ΣΤΑΜΟΥΛΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ: Αυγούστου 2010

Ο Μικρός Ρωμηός

Το 1886 πρωτοεκδόθηκε στην Αθήνα το λαϊκό έντυπο Ο Μικρός Ρωμηός που φιλοδοξούσε να ανταγωνιστεί τον περίφημο Ρωμηό του Γ. Σουρή!
Ήταν γέννημα θρέμμα της δικομματικής αντιπαράθεσης της εποχής (Χ. Τρικούπης και Θ. Δηλιγιάννης). Τρικουπικός Ο Ρωμηός, δηλιγιαννικός Ο Μικρός Ρωμηός. Κοσμικός και κοσμοπολίτης, αρωγός της ανερχόμενης και επικρατούσας πλούσιας τάξης των ομογενών ο πρώτος, εκπρόσωπος της λαϊκής τάξης και των παραδοσιακών δομών των γηγενών ο δεύτερος.
Εκδότης της εφημερίδας Ο Παναγιώτης Θεοδοσίου,ο οποίος γεννήθηκε το 1863. Ενεγράφη στο Πολυτεχνείο Αθηνών, χωρίς όμως ποτέ να ολοκληρώσει τις σπουδές του. Ασχολήθηκε -μάλλον χωρίς επιτυχία- με το θέατρο. Αρχικά ως ηθοποιός και αργότερα σχηματίζοντας θιάσους (μπουλούκια), έγραφε και παρουσίαζε δικές του ηθογραφίες, κωμωδίες και μονόπρακτα. Θέματα που απασχολούσαν τις κωμωδίες και τη σάτιρά του ήταν οι έντονες κοινωνικές αδικίες της εποχής, η πολιτική κατάσταση, καθώς και τα γεγονότα που συντάραζαν τις γειτονιές (έρωτες, συζυγικοί καβγάδες κ.λπ.). Παρά τις κομματικές επιλογές, τα έντονα θρησκευτικά του αισθήματα και τις φιλοβασιλικές ιδέες του, δεν διστάζει να σατιρίσει -σε υπερβολικό βαθμό- την Εκκλησία, το Κράτος, ακόμη και το Παλάτι.

Το πρώτο τεύχος της εφημερίδας

Την εφημερίδα θα την εκδόσει σε ηλικία 23 ετών, σε μιά ταραγμένη από τα πολιτικά πάθη εποχή και θα τη διατηρήσει γιά τριάντα ολόκληρα χρόνια, μέχρι και το θάνατό του,ο οποίος υπήρξε το ίδιο αινιγματικός και γεμάτος πικρή σάτιρα όσο και η ζωή του. Με την υγεία του βαριά κλονισμένη από την εξορία σε νησί των Σποράδων, λόγω των αντιβενιζελικών του φρονημάτων και της εμπλοκής του στη δίνη των συγκρούσεων του Εθνικού Διχασμού (1915-1917). Ο Θεοδοσίου θα αφήσει την τελευταία του πνοή χτυπημένος από φυματίωση στο σπίτι του, στην οδό Θεσσαλονίκης 5, στις 24 Ιουλίου 1917.
Στα τέλη της δεκαετίας του 1980,ο Νίκος Σκιαδάς είναι το πρόσωπο που σκέφτηκε την αναβίωση του Μικρού Ρωμηού.Με επιμέλεια και σύστημα είχε συγκεντρώσει σημαντικό υλικό, διασώζοντας ό,τι ήταν δυνατόν. Εξάλλου, ο ίδιος είχε δομήσει μια εξαιρετικά σημαντική ιστορική, λογοτεχνική και θεατρική Βιβλιοθήκη, καθώς και πλουσιότατες συλλογές (δίσκων, ηχητικών τεκμηρίων, ιστορικών εγγράφων, φωτογραφικών αρχείων κ.ά.).
Η «εντολή» υλοποίησης της «κεφάτης» απόφασης εδόθη στον 28χρονο τότε Ελευθέριο Σκιαδά, σημερινό Αντιδήμαρχο του Δήμου Αθηναίων.
Το πρώτο φύλλο εκδόθηκε λίγους μήνες αργότερα, ταυτόχρονα με την ίδρυση του Ιστορικού Αρχείου του Μικρού Ρωμηού, το οποίο «κτίστηκε» με το πλουσιότατο υλικό που διέθετε ο Νίκος Σκιαδάς.
Ο Νίκος Σκιαδάς έφυγε πρόωρα από τη ζωή, επάνω στην ακμή της δράσης, της προσφοράς του και των πνευματικών του αναζητήσεων. Οι πολύτιμες αρχειακές συλλογές του αποτέλεσαν την πρώτη «μαγιά» για όσα σήμερα διαθέτει η ΕΑΜΕ «Ο Μικρός Ρωμηός» και μια υψηλή πνευματική παρακαταθήκη. Ίσως, θα έπρεπε η αφιερωματική αυτή έκδοση να του «ανήκει» εξολοκλήρου.

Ο σημερινός διευθυντής της εφημερίδας Ελευθέριος Σκιαδάς-Αντιδήμαρχος του Δήμου Αθηναίων

Σήμερα η εφημερίδα, της οποίας Διευθυντής εξακολουθεί να είναι ο Λευτέρης Σκιαδάς, εξακολουθεί να εκδίδεται ανελλιπώς, παρουσιάζοντας προτωγενή ιστορικά στοιχεία γιά την πόλη των Αθηνών.
Σημαντική είναι και η έρευνα και το ιδιαίτερο ενδιαφέρον του υπερδραστήριου Αντιδημάρχου, γιά τα ιστορικά πυροσβεστικά πράγματα της Αθήνας,που θα παρουσιάσω σε επόμενες αναρτήσεις.
Η δικτυακή διεύθυνση του "Μικρού Ρωμιού" είναι http://www.mikros-romios.gr

ΟΙ ΠΥΡΚΑΓΙΕΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟ ΘΕΜΑ ΤΩΝ ΠΥΡΟΣΒΕΣΤΩΝ

Οι επόμενες μέρες σύμφωνα με τις προβλέψεις, χαρακτηρίζονται από ιδιαίτερα έντονα καιρικά φαινόμενα, που αποτελούν ιδιαίτερα επιβαρυντικό παράγοντα για την ανάπτυξη πυρκαγιών. Αυτό, για τις εντεταλμένες υπηρεσίες του κράτους, σημαίνει τον κώδωνα υψηλής προετοιμασίας και ετοιμότητας. Αυτό σημαίνει ότι όλες οι επιχειρησιακές δυνάμεις πολιτικής προστασίας, με τα όποια προβλήματα και τις ελλείψεις τους (και η αλήθεια είναι ότι είναι πολλά), θα βρίσκονται έτοιμες να ριχτούν στην επώδυνη και σκληρή μάχη με τις αδηφάγες φλόγες. Ειδικά το προσωπικό του Πυροσβεστικού Σώματος, όπως πάντα θα βρεθεί στα πύρινα μέτωπα, προσπαθώντας να τιθασέψει τα θεριά της φύσης: τον άνεμο, τις υψηλές θερμοκρασίες, τον αποπνικτικό καπνό, τις δολοφονικές φλόγες.

Οι Έλληνες Πυροσβέστες με τα ελλειπή τους προστατευτικά ατομικά μέσα, ξεπερνώντας ωράρια και ανθρώπινες συνθήκες εργασίας, θα πράξουν το καθήκον τους, όπως κάθε μέρα, εδώ και τόσα χρόνια και θα προσπαθήσουν να περισώσουν ότι μπορούν από τον πολύτιμο εθνικό φυσικό πλούτο. Δυστυχώς όμως μόνο η προσφορά του Έλληνα Πυροσβέστη δεν αρκεί. Πέρα από τις υστερήσεις της Πολιτείας, η οποία ούτε και φέτος έδειξε το ουσιαστικό της ενδιαφέρον για τα ζητήματα της δασοπροστασίας από τις πυρκαγιές, δυστυχώς ούτε η ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ δείχνει να έχει ευαισθητοποιηθεί.

Μετά από τόσες καταστροφές και τόσα στρέμματα καμένων δασικών εκτάσεων:
Ανθρώπινο χέρι συμπολιτών μας αμελεί να λάβει τα απαραίτητα μέτρα πυροπροστασίας, τουλάχιστον στην αυλή του.
Ανθρώπινο χέρι συμπολιτών μας εκτελεί θερμές εργασίες στην ύπαιθρο.
Ανθρώπινο χέρι συμπολιτών μας απορρίπτει τσιγάρα, ανάβει φωτιές για να ψήσει, η να κάψει ξερόχορτα.
Ανθρώπινο χέρι συμπολιτών μας συνεχίζει με εγκληματική αμέλεια, να ανάβει πυρκαγιές σε δασικές ή αγροτοδασικές εκτάσεις.
Ανθρώπινο χέρι συμπολιτών μας συνεχίζει με εγκληματική πρόθεση, χάριν οικιστικών, οικονομικών ή άλλων ιδίων συμφερόντων να μετατρέπεται σε απεχθή εμπρηστή.
Συμπολίτες μας, δυστυχώς είναι αυτοί που δεν ενισχύουν το εθελοντικό πυροσβεστικό κίνημα, καθιστώντας τη χώρα μας την πλέον ολιγάριθμη σε εθελοντές πυροσβέστες.
Συμπολίτες μας, δυστυχώς είναι αυτοί, που όταν εκδηλώνεται πυρκαγιά, μετατρέπονται μόνο σε φωτογράφους, κινηματογραφιστές της καταστροφής.
Συμπολίτες μας, δυστυχώς είναι αυτοί που συνωθούνται με τα αυτοκίνητά τους, από απλή περιέργεια, δυσχεραίνοντας ακόμα και την προσπέλαση των οχημάτων επέμβασης.
Συμπολίτες μας, δυστυχώς είναι οι οι απλοί θεατές της πυρκαγιάς, που αρκούνται στον σχολιασμό έως και προπηλακισμό των Πυροσβεστών που σπεύδουν στη μάχη.
Όλοι, όχι, υπάρχει και ένας περιορισμένος αριθμός συμπολιτών μας, που δίνουν μαζί με του Πυροσβέστες τη μάχη, είτε ως εθελοντές, είτε ως ενεργοί πολίτες, που θα βοηθήσουν να κουβαλήσουν την μάνικα, θα προσπαθήσουν να σβήσουν με μια κλάρα, θα φέρουν ένα ποτήρι νερό στον Πυροσβέστη που σβήνει την αυλή του.
Δυστυχώς όμως η πλειοψηφία της Κοινωνίας, δεν έχει ακόμα συγκλονιστεί, πιστεύει ότι η Φωτιά είναι θέμα μόνο του Πυροσβέστη, τον οποίο και περιμένει να αναθεματίσει μόλις η καταστροφή φθάσει στην αυλή του.
Δυστυχώς οι μεγαπυρκαγιές που πλέον εκδηλώνονται, απαιτούν μεγαπροσπάθεια από το σύνολο της Κοινωνίας και φυσικά της Πολιτείας.

Μήπως οι επόμενες ημέρες είναι ευκαιρία όλοι μας να ενώσουμε τις δυνάμεις μας, ως πραγματικοί συμπολίτες, να μην έχουμε ούτε μια σπίθα ενεργά από αμέλεια ή πρόθεση.
ΜΗΠΩΣ ΟΛΟΙ ΟΙ ΣΥΜΠΟΛΙΤΕΣ ΑΥΤΟΥ ΤΟΥ ΤΟΠΟΥ ΚΑΤΑΝΟΗΣΟΥΜΕ ΟΤΙ Η ΦΩΤΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟ ΘΕΜΑ ΤΩΝ ΠΥΡΟΣΒΕΣΤΩΝ;;;

ΥΠΕΡΑΓΙΑ ΘΕΟΤΟΚΟΣ, Η ΜΕΣΙΤΕΙΑ ΤΩΝ ΑΔΥΝΑΤΩΝ

Σε κάθε δύσκολη στιγμή, στις δύσκολες περιστάσεις της ζωής μας, οι Χριστιανοί ζητάμε τη συνδρομή της Παναγίας για τις «επαγωγές των λυπηρών» και για τα νέφη των συμφορών. Ζητάμε να μας προφυλάξει η Παναγία «εξ αμετρήτων αναγκών» και «εξ εχθρών δυσμενών», δοξάζοντας το μεγαλείο της.Όταν βρισκόμαστε σε αδιέξοδο εναποθέτουμε όλες μας τις ελπίδες στη «φυσίζωο» Θεοτόκο.
Η Πάναγνος είναι η μόνη μας παρηγοριά καθώς προσφέρει τον «ποταμόν τον γλυκερόν του ελέους» κι όταν μας καλύπτει το «αλλότριον σκότος», η Μητροπάρθενος είναι το απόρθητον τείχος, όταν η ζωή μας προσεγγίζει τον Άδη, η Κόρη είναι η μόνη «ιατρός των νόσων», «ο παντελής συντριμμός του θανάτου» και ο «ποταμός της ζωής ο ανεξάντλητος».
Ανα τους αιώνες ο ελληνισμός δοξάζει και παρακαλεί, της απευθύνει το χαίρε και της ζητά να δει με καλό μάτι και του «σώματος την κάκωσιν» και «της ψυχής το άλγος».
Η Παναγιά είναι ο όρθρος όπως λέει το Άσμα των Ασμάτων. Αυτή εμφανίζεται μέσα στην νύχτα της ιστορίας, ως γλυκοχάραμα. Οι προφήτες γράφουν, έρχεται φως, και η ελπίδα υποβόσκει και η προσδοκία αγρυπνεί.
Έρχεται και αρχίζουν να γίνονται γαλακτεροί οι ορίζοντες του κόσμου. Αρχίζει να εμφανίζεται το φως, γκρίζο σκούρο ορθρινό, αλλά φως. Όλος ο όρθρος είναι προφωτική υπόσχεση φωτός. Είναι ο προάγγελος της αυγής.

Η Παναγιά – όρθρος είναι ο αστήρ ο εμφαίνων τον ήλιον, είναι η αυγή της μυστικής ημέρας, είναι η το φως αρρήτως γεννήσασα, η φωτοδόχος λαμπάδα τοις εν σκότει φανείσα, είναι η ακτίς του νοητού ηλίου, η αστραπή η τας ψυχάς καταλάμπουσα, είναι η τον πολύφωτον ανατέλουσα φωτισμόν.
Η Παναγιά είναι εκείνη «δι’ ης εγείρονται τρόπαια» τρόπαια κατά των δυνάμεων του σκότους «Χαίρε δι’ ης εχθροί καταπίπτουσι» είναι η νικήτρια του σκότους.
Η Παναγιά με τον Χριστό ανοίγει την ελπίδα της σωτηρίας. Είναι η «των απηλπισμένων μόνη ελπίς», είναι η «ετοίμη αντίληψις» δηλαδή η πρόθυμη κατανόησις. Είναι πάντων των Χριστιανών το καταφύγιο.

Η Παναγιά είναι αυτή «δι’ ης ηνοίχθη Παράδεισος» Παράδεισος σημαίνει κήπος, κήπος σημαίνει λουλούδια, λουλούδια θα πει ομορφιά. Η Παναγιά είναι το ρόδο το εύοσμον, το άνθος το αμάραντον, είναι η κορύφωση πάσης ωραιότητας. Το κάλλος της είναι ανυπέρβλητον, ο ίδιος ο Θεός ηράσθη του κάλλους της, ερωτεύθηκε την ομορφιά της. Σκορπά στους πιστούς την οσμή της του Χριστού ευωδίας, πλημμυρίζει τα σύμπαντα με το μέλι και το γάλα της χρηστότητος και της αγάπης του Θεού. Νεουργεί την κτίση, βρεφουργεί τον Κτίστην.
Η Παναγία είναι η καταλύτρα της νύχτας. Είναι «η θάλασσα η ποντίσασα Φαραώ τον νοητόν» δηλαδή τον διάβολον τον πατέρα της νύχτας της φθοράς και του θανάτου. Είναι η «κατάπτωσις των δαιμόνων και η τύραννον απάνθρωπον εκβαλλούσα της αρχής».
Η Παναγιά κρατώντας τον γιο της στην αγκαλιά της γίνεται «ηλιοστάλακτος θρόνος» θρόνος φτιαγμένος από στολές φωτός. Που ν’ αντέξει το σκοτάδι που ν’ αντισταθεί η νύχτα και ο πατέρας της νύχτας ο διάβολος. Καμιά δύναμη δεν μπορεί ν’ αντισταθεί στην Μητέρα του Θεού. Έτσι εκεί που βρίσκεται η Παναγιά δεν υπάρχει νύχτα, σκοτάδι, θάνατος και ο διάβολος αδυνατεί να δράσει μέσα στο φως. Κανένα βόλι του εχθρού δεν πλησιάζει αυτούς που είναι κοντά της.
Η Θεοτόκος είναι λαμπρότερη απ’ όλους τους αγγέλους. Λαμπρότερη από όλους τους ήλιους, γνωστούς και αγνώστους.
Είναι λαμπροτέρα «λαμπηδόνων ηλιακών».
Λαμπροτέρα των Σεραφείμ, Χερουβείμ, λαμπροτέρα από κάθε λαμπρότητα ανθρώπινη και ουράνια.
Είναι πλατυτέρα των ουρανών, έκανε το αχώρητο χωρητό, χώρεσε τον Θεό που είναι άπειρος.
Πρέπει να διαμορφώσουμε μία Θεοτόκο καρδιάς στην ύπαρξή μας. Ο Απόστολος Παύλος λέει ότι πρέπει ν’ αγωνιζόμαστε «έως ου μορφωθή εν ημίν Χριστός».
Αλλά για να μορφωθεί μέσα μας ο Χριστός, πρέπει να έχουμε και την Παναγία μέσα στην καρδιά μας.
Η Θεοτόκος καρδία είναι μία Θεοτόκος μέσα μας.

ΟΙ ΜΗΧΑΝΕΣ ΤΟΥ ΗΦΑΙΣΤΟΥ

Παρέμβαση των Φ.Παντελεάκου και Ι.Σταμούλη
Εστω και τώρα μέσα Αυγούστου, δυόμισι μήνες μετά την έναρξη της θερινής αντιπυρικής περιόδου, ξεκίνησε η υλοποίηση από το Πυροσβεστικό Σώμα του "Ηφαιστου", του συστήματος δίκυκλης εποχούμενης περιπολίας στα δάση.
Βασιζόμενο προφανώς στο αντίστοιχο σύστημα της Αστυνομίας, ήρθε να συνεισφέρει στον επιφανειακό επικοινωνιακό σχεδιασμό της Πολιτείας.
Και αυτό γιατί μένουν αναπάντητα τα παρακάτω ερωτήματα;
1.Μετά από ποιά επιχειρησιακή μελέτη και μετά από ποιά αξιολόγηση των σχεδιασμών επεβλήθη η δημιουργία της νέας αυτή εποχούμενης ομάδας(να σημειωθεί ότι και στο παρελθόν έίχε γίνει προμήθεια μηχανών για περιπολίες και εγκαταλήφθηκε);
2.Ειδικά σήμερα, που το Πυροσβεστικό Σώμα, παρουσιάζει τη μεγαλύτερη ένδεια σε προσωπικό, σε σημείο να υπάρχουν δυσχέρειες γιά την καθημερινή λειτυοργία των Υπηρεσιών,ποιά μέριμνα λήφθηκε γιά τις νέες αυτές υποχρεώσεις (πάνω από 100 άτομα)που δημιούργησε η νέα αυτή υπηρεσία;
3.Ποιά είναι η θεσμική κατοχύρωση των νέων αυτών καθηκόντων στον ΚΕΥΠΣ;
4.Ποιά είναι η θεσμική κατοχύρωση της Υπηρεσίας, να χρησιμοποιεί, συμβασιούχους συναδέλφους με ειδικότητα πρόσληψης "μάχιμου" σε οδηγούς των μηχανών, και ειδικότερα ποιά είναι η νομική κατοχύρωση της Υπηρεσίας, όταν οι συνάδελφοι αυτοί παραλαμβάνουν και εκτελούν υπηρεσία, σε διαφορετικό τόπο, από αυτόν της πρόσληψής τους;
5.Βάση ποιάς διάταξης του ΚΕΥΠΣ,ορίστηκαν Αξιωματικοί ως οδηγοί των μηχανών και με ποιά καθήκοντα;
6.Ποιά είναι τα προβλεπόμενα μέσα ατομικής προστασίας γιά τους συναδέλφους οδηγούς των μηχανών αυτών, πέρα από τα ελάχιστα του ΚΟΚ, αφού η οδήγησή τους γίνεται σε ειδικές συνθήκες;
7.Έστω και αυτά τα ελάχιστα προβλεπόμενα μέσα ατομικής προστασίας του ΚΟΚ δόθηκαν εγκαίρως και σε όλους τους οδηγούς;
Όλα αυτά τα ερωτήματα, καθώς και η προχειρότητα της σύστασης και οργάνωσης της ομάδας, δείχνει ξεκάθαρα, τον "επικοινωνιακό χαρακτήρα της πολιτικής αυτής πρωτοβουλίας"
Τα παραπάνω δεν είναι "συνήθη ανέξοδη συνδικαλιστική γκρίνια", είναι η πραγματική στεναχώρια μας, για την συνεχιζόμενη "πολιτική της προχειρότητας" με την οποία αντιμετωπίζεται το Πυροσβεστικό Σώμα, από τους διαχειριστές της "Πολιτικής" της χώρας μας.
Ευχόμαστε τουλάχιστον η Φυσική Ηγεσία, να σπεύσει να βγάλει τα κάστανά που βάλαν άλλοι στη φωτιά, και να θωρακίσει τόσο θεσμικά όσο και πραγματικά του συναδέλφους που εμπλέκονται με τη νέα ομάδα.
Να ευχηθούμε επίσης η Μεγαλόχαρη που σε λίγες μερες εορτάζει να απλώσει την προστασία της και στη νέα αυτή επιχειρησιακή δραστηριότητα του Π.Σ.

Τέλος γιά την ιστορία, να αναφέρουμε ότι ο θεός ΗΦΑΙΣΤΟΣ, από τον οποίο δανείστηκε το όνομά της η νέα αυτή ομάδα,στη μυθολογία ήταν ο θεός της φωτιάς και της μεταλλουργίας, γιος του Δία και της Ήρας, αν και σύμφωνα με τον Ησίοδο, θεωρείται ως τέκνο μόνο της Ήρας, που γεννήθηκε με παρθενογένεση, χωρίς τη συμμετοχή πατέρα.Γεννήθηκε άσχημος και παραμορφωμένος, τόσο που η ίδια η μητέρα του, η Ήρα, τον πέταξε από τον Όλυμπο από τη ντροπή της. Ο θεός-βρέφος έπεσε στη θάλασσα, όπου τον περισυνέλεξαν η Θέτις και η Ευρυνόμη, οι οποίες τον ανέθρεψαν για εννέα χρόνια.
Πηγή:http://el.wikipedia.org