "Αν υπολογίσουμε τα ανεξιχνίαστα εγκλήματα παγκοσμίως, θα μπορούσαμε να πούμε ότι υπάρχει. Θεωρώ, βέβαια, ότι η συντριπτική τους πλειοψηφία οφείλεται σε εύνοια της τύχης για τον δολοφόνο και όχι στην ευφυΐα του".

Έτσι και ο  εμπρηστής,  μπορεί να βασιστεί για λίγο στην τύχη του, αλλά η φωτιά αγαπάει τον Πυροσβέστη περισσότερο από τον εμπρηστή.

Έγραφε πριν 66 χρόνια ο δάσκαλος μας Ηλίας Μπέτσιος: "οι τόποι  πυρκαγιάς δεν είναι πάντα βιβλία με επτά σφραγίδας, πολύ συχνά επί των καπνιζόντων λειψάνων της πυρκαγιάς πολλά είναι δυνατόν να  αναγνωστούν. "

ΝΕΟ E-BOOK. Η ΑΣΦΑΛΕΙΑ ΣΕ ΑΜΥΝΑ



Μια μικρή ανατομή για τη νέα μέρα στην Ευρώπη που βιώνει τον τρόμο και την οδύνη από τα τυφλά τρομοκρατικά κτυπήματα, μετά το τελευταίο πολύνεκρο δολοφονικό συμβάν στην Γαλλία.
Για να κατανοήσουμε το νέο περιβάλλον τρωτότητας που διαμορφώνεται συγκροτώντας νέες συνθήκες απειλών και διακινδύνευσης, τόσο στην πατρίδα, όσο και στην ευρωπαϊκή γειτονιά μας. 


Διαβάστε -κατεβάστε το ελεύθερα

http://www.eaps.gr/…/20…/07/2016-07-22-ASFALEIA-SE-AMYNA.pdf

Μόνοι μας τιμήσαμε τους νεκρούς μας ΗΡΩΕΣ

Απουσία της πολιτικής ηγεσίας μας, τιμήσαμε τους ήρωές μας στον Καρέα. Και πάντα στο μυαλό μας η ευχή να είναι οι τελευταίοι που χάνουν τη ζωή τους πάνω στο καθήκον. ΣΕ ΕΝΑ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑ ΠΟΥ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΑΠΟΥΣΑ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΗΓΕΣΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΟΥΤΕ ΕΠΙΚΊΝΔΥΝΟ ΟΥΤΕ ΑΝΘΥΓΙΕΙΝΌ

"ΟΤΑΝ ΠΕΡΑΣΕΙ Η..."ΜΠΟΡΑ" ΟΛΟΙ ΜΑΣ ΞΕΧΝΟΥΝ"!

Συνέντευξη του Προέδρου του Δ.Σ, της ΕΑΠΣ Γιάννη Σταμούλη στο Γιώργο Κοντονή στον Ραδιοφωνικό Σταθμό ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ94FM του Δήμου Ηρακλείου Αττικής



"Ετσι ξεκίνησε την κουβέντα μας σήμερα στην εκπομπή ΠΡΟΣΩΠΟ ΜΕ ΠΡΟΣΩΠΟ που μεταδίδεται κάθε Παρασκευή μία με δύο, απο τόν Ραδιοφωνικό Σταθμό ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ94FM του Δήμου Ηρακλείου Αττικής, ο πρόεδρος των Ελλήνων Αξιωματικών του Πυροσβεστικού Σώματος Πύραρχος Γιάννης Σταμούλης.
"Πως είναι δυνατόν με σχισμένα παπούτσια και κουρελιασμένα ρούχα, να αποδώσει ενας Πυροσβέστης..."! Τόνισε με παράπονο ο κ. Σταμούλης που συνέχισε γεμάτος υπερηφάνεια για τούς συναδέλφους του. 
"Παρ'ολα αυτά ΟΛΟΙ οι Πυροσβέστες τα δίνουν ΟΛΑ, τα πάντα προκειμενου να σβήσουν την φωτιά, αψηφώντας ακόμα και για την ίδια τους τήν ζωή..."!
Και πραγματικά ετσι ειναι.
Ο Γιάννης Σταμούλης εχει απόλυτα δίκιο.
Άλλωστε η στήλη, τό μνημείο που υπαρχει στό Χαλάνδρι ΔΕΝ χωράει αλλα ονόματα απο τούς "πεσόντες σε ώρα καθήκοντος" Πυροσβέστες.
Και η πολιτεία;
Τι κάνει η πολιτεία ρώτησα με αγανάκτηση τόν καλεσμένο μου, τόν πρόεδρο των Ελλήνων Αξιωματικών Γιάννη Σταμούλη.
"Μά μόλις τελειώσει η επικίνδυνη περίοδος, η "μπόρα", ΟΛΟΙ ΜΑΣ ΞΕΧΝΟΥΝ..."!!!
Αλλα, οπως μου είπε με παράπονο ο κ. Σταμούλης,
"Δεν ειναι μόνο αυτό. Ενώ έχουμε μπροστά μας μια μεγάλη κι'επικίνδυνη φωτιά και παλεύουμε με τίς φλόγες θυσιάζοντας πολλές φορές την ζωή μας, η Κυβερνηση ΔΕΝ δίνει σημασία στα εργαλεία τής δουλειά μας. 
Τα αυτοκίνητα ΔΕΝ κινούνται. Δεν υπάρχουν ανταλλακτικά για να διορθωθούν οι βλάβες! 
Τα αεροπλάνα τα περισσότερα ειναι καθηλωμένα στο έδαφος απο βλάβη και οι πιλότοι-πυροσβέστες αγωνίζονται με τόν κίνδυνο μήπως και κάποιο αεροπλάνο πάθει κάτι την ώρα που πετάει! 
Εμείς κάνουμε τόν σταυρό μας να μήν έχουμε δύο ή τρείς φωτιές μαζί γιατί τότε τα αεροπλάνα δεν θα μπορέσουν να κάνουν τίποτα..."!!!
Κι'ενω αυτά συμβαίνουν, η Κυβέρνηση ΔΕΝ δίνει καμία σημασία στούς Πυροσβέστες και ούτε τούς προσφέρει μπότες και ρούχα για τήν δουλειά τους...
Ομως οι Πυροσβέστες μας ΤΑ ΔΙΝΟΥΝ ΟΛΑ, κερδίζουν τίς μάχες με τίς φωτιές, σώζουν ζωές και περιουσίες, ΧΑΡΗ ΣΤΗΝ ΑΥΤΟΘΥΣΙΑ ΚΑΙ ΤΟ ΦΙΛΟΤΙΜΟ ΤΟΥΣ!
Και οι Ελληνες πολίτες που ΔΕΝ ΞΕΧΝΟΥΝ, τους θαυμάζουν και τούς ευχαριστούν...

Γιώργος Κοντονής http://kontonis.blogspot.gr

Το εκ προθέσεως έγκλημα του εξ αμελείας εμπρησμού

Πριν τρία χρόνια σε ένα κείμενο για τις καταστρεπτικές δασικές πυρκαγιές με τίτλο
Ο «δόλος» του εμπρησμού στη χώρα μας.  
σημείωνα:

ήμερα όμως μετά από  τόσες καταστροφές σε αυτή τη χώρα, μετά από τόση δημόσια συζήτηση, μετά από τέτοια προβολή και ενασχόληση της κοινής γνώμης με τις πυρκαγιές μπορεί να ισχύουν οι παραπάνω κατηγορίες αμελείας:

"Ποιος άραγε κάτοικος αυτής της χώρας μπορεί να μην είδε, να μην άκουσε, να μην πληροφορήθηκε για τους κινδύνους της πυρκαγιάς, για τα καταστροφικά αποτελέσματα της πυρκαγιάς.
Νομίζω πλέον ότι στο απεχθές αυτό έγκλημα του εμπρησμού, αυτή η «ενσυνείδητη αμέλεια» στην πλειονότητά της συνταυτίζεται και προσεγγίζει τον «ενδεχόμενο δόλο» καθώς νομίζω ότι στην πλειονότητά τους αυτοί οι «αμελείς εμπρηστές» γνωρίζουν ότι από την αμέλειά του μπορεί να έλθει το καταστρεπτικό «αξιόποινο αποτέλεσμα»
Γιατί αυτός που το αυγουστιάτικο μεσημέρι με τον αέρα να φυσάει στ αυτιά του, αποφασίζει είτε να κάψει τα ξερόκλαδα του, είτε να κάψει τα σκουπίδια του, είτε να κάνει υπαίθριο μπάρμπεκιου στα πεύκα, είτε να κάνει θερμές εργασίες με τροχό, κόλληση στο ύπαιθρο, η να κυκλοφορήσει με το σπινθηροβόλο όχημά του στην ύπαιθρο, γνωρίζει πλέον σοβαρά και με σιγουριά ότι από την πράξη του ενδέχεται να παραχθούν καταστροφές. Απλά «εγκληματικά»αδιαφορεί."

Δυστυχώς το έργο επαναλαμβάνεται με τραγικό τρόπο.  Από την εγκληματική αμέλεια κάποιων, ξεκινάει μια πύρινη τραγωδία που καταστρέφει τον πολύτιμο εθνικό φυσικό πλούτο, απειλεί  το κυριότερο ανθρώπινες ζωές και περιουσίες.

Όπως έγραφα και τότε μάλλον ήρθε η στιγμή να  τεθεί σε δημόσιο διάλογο το  νομοθετικό πλαίσιο που διέπει το επαχθές έγκλημα του ΕΜΠΡΗΣΜΟΥ και κυρίως αυτού που γίνεται από ΑΜΕΛΕΙΑ.

Σήμερα ο ποινικός νομοθέτης προβλέπει ότι  Αμέλεια υπάρχει όταν δεν καταβλήθηκε από το δράστη η κατ' αντικειμενική κρίση επιβαλλόμενη προσοχή, την οποία κάθε μετρίως συνετός και ευσυνείδητος άνθρωπος, οφείλει υπό τις ίδιες περιστάσεις να καταβάλλει, με βάση τους νομικούς κανόνες, τη συνήθεια που επικρατεί στις συναλλαγές, την κοινή πείρα και τη λογική, αλλά και τις δυνατότητές του, που προσδιορίζονται από τις προσωπικές του περιστάσεις και ικανότητες και κυρίως εξαιτίας της υπηρεσίας ή του επαγγέλματός του, να προβλέψει και να αποφύγει το αξιόποινο αποτέλεσμα.

Στο έγκλημα του εμπρησμού, θα πρέπει να επισημανθεί ότι κάθε μετρίως συνετός και ευσυνείδητος άνθρωπος, γνωρίζει πλέον πολύ καλά ότι εκτελώντας θερμές εργασίες στην ύπαιθρο, ή χρησιμοποιώντας γυμνή φλόγα  μεσοκαλόκαιρα, έχει τεράστιες πιθανότητες να προκαλέσει πυρκαγιά με ανυπολόγιστες και απρόβλεπτες συνέπειες. Με άλλα λόγια  γνωρίζει ένας άνθρωπος με αυτά τα δεδομένα που περιγράφει ο νόμος ότι ενέχει ο κίνδυνος να προκαλέσει πυρκαγιά. Αυτό απομακρύνει την "αμέλεια και προσεγγίζει την πρόθεση".
 
Ο Ποινικός νομοθέτης ειδικά για τις περιπτώσεις του εξ αμελείας εμπρησμού, με ειδική ρύθμιση, θέλοντας τον εξ αμελείας εμπρηστή να μην εξαφανιστεί μετά το έγκλημά του, αλλά να συνδράμει άμεσα στην κατάσβεση, προβλέπει ότι αν ο "αμελής" δράστης" προβεί σε πλήρη καταστολή - κατάσβεση της πυρκαγιάς είτε με δικές του προσωπικές ενέργειες είτε με γρήγορη αναγγελία προς την αρμόδια αρχή, αποκτά  προσωπικό λόγο απαλλαγής από την ποινή.

Και βέβαια σοφά ο νομοθέτης έχει εισάγει την συγκεκριμένη διάταξη για να δώσει το κίνητρο στο δράστη να ενεργήσει άμεσα θεραπευτικά, παράλληλα όμως, μετά από τόσες εγκληματικές αμέλειες πρέπει να επανεξεταστεί γιατί η πραγματικότητα διαμορφώνεται διαφορετικά.

Είναι χαρακτηριστικό το παράδειγμα- ερώτημα που μου απεύθυνε καλός φίλος:

"Μεσημέρι καλοκαιριού, σε  πευκόδασος ελληνικού νησιού. Ο αέρας ισχυρότατος και η ζέστη σχεδόν ανυπόφορη. Σε αγρόκτημα εφαπτόμενο  με το πευκόδασος (μερικά πεύκα είναι και εντός του), ο ιδιοκτήτης αποφασίζει να  επισκευάσει κομμάτι της μεταλλικής περίφραξης, χρησιμοποιώντας και τροχό κοπής μετάλλων και  συσκευή ηλεκτροσυγκόλλησης. Οι δύο εκ των τεσσάρων οικείων της παρέας, σπεύδουν να τον αποτρέψουν, επισημαίνοντας του τον κίνδυνο της πυρκαγιάς. Ο  ίδιος επιμένει λέγοντας  ότι γνωρίζει καλά τον χειρισμό των συσκευών, ότι κοντά στο σημείο  της εργασίας θα έχει το λάστιχο του ποτίσματος και ότι γνωρίζει από κατάσβεση, γιατί όταν υπηρετούσε τη στρατιωτική θητεία του (προ 35 ετών) είχε κάνει υπηρεσίες στο άγημα πυρκαγιάς. Ο ιδιοκτήτης ξεκινάει τις εργασίες του  χρησιμοποιώντας τον τροχό κοπής και στα πρώτα λεπτά εργασίας, προκαλεί πυρκαγιά στα ξερά χόρτα του αγροκτήματος, η οποία άμεσα  φεύγει από το αγρόκτημα και περνάει στο δάσος. Ο ιδιοκτήτης  σε κατάσταση πανικού, και ξεχνώντας την στρατιωτική πυροσβεστική του εμπειρία, τρέχοντας εγκαταλείπει το σημείο πηγαίνοντας προς το σπίτι του αγροκτήματος για να ειδοποιήσει τηλεφωνικά την Πυροσβεστική.
Η φωτιά μπαίνει στο δάσος καίγοντας δη τα πρώτα πεύκα. Ευτυχώς κοντά στο σημείο υπάρχει πυροσβεστικό όχημα που περιπολεί που σπεύδει και ελέγχει το συμβάν."

Ο καλός μου φίλος κατέληξε άραγε ρωτώντας "είναι αυτό εμπρησμός από αμέλεια που μάλιστα θα πρέπει να τύχει και του ευεργετήματος της απαλλαγής από την ποινή.

ΑΠΟΡΙΑ ΨΑΛΤΟΥ ΒΗΞ

Θα ολοκληρώσω με αυτό που έκλεινα το αντίστοιχο κείμενο προ τριετίας:
Η ελληνική κοινωνία  πρέπει να  αποδεκτεί ότι  οι εμπρηστές  είναι  «κακούργοι» όπως έλεγε ο εκλεκτός  συνάδελφος Ηλίας Μπέτσιος το 1960, ο οποίος χαρακτηριστικά σημείωνε:
«Ο άνθρωπος του λαού δεν δύναται συχνά να εννοήση ότι ο εμπρηστής είναι εγκληματίας, επιζήμιος εις τον λαόν, ότι προς το συμφέρον της ολότητας πρέπει να τιμωρήται και ότι ουχί η ασφάλεια, αλλά η ολότης πληρώνει την ζημίαν»



Ο συμπτωματικός κύκλος μιας πύρινης επανάληψης

Στεφάνη 2007-2016



2007, 27 Ιουνίου, αργά το απόγευμα εκδηλώθηκε πυρκαγιά νότια της Στεφάνης, στα Δερβενοχώρια.

Η έναρξη της πυρκαγιάς αποτέλεσε την αρχή μιας πύρινης λαίλαπας, που παρά τις υπεράνθρωπες προσπάθειες των πυροσβεστικών, έφθασε στον κεντρικό πυρήνα της Πάρνηθας κατακαίγοντας το αττικό μέρος του.

Το αμέσως προηγούμενο διάστημα είχαν προηγηθεί εκατοντάδες πυρκαγιές σε όλη την χώρα ενώ μερικές από αυτές είχαν σημειωθεί σε κοντινά σημεία με τη Στεφάνη. (Καραούλι Αττικής, κοντά στην Οινόη).

Παράλληλα από τις αρχές Ιουνίου στην ευρύτερη περιοχή της Αττικής είχαν σημειωθεί εμπρηστικές επιθέσεις σε πάνω από 40 αυτοκίνητα, και σε τραπεζικά υποκαταστήματα. 

Παράλληλα στις 25 Ιουνίου δημοσιεύεται σε απογευματινή εφημερίδα, ανάληψη ευθύνης για σειρά εμπρησμών όπου χαρακτηριστικά αναφέρεται: «Θα συνεχίσουμε να χτυπάμε σε κάθε γωνιά της Μητρόπολης όσο βασανίζονται οι σύντροφοί μας και οποιοσδήποτε άλλος από τον στρατό του Πολύδωρα. Όσο υπάρχουν φυλακές, στρατός, τράπεζες, υπουργεία, εκμεταλλευτές και εκμεταλλευόμενοι θα συνεχίσουμε να χτυπάμε».


Εννέα χρόνια μετά 2016, 25 Ιουνίου, αργά το απόγευμα εκδηλώνεται πυρκαγιά στην Στεφάνη, στα Δερβενοχώρια. 

Η πυρκαγιά καίει με ένταση και προς διάφορες κατευθύνσεις μέχρι όπου θεία παρέμβαση μέσω έντονης βροχόπτωσης την θέσει υπό έλεγχο 4 μέρες μετά. 

Το αμέσως προηγούμενο διάστημα είχαν προηγηθεί εκατοντάδες πυρκαγιές σε όλη την χώρα ενώ μερικές από αυτές είχαν σημειωθεί σε κοντινά σημεία με τη Στεφάνη. (Άκρες, Παλαιοχώρι Παλαιοκούνδουρα στα Μέγαρα και Καντήλι στη Νέα Πέραμο Αττικής.) 


Άλλο ένα στοιχείο της «συμπτωματικής επανάληψης» είναι ότι και φέτος προ της εκδήλωσης της πυρκαγιάς της Στεφάνης έχουν σημειωθεί μέσα στον Ιούνιο πάνω από 60 εμπρησμοί σε αυτοκίνητα, με ένα μάλιστα μέσα σε στρατόπεδο, για το οποίο, στις 28 Ιουνίου, στην σχετική προκήρυξη ανάληψης ευθύνης από το <Συμβούλιο Αναρχικής Δράσης «Γράκχος Μπαμπέφ»> μεταξύ των άλλων σημειώνεται: «ΦΩΤΙΑ ΣΤΟΥΣ ΦΥΛΑΚΕΣ ΤΩΝ ΣΥΝΟΡΩΝ - ΑΝΤΙΜΙΛΙΤΑΡΙΣΤΙΚΟ ΣΑΜΠΟΤΑΖ.ΝΤΟΠΙΟΙ ΚΑΙ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ ΜΑΖΙ, ΟΠΛΙΣΜΕΝΟΙ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤ' ΑΦΕΝΤΙΚΑ» ενώ στις 1 Ιουλίου σε νέα προκήρυξη ανάληψης ευθύνης από τον Εξεγερτικό Σύνδεσμο Θεωρίας Πράξης, για δύο ακόμα εμπρηστικές επιθέσεις σε γραφεία και ένα υποκατάστημα των ΕΛΤΑ σημειώνεται: "Ας γίνουν οι εμπρησμοί μας, η αιχμηρή λάμα που θα διατρήσει και θα καταστρέψει τα ζωτικά όργανα που καθιστούν εύρυθμη την λειτουργία της μητρόπολης και θα την κάνουν να ουρλιάξει τόσο δυνατά που οι κραυγές της θα στείλουν ένα ηχηρό σινιάλο σε όλους αιχμαλώτους συντρόφους πίσω από τα κάγκελα."


Η επανάληψη μιας πύρινης καταστροφής με διαφορά 9 ετών και με μια σειρά από επαναλαμβανόμενες συμπτώσεις. 



Ο συνδικαλιστικός αυτοματισμός στον χώρο των ενστόλων. Ασπίδα μας η ενότητα


Όταν οι  ένστολοι εργαζόμενοι, ξεκινούσαν δειλά δειλά το συνδικαλισμό στα Σώματα Ασφαλείας, πρωτοπόρο για την εποχή του, αντιμετώπισαν την κρατική εχθρότητα και την κοινωνική καχυποψία.

Στα χρόνια της ενηλικίωσης του, πάλεψαν με διώξεις, συγκρούστηκαν με εξουσίες, αλλά τελικά κατάφεραν να καθιερώσουν τον συνδικαλισμό στο χώρο, ως τον πλέον μαζικό, μαχητικό και υπεύθυνο.

Εκείνα τα δύσκολα χρόνια με τον αγώνα τους οι συνάδελφοι των Σ.Α. πάλεψαν και κατάφεραν για όλους τους εργαζόμενους στα Σ.Α. και τις Ε.Δ., να γίνουν αξιοπρεπείς οι μισθοί, να δοθούν οι μισθολογικές προαγωγές, να υπάρχει συνταξιοδοτική προστασία, να αρχίζουν να γίνονται σεβαστές οι δικαστικές αποφάσεις και στις υπηρεσίες μας.

Ο αγώνας δίνονταν για όλους τους ενστόλους, Σ.Α. και Ε.Δ. που τους ένωνε η σκληρή επικίνδυνη εργασία και το ίδιο μισθολογικό και συνταξιοδοτικό καθεστώς. 

'Όπως χαρακτηριστικά  έλεγε σε μια  σύναξη συναδέλφων, ο Επίτιμος Πρόεδρος της ΕΑΠΣ Ν.Διαμαντής : 'όταν δίναμε τη μάχη για την καθιέρωση των μισθολογικών προαγωγών, παρά τις αντιδράσεις κυρίων των ανωτάτων των Ε.Δ. στις διαπραγματεύσεις με την πολιτική ηγεσία, παλεύαμε  για την κάλυψη και των συναδέλφων στρατιωτικών, παρότι ανέβαζε υπερβολικά το κόστος, Σε κάποια στιγμή της διαπραγμάτευσης, υπουργός του οικονομικού επιτελείου, μας δίνει τη δυνατότητα να   πάρουμε  τις μισθολογικές προαγωγές μόνο εμείς των Σ.Α. και να κλείσει το ζήτημα.  Μαζευτήκαμε τότε οι Πρόεδροι ΕΛΑΣ-ΠΣ-ΛΣ και συζητώντας, είπαμε ότι δεν ήταν συναδελφικό επειδή δεν έιχαν συνδικαλισμό οι Ε.Δ. να τους αφήσουμε εκτός. Και απορρίψαμε την πρόταση επιμένοντας στην έκταση των μισθολογικών προαγωγών σε όλους τους ενστόλους Ε.Δ. και ΣΑ."

Και οι μισθολογικές προαγωγές  έγιναν πραγματικότητα, ανεβάζοντας το φτωχοκάματο όλων των ενστόλων.

Τα επόμενα χρόνια, το συνδικαλιστικό κίνημα στο χώρο των Σ.Α. ανδρώθηκε παλεύοντας για τα ζητήματα του χώρου.

Παράλληλα  είμασταν δίπλα  στις προσπάθειες που ξεκινούσαν για την συνδικαλιστική έκφραση των συναδέλφων στρατιωτικών.

Εκεί στο δημοτικό αμφιθέατρο, στη Χασιά, μαζί με τον τότε Πρόεδρο της ΠΟΑΞΙΑ, είμασταν σε μια΄από τις πρώτες συνάξεις των πρωτοπόρων του χώρου για συνδικαλιστική έκφραση και υποστηρίξαμε με όποιο τρόπο μας ζητήθηκε τα πρώτα βήματα.

 Ξεκινήσαμε να βαδίζουμε  στην ίδια όχθη στα κοινά προβλήματα και όποτε η φωνή μας και η δράση μας συντονίστηκε η κοινωνία και η εξουσία το πήρε σοβαρά υπόψη. 

Σήμερα την ώρα που κατεδαφίζεται το  πλέγμα των κατακτημένων δικαιωμάτων, που τσεκουρώνονται για άλλη μια φορά  τα ασφαλιστικά και συνταξιοδοτικά μας δικαιώματα και που ετοιμάζεται μια νέα σφαγή στο μισθολόγιο μας, περισσότερο από ποτέ, χρειάζεται η ενότητα των ενστόλων εργαζομένων.

Φωνές για ξεχωριστά μισθολόγια κλάδων,  λόγω των δήθεν πλούσιων υπουργείων, είναι απλά το μικρό νόστιμο τυράκι της παλιάς κλασικής φάκας.

Το «πλούσιο καλό ΥΠΕΘΑ» που μπορεί να εξασφαλίσει τη μη περικοπή στους «δικούς του» και οι υπόλοιποι ένστολοι με τα «δικά τους φτωχά υπουργεία» που θα τις υποστούν. 

Καλό το παραμύθι αλλά δεν έχει λύκο.

Η εξουσία ποτέ δεν χαρίζει στους εργαζόμενους, ο αγώνας τους το κερδίζει

Την ώρα που επαναδιατυπώνεται σε νόμο ο κίνδυνος για το πάγωμα των μισθών μας και που περικόπτονται οι συντάξεις των απομάχων μας….. 

Η ασπίδα μας η ενότητα.  




Ο ΘΕΟΣ ΗΜΩΝ ΠΥΡ ΚΑΤΑΝΑΛΙΣΚΩΝ

Το πυρ, η φωτιά, η πυρκαγιά έχουν σημαίνουσα θέση στα χριστιανικά κείμενα. Η φωτιά άλλοτε τιμωρητική, άλλοτε λυτρωτική σηματοδοτεί με την καταστροφική της ισχύ την κόλαση, αλλά παράλληλα μετατρέπεται σε άκτιστο φως του παραδείσου.
Λόγια από το θεόπνευστο κείμενο της Καινής Διαθήκης, που αναδεικνύουν το σημαίνον ρόλο του πυρός και τον ισχυρό συμβολισμό του. Η φωτιά στην χριστιανική λατρεία, είναι το αντικείμενο του μικρού αυτού πονήματος.
Γιάννης Σταμούλης – Πρόεδρος ΔΣ ΕΑΠΣ

διαβάστε το - κατεβάστε το 

ΘΕΛΟΥΝ ΤΟ ΚΑΛΟ ΜΑΣ ….ΑΚΡΙΒΩΣ ΓΙΑ ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΤΟΥΣ ΤΟ ΔΩΣΟΥΜΕ


Η μνημονιακή αρμοστεία και οι εγχώριοι ανταποκριτές της όλα αυτά τα κατοχικά χρόνια το πρώτο που επιμεληθήκαν είναι κυρίως να διασφαλίσουν την «παραγωγή νόμων»
Νόμους που θα διασφαλίσουν κυρίως τίποτα δεν θα στραφεί εναντίον των συμφερόντων τους.
Δημιουργούν τις συνθήκες για να καταστήσουν την πατρίδα μας ιδιοκτησία τους και οτιδήποτε που κινείται αντίθετα σε αυτή τη λογική θεωρείται «παράνομο».
Άλλωστε όπως έλεγε ο Ε.Ράουτερ « όποιος έχει την εξουσία να καθορίζει τους κανόνες του παιχνιδιού, φτιάχνει κανόνες που να του επιτρέπουν να κερδίζει»
Τείνει να αποδεκτούμε πλέον ότι το νομοθετικό έργο, πάντα υπό την επίβλεψη των δανειστών, το μετατρέπει από διαδικασία ρύθμισης των υποθέσεων του κυρίαρχου λαού σε μέθοδο στυγνής καταπίεσης και λεηλάτησης των κεκτημένων του.
Αρπακτικός πόλεμος εναντίον της πατρίδας μας και του λαού μας, σύγχρονος αλλά πόλεμος, που ο νικητής, τοκογλύφοι αγορές και κραταιοί της Ε.Ε. όσο κερδίζουν παίρνουν και περισσότερη εξουσία στον τόπο μας για να απομυζούν περισσότερα.
Ο λαός μας, έξι χρόνια τώρα, είναι αναγκασμένος να κάνει πλουσιότερους τους δανειστές και τους ξένους προστάτες του, οι οποίοι προσπαθούν να τον πείσουν ότι αυτό είναι το νόμιμο και το πρέπον κατά τις υποχρεώσεις του.
Η νέα οικονομία που θα πρέπει να φτιαχτεί στην Ελλάδα, πρέπει να είναι προσανατολισμένη στην εργασία με την μικρότερη πληρωμή και στη ζωή με τα λιγότερα δικαιώματα.
Λιτός βίος και γεμιστά για το λαό και το πλεόνασμα στα αφεντικά των θεσμών.
Σε λίγο θα κατατεθεί άλλο ένα μνημονιακό ασφαλιστικό και ένα άλλο φορολογικό.
Με την ίδια φιλοσοφία να σωθούν τα «ταμεία μας». Απλό, θα δουλεύεις μέχρι τα βαθιά σου γεράματα, όποτε έχεις δουλειά, θα έχεις τις λιγότερες αποδοχές που μπορείς, θα πληρώνεις όλο και περισσότερα για τις «κοινωνικές παροχές», ειδικά της υγείας.
«Η οριστική αποδήμηση στις αγκάλες του Υψίστου» είναι η ουσιαστική λύση για το πρόβλημα του ασφαλιστικού, όπως μας είπε χαριτολογώντας ένας από τους επικεφαλής της διοίκησής του.
Θα τους αφήσουμε να μετατρέψουν τη ζωή μας σε μια μόνιμη κόλαση επί της γης, ή θα βάλουμε στην επιθυμία μας για μια καλύτερη ζωή, την ίδια δύναμη που έχουμε για να ζούμε.
Η επιθυμία μας για το ανθρώπινο σήμερα και το καλύτερο αύριο, αν δεν έχει αγώνα και πάλη θα αφήσει χώρο στον σκοτεινό εφιάλτη τους να γίνει ζωή μας.



Για τον σχεδιασμό εκτάκτων αναγκών και την εκπαίδευση

Στις 10 Απριλίου πραγματοποιήθηκε στα Φηρά της Σαντορίνης, ημερίδα για την πυροπροστασία, τη διαχείρηση κρίσεων και τον σχεδιασμό έκτακτης ανάγκης στις επιχειρήσεις.
Στην ημερίδα,  ο Πρόεδρος της ΕΑΠΣ Γιάννης Σταμούλης, αναφέρθηκε στη σπουδαιότητα της συνεχούς εκπαίδευσης των ομάδων πυροπροστασίας και γενικότερα του προσωπικού των επιχειρήσεων στα ζητήματα πρόληψης και πρώτης απόκρισης σε έκτακτες ανάγκες, ενώ παριουσίασε και τις νομοθετικές απαιτήσεις  για το θέμα.
Η πρωτοβουλία διοργανώθηκε από τοπικούς  επαγγελματικούς φορείς της Σαντορίνης.

ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗ ΤΩΝ ΦΑΝΑΤΙΚΩΝ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΩΝ ΟΡΓΑΝΩΣΕΩΝ ΚΑΙ Η ΔΙΑΣΥΝΔΕΣΗ ΤΟΥΣ ΜΕ ΕΜΠΡΗΣΜΟΥΣ *


Δημοσιεύεται στο τεύχος 175 της Πυροσβεστικής Επιθεώρησης


Του Πυράρχου Γιάννη Σταμούλη
1.     "Forest jihad".
Το έγκλημα του εμπρησμού, ειδικά στις δασικές πυρκαγιές και ειδικά στη χώρα μας, είναι εκτός από ιδιαιτέρως απεχθές, είναι και ιδιαίτερα καταστροφικό, αφού εκτός από τις ανυπολόγιστες καταστροφές στο πολύτιμο φυσικό περιβάλλον, πλήττει και την «ταλαιπωρημένη οικονομία μας», μιας και η εκδήλωση τους ειδικά το καλοκαίρι πλήττει την τουριστική βιομηχανία μας, κεντρικό οικονομικό πυλώνα της πατρίδας μας. Η αναζήτηση των αιτιών και υπαιτίων είναι μια υπόθεση που ξεφεύγει από τα εθνικά όρια, και ενδιαφέρει πλέον την παγκόσμια κοινότητα, αφού το έγκλημα εναντίον των δασών, είναι σε παγκόσμια κλίμακα, μια σοβαρή απειλή που διασαλεύει πέρα από την κλιματική και περιβαλλοντική ισορροπία και την διεθνή ασφάλεια. Σε αυτή την διεθνή πλέον αναζήτηση, έχει ενδιαφέρον η μελέτη όλων των πλευρών και αναλύσεων για την μελέτη και αντιμετώπιση του προβλήματος. Μια από τις πρόσφατες αναλύσεις για τις δασικές πυρκαγιές, έχει συμπεριλάβει τον όρο
Μια από τις πρώτες αναλύσεις του θέματος επιχειρεί το 2008 ο  ισραηλινός Συνταγματάρχης Jonathan Fighel,  σε άρθρο του,[1]  που περιγράφει πως ριζοσπαστικές ισλαμικές οργανώσεις έχουν συμπεριλάβει τις επιθέσεις μέσω δασικών πυρκαγιών στην τακτική τους. Χαρακτηριστικά αναφέρει:
«Ήδη από το Νοέμβριο του 2007, ριζοσπαστικά ισλαμικά φόρουμ διατυπώνουν τέτοιες θεωρίες. Μια από τις ιστοσελίδες που συνδέονται με τις ιδέες της Αλ Κάιντα, που ονομάζεται “Al-Ikhlas Islamic Network” δημοσίευσε εκτενές μήνυμα, στο οποίο υποστήριξε ότι οι εμπρησμοί είναι μια αποτελεσματική μορφή δράσης, η οποία δικαιολογείται από τον ισλαμικό νόμο στο πλαίσιο του «οφθαλμόν αντί οφθαλμού» Η ανάρτηση συμβουλεύει «να θυμόμαστε το «Δάσος Τζιχάντ» κατά τους καλοκαιρινούς μήνες, σημειώνοντας ότι "οι πυρκαγιές προκαλούν οικονομική ζημία και ρύπανση».. και η ιστοσελίδα καταλήγει: «Φανταστείτε, αν μετά από όλες τις απώλειες που προκαλούνται από μια τέτοια περίπτωση, μια τζιχάντ οργάνωση, διεκδικήσει την ευθύνη για τις δασικές πυρκαγιές, το επίπεδο του φόβου που θα κυριαρχήσει στους ανθρώπους στις Ηνωμένες Πολιτείες, την Ευρώπη, τη Ρωσία και την Αυστραλία.»  
Μια άλλη παρόμοια ισλαμική ιστοσελίδα, τον Δεκέμβριο του 2007,η "Al-Jazeeratalk.net" δημοσίευσε ένα παρόμοιο μήνυμα την 27η Δεκεμβρίου 2007, [2]υπενθυμίζοντας στους υποστηρικτές της: «να μην ξεχνάμε το δάσος τζιχάντ καλοκαίρι", προσθέτοντας «αυτή είναι μια πρόσκληση προς τους μουσουλμάνους της Ευρώπης και την Αμερική, την Αυστραλία και τη Ρωσία να καίνε τα δάση». Η ανάρτηση ισχυρίζεται ότι το κάψιμο των δέντρων, ως μέθοδος πολέμου, επιτρέπεται στο Ισλάμ και παραθέτει αποσπάσματα από το Κοράνι. Τα «οφέλη» από τις πυρκαγιές, όπως περιγράφονται είναι ότι προκαλούν θύματα, χτυπούν το τουριστικό εισόδημα, δημιουργούν ελλείψεις ξυλείας τόσο για οικιακή, όσο και βιομηχανική χρήση, καθώς και σε φαρμακευτικά προϊόντα, ενώ εξουθενώνουν τις υπηρεσίες έκτακτης ανάγκης.

Το νέο δόγμα ασφάλειας - πολιτικής προστασίας στην Ευρώπη των νέων απειλών

Του Γιάννη Σταμούλη. Πυράρχου Προέδρου του Δ.Σ. της ΕΑΠΣ

Το σημερινό δολοφονικό κτύπημα στις Βρυξέλλες, συνεχόμενο στην αλυσίδα τρόμου που στοχεύει την ευρωπαϊκή ασφάλεια, διαχέει το αίσθημα φόβου στην ευρωπαϊκή οικογένεια.

Στην ουσία του, πέρα από τους τυφλούς εμπνευστές και εκτελεστές του εγκλήματος, δημιουργείται  ένα πλαίσιο γενικευμένης έντασης, θέτοντας σε κατάσταση κρίσης στο ίδιο το πολύτιμο αξιακό σύστημα της δημοκρατίας, της ελευθερίας και των πολιτικών δικαιωμάτων της Ε.Ε.

Το έγκλημα στοχεύει το κέντρο του κοινωνικοοικονομικού συστήματος της Ευρώπης, επιδιώκοντας την παράλυση του.

Μιας Ευρώπης που αδυνατεί να αποτρέψει και εν τέλει να προστατέψει τους πολίτες των κρατών της.

Τα τελευταία συνεχιζόμενα δολοφονικά κτυπήματα σε μα σειρά από ευρωπαϊκές πρωτεύουσες, Μαδρίτη, Λονδίνο, Παρίσι, Βρυξέλλες, δείχνουν πλέον ότι χρειάζεται μια προσεκτικά συντονισμένα ολοκληρωμένη προσέγγιση των κινδύνων και των απειλών που στοχεύουν την ασφάλεια της Ευρώπης.

Οι εθνικές στρατηγικές ασφαλείας πρέπει να μετεξελιχθούν σε μια κοινή ευρωπαϊκή στρατηγική ασφαλείας, που θα πρέπει να επεξεργάζεται διαρκώς και δυναμικά τις νέες απειλές και να σχεδιάζει την αντιμετώπισή τους.

Αυτό σημαίνει πρακτικά ότι  τα κράτη - μέλη της Ε.Ε. θα πρέπει να εναρμονίσουν τις εθνικές στρατηγικές ασφαλείας τους και να μάθουν να αντιδρούν και δρουν με κοινό τρόπο και πρωτόκολλα λειτουργίας και συνεργασίας.

Οι φωνές ανησυχίας εδώ και χρόνια προειδοποιούν για τις προκλήσεις που πιθανόν να στοχεύσουν την εσωτερική ασφάλεια στον ευρωπαϊκό χώρο. Ο Υποστράτηγος ε.α Δρ. Ιωάννης Παρίσης στο βιβλίο του ¨Η Ευρώπη της άμυνας" (2010) χαρακτηριστικά σημειώνει " οι κύριες προκλήσεις που μπορούν να συνιστούν λόγους ανησυχίας για την εσωτερική ασφάλεια στον ευρωπαϊκό χώρο, εντοπίζονται στους εξής τομείς: πληροφορίες και επαγρύπνηση, προστασία κρίσιμων υποδομών, ασφάλεια μεταφορών, τρομοκρατικές ενέργειες.."

Οι ασύμμετρες απειλές, οι εκτελεστές του φομενταλισμού, η τρομοκρατία και η ανεξέλεγκτη μετακίνηση πληθυσμού, φέρνουν την Ευρώπη μπροστά σε μια νέα κατάσταση ανασφάλειας.

Τα κλασικά εθνικά  δόγματα ασφαλείας αρχίζουν να αδυνατούν να εγγυώνται την διαχείριση των σύγχρονων απειλών.

Οι απειλές διατρέχουν τα σύνορα των κρατών - μελών ξεπερνώντας τους επιμέρους σχεδιασμούς.

Η πρόκληση για την συνέχιση της ζωής της Ε.Ε. θα περάσει μοιραία από το κατά πόσο θα καταφέρει να διαχειριστεί την ασφάλεια της υπό το βάρος του εκρηκτικού σήμερα.

Και το στοίχημα είναι διπλό καθώς θα πρέπει να συνδυάσει την επιτυχή ασφάλεια με το σεβασμό της ελευθερίας και των δικαιωμάτων των πολιτών της, σε συνδυασμό με τον σεβασμό και την αλληλεγγύη στους πρόσφυγες που προστρέχουν στην παραδοσιακή φιλοξενία της. 


Η ποίηση της φωτιάς

Η φωτιά ζωοδότρα, εντυπωσιακή, καταστροφική αλλά και γενεσιουργική, ενέπνευσε αλλά και εμπνέει. Μεγάλοι υπηρέτες της γραφίδας την ποιητούργησαν  αποτυπώνοντας με λέξεις την καυτή της ύπαρξη.

Το μικρό αυτό αφιέρωμα, μέρα Ποίησης, που ναι παίρνει στίχους  από έξι κορυφαίους ποιητές και μπλέκει τους στίχους τους.

Φωτιά ωραία φωτιά μη λυπηθείς τα κούτσουρα
Φωτιά ωραία φωτιά μη φτάσεις ως τη στάχτη
Φωτιά ωραία φωτιά καίγε μας
λέγε μας τη ζωή.(1)
Ο λύχνος μου στης ιερής μελέτης το τραπέζι
σαν ένα νεκροκάντηλο στα μάτια μου αχνοπαίζει
όλα πολέμια κρύα βιβλία, κοντύλια και χαρτιά.
Με καίει κακιά φωτιά.(2)
«Έλα κοντά μου δεν είμαι η φωτιά
τις φωτιές τις σβήνουν τα ποτάμια
τις πνίγουν οι νεροποντές
τις κυνηγούν οι βοριάδες (3)
«Κοιτάχτε μπήκε στη φωτιά! είπε ένας από το πλήθος.
Γυρίσαμε τα μάτια γρήγορα. Ήταν
στ’ αλήθεια αυτός που απόστρεψε το πρόσωπο, όταν του
μιλήσαμε. Και τώρα καίγεται. Μα δε φωνάζει βοήθεια.
Διστάζω. Λέω να πάω εκεί. Να τον αγγίξω με το χέρι μου.
Είμαι από τη φύση μου φτιαγμένος να παραξενεύομαι.(4)
Το πάθος – αίμα, φωτιά, φιλιά –
με ανάβει με τρεμουλιαστές φλόγες.
Αλλά εσύ δεν ξέρεις τι είναι τούτο!
 Είναι η καταιγίδα των αισθήσεών μου
που διπλώνει τον ευαίσθητο δρυμό των νεύρων μου.
Είναι η σάρκα που φωνάζει με τις διάπυρες γλώσσες της!
Είναι η πυρκαγιά! (5)
Ἡ μοίρα μας, χυμένο μολύβι, δὲν μπορεῖ ν᾿ ἀλλάξει
δὲν μπορεῖ νὰ γίνει τίποτε.
Ἔχυσαν τὸ μολύβι μέσα στὸ νερὸ κάτω ἀπὸ τ᾿ ἀστέρια κι ἂς ἀνάβουν οἱ φωτιές (6)



(1) Οδυσσέας Ελύτης

(2) Κωστής Παλαμάς

(3) Μεν.Λουντέμης

(4) Τάκης Σινόπουλος

(5) Πάμπλο Νερούντα

(6) Γιώργος Σεφέρης



Η κρίση του μεταναστευτικού –προσφυγικού, ζήτημα πολιτικής προστασίας και πολιτικής άμυνας.


Του Γιάννη Σταμούλη Προέδρου Δ.Σ. ΕΑΠΣ

Η ραγδαία αύξηση των μεταναστευτικών ροών της χώρας μας, τις τελευταίες μέρες πέρα από το αυτό καθαυτό ανθρωπιστικό του χαρακτήρα, έφερε την οργανωμένη πολιτεία μπροστά σε ένα δυσχερέστατο και δυσκολοδιαχείριστο πρόβλημα.

Σαφώς και η διαχείριση ενός τόσο τεράστιου προβλήματος ξεπερνά τις εθνικές δυνατότητες καθόσον η ουσιαστική του επίλυση επιβάλει πρωτίστως την ευρωπαϊκή και διεθνή αντιμετώπιση του προβλήματος.

Όμως η Ελληνική Πολιτεία πέρα από τις οποιοσδήποτε εξελίξεις σε αυτά τα επίπεδα έχει την υποχρέωση να διαχειριστεί με τις εθνικές της δυνάμεις σε πρώτη απόκριση, το πρόβλημα, με γνώμονα την παροχή ασφάλειας στους δικούς της πολίτες και διασφάλιση της πολιτικής προστασίας στην χώρα, από την μία και την παροχή ανθρώπινων συνθηκών διαβίωσης στους πρόσφυγες και την τήρηση της νομιμότητας με εξίσου ανθρώπινες συνθήκες στους παράτυπους μετανάστες.

Η διαμορφωθείσα κατάσταση σαφώς και δεν έχει προηγούμενο, καθότι πρόκειται για μια μεγάλη μετακίνηση πληθυσμού, που εισέρχεται στη χώρα είτε ως πρόσφυγες ή άτυποι μετανάστες, κινούνται ανεξέλεγκτα στη χώρα, χωρίς να έχουν τη δυνατότητα οργανωμένης διαμονής, στέγασης, διατροφής, περίθαλψης.

Αν στο παραπάνω προστεθεί το κλείσιμο των συνόρων, προστίθεται ο παράγοντας του αγνώστου χρόνου παραμονής τους στην χώρα.

Η περιγραφή της «κρίσης» σαφώς και δεν είναι απλή υπόθεση. Πρόκειται για χιλιάδες ανθρώπους, οι οποίοι πέρα από τον χαρακτηρισμό πρόσφυγας ή μετανάστης, είναι διαφορετικής εθνότητας, θρησκεύματος, ένας μεγάλος αριθμός είναι με οικογένειες, ένας άλλος χωρίς, ενός στο σύνολό τους βρίσκονται σε κατάσταση απόγνωσης, χωρίς να μπορούν να διαχειριστούν από τις δημόσιες αρχές με συνήθεις διαδικασίες.

Μια διαχείριση που πρέπει να συνδυάσει την εξασφάλιση βασικών αναγκών, σε προσωρινή στέγαση, διατροφή και υγειονομική κάλυψη έκτακτων αναγκών. Παράλληλα όλο αυτό το πλέγμα παροχών πρέπει να εμπεριέχει συνθήκες ασφαλείας και δημόσιας τάξης προς το σύνολο της ελληνικής κοινωνίας αλλά και να διασφαλίζει ευαίσθητα ζητήματα εθνικής άμυνας.

Η αντιμετώπιση των συνεπειών του «μεταναστευτικού κύματος» σε επίπεδο «διαχείρισης» ως συμβάν πολιτικής προστασίας δεν έχει προβλεφθεί ως σχεδιασμός και πρόβλεψη στο σχετικό παράρτημα του Γενικού Σχεδίου της Πολιτικής Προστασίας «Ξενοκράτη» (Υ.Α.1299/2003). Μια μόνο πτυχή της «ανθρωπιστικής αυτής κρίσης» προσομοιάζει με τις βλαπτικές συνέπειες από δασικές πυρκαγιές ή σεισμούς, όπου υπάρχει έκτακτη ανάγκη στέγασης και σίτισης μετά από καταστροφές ή καταρρεύσεις κτιρίων.

Αλλά και από το θεμελιώδη θεσμικό κείμενο της Πολιτικής Προστασίας στην χώρα, τον Ν.3013/2002 (άρθρο 1) φαίνεται η μη πρόβλεψη διαχείρισης της μεταναστευτικής κρίσης, καθώς αναγράφεται ότι: η πολιτική προστασία της χώρας αποβλέπει στην προστασία της ζωής, υγείας και περιουσίας των πολιτών από φυσικές, τεχνολογικές και λοιπές καταστροφές που προκαλούν καταστάσεις εκτάκτου ανάγκης, κατά τη διάρκεια ειρηνικής περιόδου. Στο πλαίσιο του ίδιου αυτού σκοπού περιλαμβάνεται η μέριμνα για τα υλικά και πολιτιστικά αγαθά, τις πλουτοπαραγωγικές πηγές και τις υποδομές της χώρας, με στόχο την ελαχιστοποίηση των συνεπειών των καταστροφών. 

Στο άρθρο 2 του ίδιου άρθρου εξειδικεύεται ότι η καταστροφή νοείται κάθε ταχείας ή βραδείας εξέλιξης φυσικό- φαινόμενο ή τεχνολογικό συμβάν στο χερσαίο, θαλάσσιο και εναέριο χώρο, το οποίο προκαλεί εκτεταμένες δυσμενείς επιπτώσεις στον άνθρωπο καθώς και στο ανθρωπογενές φυσικό περιβάλλον.

Το ίδιο βλέπουμε να επαναλαμβάνεται στην πιο πρόσφατη ρύθμιση για την αναβάθμιση της Γενικής Γραμματείας Πολιτικής Προστασίας Ν.4249/2014, όπου στο άρθρο 104, αναφέρεται ότι η Γ.Γ.Π.Π. «έχει ως αποστολή τη μελέτη, το σχεδιασμό, την οργάνωση και τον συντονισμό δράσης για την εκτίμηση κινδύνου, την πρόληψη, ετοιμότητα, ενημέρωση και αντιμετώπιση των φυσικών τεχνολογικών και λοιπών καταστροφών ή καταστάσεων έκτακτης ανάγκης, το συντονισμό των δράσεων αποκατάστασης, τον έλεγχο εφαρμογής των ανωτέρω…»

Αν τώρα αυτήν την κρίση, την θεωρήσουμε κατάσταση έκτακτης ανάγκης, τον ορισμό της θα τον αναγνώσουμε στο άρθρο 16 του Ν.2936/2001, όπου ως κατάσταση έκτακτης ανάγκης θεωρείται «κάθε αιφνίδια κατάσταση που προκαλείται από φυσικά ή άλλα γεγονότα τεχνολογικά ή πολεμικά και έχει ως αποτέλεσμα τη δημιουργία ή την απειλή δημιουργίας εκτεταμένων απωλειών, ζημιών και καταστροφών σε έμψυχο ή άψυχο δυναμικό της χώρας ή την παρακώλυση και διατάραξη της οικονομικής και κοινωνικής ζωής της χώρας»

Και ορισμός αυτός χρησιμοποιείται για να εξειδικεύσει την αντίστοιχη απαίτηση του Ν.Δ. 17/1974 (περί Π.Σ.Ε.Α.) όπου στο άρθρο 2 αναγράφεται «πολιτική κινητοποίησις νοείται η μετάπτωσις των πολιτικών δυνάμεων εκ της καταστάσεως ειρήνης εις πολεμικήν τοιαύτην ή εις κατάστασιν αντιμετωπίσεως των εκτάκτων εν ειρήνη αναγκών»

Και εφόσον η συνολική διαχείριση της κατάστασης επιδεινώνεται, σύμφωνα με το άρθρο 19 του ίδιου νόμου είναι στην ευχέρεια του κ. Πρωθυπουργού «η πολιτική κινητοποίηση γενική ή μερική εφόσον κρίνεται τούτο επιβεβλημένον προς αντιμετώπισιν εκτάκτων εν ειρήνη αναγκών.»
Βέβαια  οι περισσότερες διατάξεις του παραπάνω νόμου που αφορούν την αντιμετώπιση καταστάσεων έκτακτης ανάγκης  έχουν καταργηθεί από τον νεότερο Ν.3013/2002

Βέβαια στα παραπάνω όπως πολύ σωστά επισημαίνει μια εξαιρετική γνώστης των θεμάτων πολιτικής προστασίας στην χώρα μας η Δρ. Ασπασία Καραμάνου η διάκριση μεταξύ της ομαλότητας και της εξαίρεσης είναι ιδιαίτερα δυσχερής  και η επείγουσα και απροβλεπτη ανάγκη επιδεινώνεται και αλληλοσυγχέεται με τις καθημερινες  ανάγκες.Το προσφυγικό ποιά καταστροφή  είναι που θα προκαλούσε την κήρυξη μιας εκτακτης κατάστασης ανάγκης προκειμένουνα ληφθούν  μέτρα επαναφοράς σε κστάσταση ομαλότητας;

Επί της ουσίας η αντιμετώπιση της κρίσης εξαιτίας του μεταναστευτικού στην πατρίδα μας ξεπερνάει τις υφιστάμενες θεσμικές προβλέψεις. 

Σε κάθε περίπτωση πρέπει να υπάρχει ιδιαίτερη  προσοχή  στην ανάγνωση της της έννοιας  της εξαιρετικής περίστασης  ώστε  να μην γίνει καταχρηστική επίκλησητης έννοιαςτης έκτακτης ανάγκης.

Το προσφυγικό δεν μπορεί να χαρακτηρισθεί μονοσήμαντα π.χ. ως περιστατικό πολιτικης προστασίας  γιατί στο επόμενο βήμα θα  αγνοηθεί η απαραίτητη διασύνδεση  των εξαιρετικών  μέτρων  που λαμβάνονται για την αντιμετώπιση μιας έκτακτης  ανάγκης με το στοιχείο της προσωρινότητας και της αναλογικότητας και τα μέτρα  που θα ληφθούν θα μετατραπούν σε μόνιμα.

Παράλληλα αναδείχθηκε κάτι που επί χρόνια μελετάται στις Σχολές άμυνας και ασφάλειας στη χώρα μας, δηλ. την ανάγκη επικαιροποίησης των σχεδίων πολιτικής άμυνας-πολιτικής προστασίας και της προσπάθειας ενοποίησης των επιμέρους σχεδιασμών άμυνας-ασφάλειας-πολιτικής προστασίας.

Αυτό που άμεσα απαιτείται είναι η θεσμική πρόβλεψη της διαχείρισης των συνεπειών της μεταναστευτικής κρίσης, ώστε να προβλεφθεί ο γενικός συντονιστής – υπηρεσία και να συνταχθεί το γενικό σχέδιο διαχείρισης και οι αναγκαίοι πόροι και μέσα για την υλοποίησή του.




Η κατάσταση από ότι φαίνεται δεν έχει βραχύ χρόνο παρουσίας στη χώρα και για αυτό έστω και τώρα η ανάγκη οργάνωσης βάση σχεδίου θα θωρακίσει και την ασφάλεια και την πολιτική προστασία της χώρας, με τους αναγκαίους κανόνες ουμανισμού και ανθρωπιάς που χαρακτηρίζει τον φτωχό αλλά φιλόξενο λαό μας.

Η ντροπή του ευρωπαϊκού κεκτημένου



Βρέθηκα στην Ειδομένη, στο σύνορο με τα Σκόπια, στο σημείο 0  που δοκιμάζεται το ευρωπαϊκό κεκτημένο 2016 χρόνια μ.Χ.


Χιλιάδες ανθρώπινες ψυχές στοιβαγμένες στο σύνορο, κάτω από άθλιες συνθήκες συγκροτούν ένα ποτάμι δυστυχίας και τραγικότητας, μια ανθρωπιστική κρίση στην Ευρώπη της Ε.Ε. στην Ευρώπη του ουμανισμού και των ανθρωπίνων  δικαιωμάτων.


Στο δρόμο προς τα σύνορα, εξαθλιωμένοι άνθρωποι με κάθε μέσο οδοιπορώντας χέρι χέρι  με μικρά παιδιά, η αγκαλιά με μωρά, με ελάχιστα πράγματα μαζί τους προσπαθούν να φθάσουν στα σύνορα για να περάσουν στη γη της επαγγελίας, όπως πιστεύουν, τις χώρες της κεντρικής και βόρειας Ευρώπης.

Στο κλειστό σύνορο, το ποτάμι των ψυχών, κάνει μια αναγκαστική στάση σε αυτόν τον ανθρώπινο Γολγοθά. Μέσα  στις χαμηλές θερμοκρασίες που επικρατούν στην περιοχή, θα προσπαθήσουν με κάθε τρόπο να επιζήσουν. Σε αυτοσχέδιες σκηνές, μεγάλοι παιδιά μωρά άντρες και γυναίκες θα προσπαθήσουν να επιζήσουν.


 Θα μαζέψουν  ξύλα  για να ανάψουν φωτιά, θα μπουν σε τεράστιες ουρές για να πάρουν ένα κομμάτι ψωμί και ένα πορτοκάλι. θα στηθούν στην ουρά για να φορτίσουν το κινητό, που αποτελεί τον κρίκο επικοινωνίας τους με τους δικούς τους.


Ένα πολύχρωμο μελίσσι από ανθρώπινες ψυχές που βίωσαν τον πόλεμο και την καταστροφή, εγκατέλειψαν τη γη τους, το βιός τους μπήκαν στο επικίνδυνο ταξίδι  να φθάσουν στη χώρα μας και από εκεί προσπαθούν να περάσουν στην πολιτισμένη Ευρώπη για ένα καλύτερο μέλλον τους.


Η παρουσία των παιδιών σε αυτό το δαντικό τοπίο, δίνει το στίγμα του εφιάλτη. Αν δεν το δεις από κοντά, να καταλάβεις ότι δεν είναι κινηματογραφικό στιγμιότυπο, δεν μπορείς να νιώσεις το τραγικό.

Σαν κάτοικος του κέντρου της Αθήνας, μου είναι οικεία η συγκατοίκηση με μετανάστες, εδώ και χρόνια. Αυτό όμως που συμβαίνει αυτόν τον καιρό στην πατρίδα μας είναι τελείως διαφορετικό. Πρόκειται για την δοκιμασία του ίδιου του ευρωπαϊκού κεκτημένου.

Οι ισχυροί της Ε.Ε. που γνωρίζουν μέσω των θεσμών τους την αριθμοτακτοποίηση, την εφαρμογή μνημονίων τον σχεδιασμό των αγορών και την διευθέτηση πάσης φύσεως οικονομικών προβλημάτων, φάνηκαν ανέτοιμοι και απρόθυμοι για το πιο απλό, αλλά πολλαπλασίως σημαντικότερο την υποδοχή των τρομαγμένων ψυχών από τα σφαγεία πολέμου της Ανατολής.

Η διοικούσα ελίτ της Ε.Ε. φάνηκε ανέτοιμη να αντιμετωπίσει αυτή την εξέχουσα κρίση.

Στα κλειστά σφαλισμένα σύνορα και στα κλειστά σφαλισμένα μυαλά ακραίων στοιχείων ορισμένων ευρωπαϊκών χωρών, καταστρέφεται  η ευρωπαϊκή συνοχή και υπεροχή.

Δεν ξέρω αλλά νομίζω ότι είμαστε με τη σειρά μας  πρόσφυγες σε μια Ευρώπη που δεν έχει καμία σχέση με όσα ξέραμε και για όσα νιώθαμε πως είμαστε.