Ο ΧΡΟΝΟΣ ΠΟΥ ΜΑΣ ΑΞΙΖΕΙ

Συνήθως ο επίλογος ενός έργου είναι ο πιό σημαντικός, επικεντρώνει και ανακεφαλειώνει τα καλύτερα του σημεία και με ωριμότητα το αποτυπώνει στο ιστορικό πλέον γίγνεσθάι.
Η παγκόσμια ανθωπότητα έκανε και φέτος δυστυχώς το ίδιο. Την ώρα που ετοιμαζόμαστε να εορτάσουμε την Πρωτοχρονιά και να ανταλλάξουμε χιλιάδες ευχές γιά ειρήνη, αγάπη δημιουργία κ.λ.π. η συλλογική μας δράση αποτυπώνεται στη στενή λωρίδα γης στην Γάζα...

Η εικόνα αποτυπώνει με τον καλύτερο τρόπο τον χειρότερο εαυτό μας...
Ο καινούριος χρόνος μάλλον βρίσκεται στην αγκαλιά του άντρα που απεικονίζεται σε αυτό το μνημείο της σύγχρονης ανθρώπινης δημιουργίας.

Η ΠΙΟ ΔΥΣΚΟΛΗ ΦΩΤΙΑ

Τα γεγονότα των τελευταίων ημερών, αποτέλεσαν μιά εξαιρετικά κρίσιμη στιγμή γιά την ίδια τη συνοχή του κοινωνικού μας ιστού. Πέρα από το τραγικό, την απώλεια του νεαρού Αλέξη, από χέρι κρατικού λειτουργού, με όλους τους θλιβερούς συμβολισμούς που γεννά, κυρίως γιά την βία των κατασταλτικών μηχανισμών, εξελίχθηκε και μιά βαθιά κοινωνική έξαρση, των εφήβων που είδαν γιά άλλη μιά φορά την γκρίζα όψη της ζοφερής πραγματικότητάς μας.

Η καταστολή και η παράλογη βία των διατεταγμένων δυνάμεων ασφάλειας, την νιώσαμε και μεις στο πετσί μας, μάλλον στα σωθικά μας, στα μάτια μας, λίγα χρόνια πριν, όταν εμείς οι Πυροσβέστες μαζί με τους υπόλοιπους ένστολους που διαδηλώναμε ειρηνικά γιά το μεροκάματο μπροστά από το Υπουργείο Οικονομικών, στη πλατεία Συντάγματος, δεχθήκαμε βροχή χημικών και δακρυγόνων προκειμένου να σωπάσει η φωνή του δικαίου μας.

Οι δυνάμεις καταστολής εναντίων μας

Και γιά μας τους Πυροσβέστες αυτό το δίκαιο είναι αυτό που μας συγκλονίζει καθημερινά, όταν βρισκόμαστε στα πύρινα μέτωπα, που εκδηλώνονται στη χώρα.
Για πολλοστή φορά οι Πυροσβέστες βρεθήκαν ανάμεσα στα διασταυρούμενα πυρά.

Ανάμεσα στο εφιαλτικό τοπίο, προσπάθησαν να περιορίσουν τη φωτιά της οργής, όταν απειλούσε τη ζωή των πολιτών και το βιός αυτών που δεν είχαν ευθύνη για τη σπίθα που άναψε τα γεγονότα της τελευταίας περιόδου.
Δύσκολη φωτιά, σε εφιαλτικό σκηνικό, μιας κοινωνίας που πάγωσε γιά τα καλά

ΘΛΙΨΗ-ΟΔΥΝΗ-ΑΓΑΝΑΚΤΗΣΗ

Θλίψη για το θάνατο του παιδιού, της μικρής ψυχούλας, του 15χρονου Αλέξη, που η τυφλή βία διέκοψε την άγουρη ζωούλα του.
Αθώο, παράλογο, αποτρόπαιο έγκλημα,γενόμενο από χέρι φορέα εξουσίας.
Η σφαίρα που πήρε την ανάσα του τραυματίζει σοβαρά τον ίδιο τον εορταστικό μας πολιτισμό και μας γεμίζει οδύνη για το τι κόσμο προετοιμάζουμε για τα παιδιά μας.

Ειδικά για μας τους Πυροσβέστες αυτής της χώρας, που καθημερινά δίνουμε τιτάνιο αγώνα γιά τη διάσωση και τη προστασία της ζωής των συνανθρώπων μας, τους Πυροσβέστες που με αγωνία ψυχής προσπαθούμε νυχθημερόν να τιθασεύσουμε τα στοιχειά της φύσης ώστε να μην πλήξουν την ασφάλεια των συνανθρώπων μας, ο χαμός του μικρού Αλέξη μας φαντάζει ακόμα πιό σκληρός.

Σκέψεις παρηγοριάς για τους γονείς του, και νοερό κατευώδιο στην ψυχούλα του, που είδε βίωσε και δυστυχώς πληγώθηκε θανάσιμα από την σύγχρονη ελληνική πραγματικότητα. Τα όσα ακολούθησαν τις επόμενες στιγμές, είναι εξίσου τραγικά και ανησυχητικά. Μπροστά στην τυφλή βία που στέρησε τη ζωή του Αλέξη, μιά εξίσου τυφλή - παράλογη βία εξαπλώνεται στη χώρα και σπέρνει την καταστροφή.

Οι Πυροσβέστες σε αυτό το εφιαλτικό σκηνικό δίνουν γιά άλλη μια φορά τιτάνια μάχη γιά να διαφυλάξουν ζωές και περιουσίες. Παλεύουν με τον πύρινο όλεθρο, την καταστροφή που αυτή τη φορά στοχεύει τον ίδιο τον κοινωνικό ιστό της πατρίδας μας. Επιχειρούν ανάμεσα στα διασταυρούμενα πυρά της οργής και της παράλογης βίας, γιατί Η ΒΙΑ ΕΙΝΑΙ ΠΑΝΤΑ ΠΑΡΑΛΟΓΗ